[#153] JAK STRACIŁEM ZNAJOMYCH | Piątek - serial oryginalny

Tak. Czekaj, czekaj. Nie, nie, może coś źle policzyłem. Jeszcze raz. Nie, nie, nie, nie. To będzie właśnie bardzo dobrze. Mamy dwa plus jeszcze tutaj Hotel Royal. Osiem tysięcy dukatów. Do mnie, do mnie. Pieniążki, pieniążki. Nienawidzę tej gry. Nienawidzę z wami grać. Piątek Nim Mario Kart zaczęło niszczyć przyjaźnie, wpierw miało licznych poprzedników.

W skrajnych przypadkach potrafią nawet rozjebać całą planszę z grą, żeby wszystkim spierdolić rozgrywkę. Jeszcze gorzej jest, jak wygrają. Wtedy ich ego puchnie jak mały palec po przyjebaniu w kant biurka i zaczynają puszyć się jak niedojebane strusie z wypławiałymi ogonami. Na szczęście jednak stres i emocje, które ich zjadają, nie pozwalają im dotrzeć na podium. Ej, no nie można tak! Dlaczego on może, a ja nie? Z dupy są te zasady, nie gram z wami. Jest też masa ludzi, którzy przychodzą tutaj właściwie nie po to, by grać, ale po to, by spędzić czas z innymi, a ponieważ planszówki ściągają raczej ludzi spokojnych, stonowanych i generalnie nieryzykownych społecznie, to tacy niegracze szukają tutaj znajomości. Kończy się to tym, że najczęściej więcej gadają niż grają, o ile w ogóle potrafią w cokolwiek grać.

Dobrze, no więc jeżeli chcecie użyć siły rzucacie D4, jeżeli chcecie użyć mocy rzucacie D6. Po rzucie sumujecie wartość kostek i jeżeli wartość oczek jest większa niż liczba na tej karcie, to wtedy osoba, która rzuciła najwięcej zgarnie. Jeżeli jest remis, rozpatrujemy kto ma największą kostkę. I oczywiście ta tłusta kostka jest dużo lepsza niż szóstka, oczywiście szóstka jest lepsza niż czwórka. Na koniec zostaje ten, co zawsze wygrywa. Nie bardzo wiadomo jak i dlaczego. Nikt nie wie, czy oszukuje, czy jest po prostu zajebiście dobry albo ma zwyczajnie życiowego farda. To ten milczący typ, którego wzrok skacze po całej planszy, który kiedy może, to myśli nad każdym ruchem najdłużej ze wszystkich, a kiedy trzeba działać, to atakuje z chirurgiczną precyzją.