Duch z nowojorskiej toalety | HISTORIE SŁUCHACZY VOL. 3

Z tej strony Iga Chmielewska i Maciek Cymbrykiewicz, a wy słuchacie podcastu Paranauci, czyli rozmów o wszystkim, co widzialne jedynie kątem oka. Dobry wieczór wszystkim. Dzisiaj bez żadnego wstępu. Witamy was w trzydziestym... Maciek? Trzydziestym drugim odcinku? Chyba tak, ale już przestaliśmy liczyć. Waszego... Trzydziesty drugi. Waszego ulubionego paranormalnego podcastu. A ruszamy bez wstępu, dlatego że dzisiaj przyszedł czas na kolejną część jednej z waszych ulubionych serii, jak sobie tak zerkam w statystyki.

Myślę, że znajdę to. Pamiętam, że w internecie dużo osób się oburzało, ale ja zawsze odczytywałam właśnie to miejsce jako taki pozytywny akcent. Tak jest. Dawało mi to jakieś takie, a to spoko, i szłam dalej. Dobrze, wobec tego przejdziemy teraz do... Chyba, że chcesz jeszcze coś dodać, a ja ci wyszłam. Nie, tylko rzucę, że dziękujemy Radku za tą historię. Dziękujemy Radku. I przechodzimy teraz do kolejnej historii, którą sobie ja wygrzebałam z naszej wypchanej po brzegi skrzynki mailowej. Zatem czytam. Hej, jestem z wami od początku, ale dopiero po ostatnim odcinku z historiami widzów postanowiłam napisać wam moją historię. Tutaj potwierdza się to, co Maciek mówił, że po ostatnim naszym odcinku ludzie w dużych ilościach do nas pisali.

Ciepła, spokojna. Jej głos kojący. Do dziś się zastanawiam i nie miałam psychy zapytać na przykład na reddicie, czy ktoś ma z tym miejscem jakieś przeżycia. Dziękuję, że wysłuchaliście mojej przedziwnej historii, przy okazji trochę detali o budowie toalety publicznej w Nowym Jorku. Pozdrawiam Was serdecznie, nagrywajcie dla nas i żyjcie nam długo i szczęśliwie. Maciek, żyjemy długo i szczęśliwie. Dziękujemy pięknie za tę historię. I jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, to w pewnym sensie, nie umawialiśmy się z Maciekiem, ale w pewnym sensie dostrzegam tu podobieństwo z tą ostatnią historią. To znaczy, to jest po prostu jakaś materializacja, Niezidentyfikowanej ludzkiej postaci w miejscu, w którym byś się jej nie spodziewał.

A ja myślałem, że to jest taki Twój po prostu catchphrase, słuchaj. Nie, nie, nie, nie. Ok, ok, ok. To znaczy, że nigdy nie dosłuchałeś bardzo strasznego podcastu do końca, Maciek? Dosłuchać? Dosłuchałem, ale już wtedy spałem. Ale podobno jeszcze w ramach autopromocji bardzo straszne podcasty moje Fantastycznie podobno usypiają dzieci. Ja nie wiem, na ile starszą mamy tutaj widownię, słuchaczy, ale już od kilku osób dostałam informację, że są idealne po prostu. Dzieciaki odpadają, więc polecam ci. Ale bo ty masz dobry, spokojny głos do takich rzeczy. Tak, i nie ma tam żadnych takich jumpscare'ów w tym podcaście, więc... Tak, tak, tak, tak. Więc mogę ululać wam Bobasa.

Zanim zacznę swój mini festiwal grozy oraz strasznych historii, chcę tylko powiedzieć, że jesteście jedynym paranormalnym podcastem poza osobnym, poza osobnymi podcastami Igi. Dziękuję, już miałam się pogniewać. Który jestem w stanie słuchać bez poczucia cringe'u i który tak celnie trafia w moje osobiste poczucie humoru. Widzisz Maciek, jednak jesteśmy śmieszni. Obecnie jestem w dość kiepskim miejscu w swoim życiu, a wy swoimi odcinkami co tydzień poprawiacie mi humor, za co jestem wam ogromnie wdzięczna i pragnę za to podziękować. Myślę, że warto sobie ten fragment oprawić w ramkę i zerkać na niego za każdym razem, kiedy nie będzie nam się chciało z Maćkiem nagrywać. Nie, to jest mobilizujące.

Jesteśmy potrzebni, Maciek. Tytułem małego wtrącenia do tematyki mojej historii, Iga w swoich odcinkach z paranormalnymi przygodami widzów często wspomina, że uwielbia opowieści podszyte folklorem oraz wiejskim klimatem. Wobec tego mam szczerą nadzieję, że nasycę jej oraz twój, Maćku, apetyt na straszne sytuacje wyjęte z życia małej, zapeziałej wioseczki gdzieś na końcu Polski. Ja kochana takiej historii uwielbiam. Uprzedzam też, że mój mail będzie dość długi, ponieważ mam całkiem sporo do opowiedzenia. Dla wprowadzenia i lepszego wyobrażenia sobie scenerii, ja i moja dość liczna rodzina mieszkamy w naprawdę maleńkiej wsi, jednej z tysięcy podobnych, które podczas wakacji przecinamy w trakcie podróży krętymi drogami, kiedy omijamy autostrady.

Ciotka Józka wierzyła, że to wodnik próbował ją przy pomocy złotej nici zwabić do swojego królestwa, a ja lubię tę wiarę podzielać. To była pierwsza historia. Musicie przyznać, że dosyć malownicza, dosyć baśniowa. Maciek, jak ją odnajdujesz? Po pierwsze, ciotka Józka jest cool as fuck. W sensie, to jest postać dosłownie jak z książki, to dobrej książki. Tak. Bardzo mi się podoba to, że ona stwierdziła już w momencie, w którym ta nić zaczęła być wciągana, że Nie, to nie jest jej bajka, ona stąd spada.

Ja wiem wszystko, ale może mnie czymś zaskoczy. Dobrze, to przechodząc dalej, wracamy do Sylwii. Wracamy do Sylwii. Następna będzie opowieść brata mojej babci, wujka Staszka. Widzisz Maciek, teraz masz wujka Staszka w zamian. Nie będzie rozczarowujący. Działa się już po wojnie, prawdopodobnie była to połowa lat 50. Wujek po ślubie przeniósł się z naszej rodzinnej wsi kilka kilometrów dalej do miejscowości swojej nowo poślubionej żony. Głównie z powodu ziemi, którą dostał od swoich teściów pod budowę ich przyszłego gospodarstwa. Przez cały tydzień ciężko harował w mleczarni, a pod koniec tygodnia pracował przy budowie domu. Nie było nawet mowy o tym, by w tych czasach było go stać na własny samochód, a z domu do miejsca pracy miał około 35 kilometrów.