Mentionsy Mentionsy
PWN Studio
PWN Studio

Wredne dziewczyny. O przemocy, której nie widać

26.06.2025 ·52 min 26 s

Wykluczenie z grupy na komunikatorze, cicha wojna spojrzeń. Niby „nic takiego” się nie dzieje, a dziewczynka cierpi. W tym odcinku podcastu PWN Studio Maja Herman wraz z Olą Kwaśniewską i Martyną Wyrzykowską rozmawiają o przemocy „w białych rękawiczkach”– tej, którą trudno zauważyć, ale trzeba ją nazwać.Z rozmowy dowiesz się:czym jest przemoc relacyjna wśród dziewczynek i dlaczego może być niewidzialna,dlaczego dziewczynki ranią się nawzajem w imię akceptacji,jak wpływają na nas systemy oczekiwań, presja na bycie „miłą” i „perfekcyjną”,jak z uważnością wspierać dziecko w relacjach rówieśniczych.To nie jest odcinek tylko dla rodziców — to rozmowa ważna bez względu na wiek.Jeśli chcesz zgłębić temat i poznać więcej praktycznych wskazówek, zapraszamy do lektury książki Katie Hurley „Wredne dziewczyny i Twoja córka”, dostępnej w Księgarni Internetowej PWN ze specjalnym kodem rabatowym dla słuchaczy podcastu: PWNSTUDIO.Sprawdź>> https://bit.ly/4kYSe6KKod jest ważny do 30.07.2025 r.

Dzień dobry, witamy państwa w podcaście PWN Studio. Dzisiaj będziemy rozmawiać o wrednych dziewczynach. Dzisiaj będziemy rozmawiać o wrednych dziewczynach i do tego wszystkiego twojej córce. Na podstawie książki. Taki jest tytuł książki Katie Harley. Właśnie, wredne dziewczyny i twoja córka. Moimi i Państwa gościniami jest dzisiaj Ola Kwaśniewska. Córka. Ale oprócz tego, że córka, myślę, że ważniejsze, że dziennikarka i do tego psycholożka. W każdym razie z wykształcenia, tak. I oprócz tego z nami jest jeszcze Martyna Wyrzykowska, która jest dyrektorką zarządzającą Seks.pl. Zgadza się.

Cześć. To już powiedziałam Seks.pl? Seks.pl. Seks.pl. No ale byłam blisko. Bardzo blisko. Najważniejszy jest przekaz Seks.ed od Sex Education. Właśnie. No dobrze, dziewczyny. Mogę tak, że dziewczyny? Pewnie. Ja tak sobie myślę o tym, że my jako przedstawicielki tej części społeczeństwa, dokładnie połowy społeczeństwa, czyli kobiet, wszystkie przeżyłyśmy to samo. Ale pytanie, czy mamy dokładnie te same wspomnienia z naszego dzieciństwa i z tego, jak byłyśmy dziewczynkami, jak byłyśmy dorastającymi dziewczynkami, które musiały się odnaleźć w środowisku innych dziewczynek. Bardzo mnie to ciekawi, czy macie, mamy te same doświadczenia, czy tych samych doświadczeń nie mamy i czy nasze doświadczenia będą się pokrywały z tym, o czym pisze Katie Harley w swojej książce.

Właśnie o wrednych dziewczynach. No bo wiecie, dziewczyny są zawsze miłe, prawda? Myślę, że są różne. Wiesz, ja jak czytałam tą książkę, to uderzyło mnie to, że ten świat dzisiaj wydaje się bardziej okrutny niż za mojej młodości, mojego dzieciństwa. Natomiast też zaczęłam się zastanawiać nad tym, w której ja właściwie byłam grupie, po której ja właściwie byłam stronie. Bo, to ważne, w książce są opisane i dziewczyny, które są oprawczyniami i te, które doświadczają. I są ofiarami, tak. Przemocy. Oczywiście ja generalnie jestem bardzo taka sprawiedliwa z natury i zawsze bardzo chcę być w porządku wobec wszystkich, ale ewidentnie zawsze byłam w tych grupach atrakcyjnych towarzysko, w ogóle bez zwątpienia.

