ABC Lewicy: B jak bezpieczeństwo

Szacuje się, że obóztwo skrajne drastycznie wzrosło z 4,2% w 2021 roku do aż 6,5% w 2022 roku. To jest najwyższy poziom skrajnego obóztwa od 7 lat. Oznacza to również, że to jest najszybszy wzrost skrajnego obóztwa, bo aż o 54%. I oznacza to, że aż 2,5 miliona Polek i Polaków żyje dziś w skrajnej biedzie. Ale czy to już wszystko, aby czuć się bezpiecznie? Czy sam fakt, że nasze życie nie jest zagrożone wojną, głodem, chłodem czy chorobą jest już wystarczający do uznania, że jesteśmy bezpieczni? Olof Palme, legendarny już socjalista, jeden z najwybitniejszych przedstawicieli światowej lewicy, premier Szwecji, który wniósł ogromny wkład w to, aby Szwecja pojawiła się na szczycie list krajów z najwyższym poziomem życia dla przeciętnego obywatela, 25 grudnia 1965 roku wygłosił jedno z kultowych przemówień w nowożytnej historii politycznej, przemówienie na temat imigracji.

Olof Palme podnosił w nim, że wiele negatywnych emocji, które narasta pomiędzy mieszkańcami kraju, a świeżo przybyłymi imigrantami, wynika z poczucia zagrożenia, z braku poczucia społeczno-gospodarczego bezpieczeństwa. Posłuchajcie cytatu, żeby usłyszeć to w takiej formie, jak przedstawił to Olof Palme. Dymokracja jest silnie zakorzeniona w naszym kraju. Respektujemy prawa i wolności podstawowe. Mętne teorie rasowe nigdy nie znalazły poparcia. Lubimy myśleć o sobie, że jesteśmy otwarci i tolerancyjni. Ale to nie jest takie proste. Uprzedzenia nie muszą być umocowane w jakiejś wstrętnej teorii. Ich źródła są znacznie prostsze. Uprzedzenie zawsze ma swoje źródło w codziennym życiu. Kiełkuje w pracy i pomiędzy sąsiadami. Daje upust własnym porażkom i rozczarowaniom. I ponad tym wszystkim jest wyrazem ignorancji i strachu. Ignorowanie wyjątkowości innych ludzi.

Strach przed utratą pozycji, przywileju socjalnego czy posiadanego prawa. Koniec cytatu. Olof Palme ujmuje tutaj pewien szczególny rodzaj poczucia bezpieczeństwa, który może dać tylko życie w społeczeństwie opartym na szacunku do drugiego człowieka. Na współpracę i na tolerancję. Kiedy wstajemy rano, czymkolwiek byśmy się nie zajmowali, dokądkolwiek nie zmierzali, z jakimikolwiek problemami byśmy się nie mierzyli, ten rodzaj bezpieczeństwa daje nam przekonanie, że nie zostaniemy pozostawieni sami sobie. Opuszczeni, zapomniani, niesłyszani. Na bazie tego rodzaju poczucia bezpieczeństwa rodzi się spokój o to, że będziemy mieli co jeść nie tylko dzisiaj, ale i za miesiąc, rok czy pod koniec swojego życia. Że będziemy mieć zajęcie, w którym będziemy szanowani i które dostarczy nam środków do życia. Że nasze troski i problemy spotykane w codziennym życiu będą przez kogoś dostrzeżone.