Koścista nauczycielka

Przykro mi było to słyszeć, no przecież Dostojewski naprawdę się starał. Zajęcia prowadziła bardzo specyficzna kobieta. Chuda jak patyk, wysoka i koścista do granic możliwości. Nie przesadzam. Kiedy przechodziła korytarzem, chórek pierwszaków nucił za nią w rytm stukania jej obcasów. Na szczęście na tyle cicho to robili, że ona sama nic nie słyszała, a my w kącie kisnęliśmy. Przez kilkanaście lat, jak uczyła w tej szkole, legenda wokół jej kościstej kościstości urosła do takiej rangi, jakiej jeszcze w życiu nie widziałem przypisanej do jakiegokolwiek belfra. To jest etap, kiedy memy, przeróbki i inne zakonspirowane formy satyry na grupach typu ELO nr 2137 memy nie wystarczają. Kiedy zacząłem chodzić do ostatniej klasy, coś się zmieniło.