Równocześnie pamiętam, że miałam zawsze koleżanki, które nie należały do tej grupy takiej właśnie stricte towarzyskiej i pamiętam wszystkie dylematy związane z takim przegrupowywaniem się. Bo na przykład były sytuacje, że była organizowana jakaś impreza, na którą ja byłam zaproszona, ale już ta moja koleżanka nie. I to jest bardzo trudna sytuacja w ogóle do takiej nawigacji, bo nagle... Ona się czuje odrzucona. Ona od ciebie oczekuje, że ty nie pójdziesz, bo ona nie została zaproszona. Ty chcesz iść, ale nie chcesz jej robić przykrości. Próbujesz negocjować, żeby ten, kto zaprasza, zaprosił tą koleżankę. On ci mówi, że no nie, sorry, ale ty nie masz nic do tego, to on zaprasza. I ja dzisiaj, no teraz dopiero o tym myślałam się.

Ta książka sprawiła, że zaczęłam sobie przypominać tę sytuację. I doszłam do wniosku, że to jest potwornie trudna właśnie do nawigacji sytuacja, która dzisiaj byłaby trudna, A ja wtedy miałam 10 lat. I mi tak naprawdę, no tutaj ta książka też jest skierowana do matek, żeby też wiedziały, jak właśnie wesprzeć te córki w tej sytuacji. Ja miałam poczucie, że próbuję to ogarnąć zupełnie sama, bo ja też byłam takim dzieckiem, które nie chce absolutnie rodzicom, jakby rodziców obciążać swoimi problemami. A poza tym to mi też chyba się nie wydawało, że to jest jakiś poważny problem. Ale dzisiaj myślę, że to są poważne problemy dla takiego budowania się tożsamości. To jest ważny moment, czy czujesz, że jesteś zaakceptowana przez grupę, czy jesteś odrzucona.

I bardzo trudno jest być tą osobą, która chce być taka właśnie w porządku, ale równocześnie... ciężko jest wyjść ponad jakieś takie naturalne odruchy ludzi, że ktoś po prostu kogoś lubi, kogoś niekoniecznie, że z tym chce się spotykać, z tym niekoniecznie. Dzisiaj mi się wydaje, że łatwiej jest mi jako dorosłej osobie łączyć osoby, które może niekoniecznie jakoś naturalnie do siebie lgną, ale po prostu ja zaproszę, jedną, drugą się spotkają na jednej imprezie i dzisiaj z tym nie mam problemu. Ale jako dziecko wydaje mi się, że to było bardzo, bardzo trudne, szczególnie, że No to budowanie swojej tożsamości w oparciu o grupę rówieśniczą wtedy było dużo istotniejsze niż jest teraz dla mnie.

Teraz mam zupełnie, wiadomo, inny stosunek do ludzi, którzy mnie otaczają. Wiesz co, użyłaś takiego sformułowania, wydaje mi się, że to tylko mnie dotyczyło, że tylko ja o tym myślałam, że moja mama o tym nie myślała. Ty Martyna jesteś mamą, masz dwie córki i teraz ja mam takie podstępne pytanie, bo trochę na nie znam odpowiedź, bo na co dzień jestem psychiatrką i pracuję w gabinecie. Powiedz mi właśnie, czy mamy faktycznie się tym nie przejmują, że córki na przykład są niezapraszane na urodziny? Nie, ale przepraszam, tylko się wtrącę. Ja byłam w tej sytuacji, że mi się nic nie działo. Myślę, że to jest inna sytuacja. Gdybym ja była jakoś odrzucona, to pewnie byłoby większe zainteresowanie rodziców, że coś się dzieje i że wszyscy są zaproszeni, a ja nie. Ja nawet nie o tym, wiesz?

Ja nawet nie o odrzuceniu, ja nawet nie o tym, że dziecku dzieje się krzywda, bo to wiadomo, że każda matka wtedy zareaguje i ruszy do ataku jak ten nosorożec, bo matki takie są, ratują na tych. Mi chodzi o to, że ten dylemat mi się wydawał niepoważny. Właśnie, ja właśnie dokładnie o tym samym myślimy, bo teraz jest pytanie, czy tak faktycznie... Faktycznie z twojego punktu widzenia jako mamy tak jest, że dopóki tam nie leje się krew, to ty tam nie ingerujesz? Czy jednak jest gdzieś tam z tyłu głos, kurczę, moja córka nie została przez Kasię zaproszona na urodziny, kurczę. Albo jak zaprasza, to czy się zastanawiacie właśnie, że nie wiem, że musi być cała klasa, wszyscy, albo że właśnie jest jakaś selekcja. Czy wszystkich zapraszają twoje córki na urodziny, czy nie? Tak, ja właśnie próbuję teraz ułożyć taką spójną odpowiedź, żeby na wszystkie te wątki odpowiedzi, do wszystkich się odnieść, ale moje córki tak, zapraszają wszystkich, natomiast pamiętam taki etap, i on był u obu w okolicach takiego trzeciego, czwartego roku życia, kiedy dziewczynki tylko w przedszkolu jak chciały sobie dogryźć, to mówiły sobie nie zapraszacie na moje urodziny.

