30. Co sny mówią o nas?

Dokładnie dusiołek, dokładnie to. U mnie był taki przesąd, że jeżeli zmora cię dusi w nocy, to tą osobą, która ci źle życzy, jest pierwsza, którą zobaczysz w progu swojego domu. I zazwyczaj w swoim przypadku to był kto? To mi się raz wydarzyło w Krakowie, natomiast mojej mamie się coś wydarzyło i to była sąsiadka z drugiego piętra z Klatyjowa. I co? Źle życzyła? Tatę poddrywała. I wszystko jasne. Po prostu specjalnie twoja mama tak czekała, aż ona wysiądzie z windy, żeby dopiero wyjść i mieć potwierdzenie tej teorii. Wiesz, tak to ta Franza... Ale są, śmiejmy się, ale właśnie a propos tego Dusiołka, to są całe, na przykład jak sobie wpiszesz to Paraliż Przesenny w Wikipedii, to są w ogóle dzieła sztuki, arcydzieła sztuki.

Nawet nie wiem czy Hieronima Boscha, czy jeszcze jakichś innych takich wielkich malarzy właśnie malujących to jak wygląda to uczucie i to są bardzo często... Bosz to malował jakby cały czas miał Dusiołka. Tak. Potwory jakieś, ja miałam właśnie takie poczucie, że już byłam jakby obudzona całym mózgiem, leżałam dokładnie w tej pozycji, w której leżałam i mimo, że miałam zamknięte oczy, to widziałam pokój i miałam jakby kątem oka widziałam szafę i z tej szafy nagle na mnie po prostu skoczyło coś takiego czarnego i tak mnie po prostu wsysnęło i dopiero jak się obudziłam, to jakby po prostu dopiero to uczucie zniknęło, nie? Paraliż przesenny, okropne doświadczenie. Muszę sobie zguglać, ale to... Joanna napisze. Nie wiem, czy będą niezwykłe, ale napiszę. Pierwsza historia.