I ja nawet to słyszałam, jak czymś podpadłam. Nie zapraszacie na moje urodziny. I oczywiście jeśli one to słyszały, to była rozpacz, bo nie będę zaproszona. A jednocześnie one same tym atakowały. To było zupełnie coś innego niż robili chłopcy, którzy w ogóle takiego hasła nie używali, oni się po prostu bili na tym etapie. A one sobie dogryzały, to naprawdę było tak wiecie, raniące do głębi. Więc to grożenie już ostracyzmem się pojawia na bardzo wczesnym etapie i wychodzi zupełnie naturalnie, no były przecież w dwóch różnych grupach, jest między nimi różnica wieku. Ale ta moja perspektywa jest taka podwójna i ona będzie się pewnie wybijała w tym podcaście, bo z jednej strony to jest perspektywa moich doświadczeń jako mamy, jako kobiety, ale też zderzonych z doświadczeniami innych mam, innych kobiet, bo sama prowadzę podcast Mamy Tak Samo, w którym właśnie szukamy takich porozumień, co nas jako kobiety łączy i jak to kształtuje nasze macierzyństwo i te wszystkie dylematy, na pewno się będzie miejsce do nich odnieść.

A z drugiej strony działalność Sekset.pl, czyli taka działalność bardzo mocno edukacyjna i wspierająca dla rodziców i wspierająca dla nauczycielek i nauczycieli, którzy w szkole uczą teraz dzieci o tym, jak się poruszać w internecie, jak budować zdrowe relacje, jak budować własne poczucie wartości. I widać, że czas płynie, ale dylematy pozostają te same, one są tak samo aktualne. A to, co Alu powiedziałaś o tym, że... Kiedyś było nawet mniej agresywnie, czy mniej intensywnie. Wydaje mi się, że ta temperatura była podobna, tylko to, co jest teraz wyróżnikiem, jest ta przestrzeń internetowa. To znaczy, kiedyś mogłaś w fizycznym chociażby sensie wyjść z takiej sytuacji, a teraz ona nigdy nie mija.

Jeśli dotykać ten ostracyzm, to on cię dotyka non-stop. Jeśli ktoś cię hejtuje, to nie dogryza cię tylko w szkole, tylko ty to widzisz non-stop. W każdej chwili nie da się z tego wyjść. Czy dzieci nie były jednak trochę bardziej empatyczne za naszych czasów? Ty jesteś empatyczna. A że to ja tylko? No, jesteś empatyczna. Ale nie, ja mam wrażenie, że moi koledzy i koleżanki też byli bardziej empatyczni, że zawsze znalazła się jakaś taka osoba, która wyczuwała to, że ktoś tam jest potraktowany nie do końca w porządku i odsuwany i że zawsze pojawiał się ktoś, kto próbował tą osobę jakoś no jakoś stanąć przy niej po prostu, żeby nie czuła się taka samotna. To jest pewnie kwestia właśnie też ilości zaangażowanych osób, bo myślę, że teraz też są te osoby, które będą stawały w obronie, ale jeśli przenosimy to na grunt internetowy, a większość tych tematów przenosi się też na ten grunt, to skala tego, od ilu osób usłyszysz, że jesteś głupia, niefajna, nie taka, źle wyglądasz,

To znaczy, my nie uchronimy naszych dzieci, nie uchroni nas, pewnie nasi rodzice przed tym, żeby nikomu nigdy nie zrobić krzywdy. To jest też jakiś mechanizm radzenia sobie ze światem. Też o tym jest ta książka, że ta wredota to jest jakiś taki nasz mechanizm obronny i oczywiście należy nawigować, szczególnie młode dziewczyny, ale też dorosłe kobiety po prostu, bo jak sobie myślą o tym, jak wygląda sytuacja chociażby na rynku pracy czy nawet między kobietami. Teraz już wychodzę z tego, ale przez jakiś czas byłam bardzo aktywna na grupach takich macierzyńskich. Nigdzie matka nie dostanie więcej hejtu niż na takiej grupie, więc jakby my bardzo lubimy ze sobą konkurować i do tego jest potrzebna edukacja. To znaczy, jak te postawy takie feministyczne kształtować w taki sposób, żeby to było wspierające i ta myśl, która wypływa z tej książki, że my razem jesteśmy silniejsze niż jak próbujemy się przebić, po prostu wybić się na szczyt i radzić sobie same najlepiej.

A z drugiej strony naturalną rzeczą i naturalnym procesem, który się dzieje jest rywalizacja. I też próba usunięcia rywalizacji z przestrzeni, że ona nie istnieje, że jest tylko siostrzeństwo, że tylko się kochamy, że tego nie ma, też stanowi błąd. Bo wiecie, mózgi nie są takie, mózgi nie są przyzwyczajone. Mózgi mają całą paletę różnego rodzaju emocji i zachowań. I jednym z takich zachowań, które są przypisane do ludzkości jest rywalizacja. I trzeba uczyć, bo to też jest taka rzecz, którą warto pamiętać o tym, że to po prostu jest, że trzeba uczyć tej rywalizacji, o Jezu, mądrej rywalizacji, aż zabrakło mi słowa mówiąc o tym, tak? Bo... Mądra rywalizacja będzie wtedy, kiedy ja nie będę ciebie próbowała wykasować ze swojego środowiska, a będę po prostu sama wiedziała, że chcę być lepsza i będę robiła wszystko dla siebie, żeby poprawiać swoją jakość, ale nie twoim kosztem.

Jaki to problem? To tylko grupa na ocapie. Ja znam nawet takie, z mojego dorosłego życia znam osoby, które się bawią w takie ciągłe wyrzucanie kogoś z grup i zakładanie nowych grup, których kogoś tam nie ma. No tak, tak. Tylko mnie z perspektywy dorosłej osoby to trochę bawi. Znaczy uważam, że to jest o tej osobie, a nie o mnie. A nie o tych odrzuconych. No po prostu ktoś jest niedojrzały. Ale faktycznie myślę, że z punktu widzenia dziecka, wiecie, ja w ogóle tak sobie też przypominam wszystkie sytuacje, bo pewnie zgodzicie się ze mną, że jest trochę tak, że jeśli jakaś relacja dotyczy więcej niż dwóch osób, nie daj Boże trzech. Trzy to jest moim zdaniem w ogóle najgorsza liczba. Trzy to jest trójkąt dramatyczny. Trójkąt dramatyczny. I zawsze te, jak są to trzy kobiety, nie wiem jak jest w przypadku trzech mężczyzn, ale na pewno jak są trzy kobiety, ta relacja polega na tym, że te dwie zawsze obrabiają tyłek tej trzeciej.

Oczywiście fantastycznie, jeśli nasze dzieci będą się uczyć, jak sobie radzić z takimi sytuacjami w szkole. być może do swoich rówieśników będą wykształcać jakieś właściwe zachowania, no ale jednak zaczyna się to wszystko od domu, a my nigdy nie byliśmy nauczeni w jaki sposób nawigować w takich trudnych relacjach. No właśnie uczyliśmy się na własnym przykładzie, a już nie mówiąc o tym, że te nowe technologie generują cały czas nowe wyzwania, warto jest się dokształcać zanim nasza sytuacja dotknie. To znaczy, jak już musimy zadać córce, no bo mówimy tu o dziewczynkach, pytanie, czy odpowiedzieć na jej pytanie, mam oceniam zrobić, bo mnie nikt nie lubi, To już jest trochę za późno. W sensie warto poczytać o tym wcześniej. My mamy taką seksodową książkę, którą bardzo polecam w ogóle jako też prezent na baby shower o tym, jak przeprowadzać rozmowy w zakresie edukacji seksualnej czy zdrowotnej od narodzin w zasadzie.

Wtedy to oczywiście jest kwestia relacji między rodzicami, później rozmów z dzieckiem. Bo myślę, że dla wielu osób to będzie zaskakujące, na jak wczesnym etapie takie dylematy się pojawiają, bo ta granica się bardzo mocno przesuwa względem tego, kiedy my zaczynaliśmy na przykład te takie właśnie interakcje, no te takie wredne interakcje właśnie, kiedy były wredne dziewczyny. Ale wiesz co, bardzo dobrze, że o tym teraz mówisz, bo w tej książce, o której dzisiaj rozmawiamy, Wrednych Dziewczynach, Dokładnie jest ta sama część książki poświęcona, czyli poświęcona jest temu, jak rozmawiać, jak uczyć, jak pomagać, jak nawiązywać ten kontakt i jak pomagać tym dziewczynkom się w tym świecie odnaleźć, żeby właśnie ani one nie były wredne, ani nie doświadczyły bycia wrednym. To jest taki jeden fragment na stronie 152.

Akurat. Bardzo mnie, do mnie to przemówił, bo uważam, że jest to wpisane w dziewczeństwo. I o tym też trochę wcześniej rozmawiałyśmy, zanim weszłyśmy do studia, czyli o perfekcjonizmie. I tam jest taki fragment, który mówi pozwalaj sobie na błędy. Bo zauważcie, to jest strasznie trudne, bo to psychologicznie jest bardzo trudne do opracowania, to pozwalanie sobie na błędy. Ale jakbyśmy tak zaczęli uczyć tego nasze córki, nasze dziewczyny, nasze siostry, siostrzenice i tak dalej, i tak dalej wcześniej, może ten perfekcjonizm byłby mniej wyskalowany na przykład. Czy pozwalać sobie na błędy jest okej, czy nie jest okej na przykład? Ja sobie przy moich dzieciach pozwalam, ale to jest taki wewnętrzny... To nie jest coś, co mi przychodzi naturalnie, tylko bardziej coś, co było moim założeniem, bo w moim domu, jak pewnie w domu każdej w zasadzie dziewczyny w naszym wieku, no właśnie moja mama krytykowała i swoje ciało, i innych ciała, i zachowania, i było na to absolutnie miejsce.

Czy jakieś takie teksty typu... o nie zmieścisz się w to, bo ja jestem taka, tutaj mam taką eseczkę, ale na ciebie to będzie za wąskie. We mnie to nie wywołało jakiejś traumy, ale z dzisiejszej perspektywy patrzę na to, no jakby nie chcę pewnych rzeczy powtarzać. I teraz przy moich dzieciach... Wielokrotnie się hamowałam, żeby nie powiedzieć czegoś na przykład o swoim wyglądzie, co mi nie pasowało. Co, nie wiem, uważałam za brzydkie. Bo mam świadomość tego, że one później będą na siebie patrzyły i na przykład, nie wiem, mi się zdarzają problemy z trądzikiem. I nienawidzę tego. Bardzo mi się nie podoba. Ale... bardzo, bardzo, bardzo się hamuję, jak one mnie pytają o to, dlaczego to tak wygląda, no to trochę jakby wbrew sobie, ale opowiadam im, że to jest normalne, po prostu skóra tak wygląda, może wyglądać raz lepiej, raz gorzej, bo wiem, że za parę lat będę musiała z nimi przeprowadzić rozmowę, kiedy ich skóra będzie tak wyglądała i one mi wtedy nie uwierzą, jeśli o sobie nie będę mówiła z taką samą czułością, ale to jest trudne.

Bardzo trudne i też trzeba pamiętać, że dzieci są... niezwykle emocjonalnymi istotami. Ty, Ola, o tym powiedziałaś w takim fragmencie przed chwilą. Mówiłaś o tym, że dziwisz się, że dorośli ludzie tam się wyrzucają z grup na Whatsappie, ale to ty mówisz, że to jest o tym kimś, a nie o tobie. Stuprocentowa racja. Ale możesz tak powiedzieć, dlatego, że masz wykształcone płaty czołowe. Oczywiście. A dzieci, co do zasady, te płaty czołowe wykształcają się do 25. roku życia. I zanim one to osiągną, czyli zanim mają tą kontrolę racjonalną, inteligencję, że zanim potrafią inteligentnie opracować sobie, racjonalizować sobie to, co się wydarzy, one myślą i czują tylko pod zgórzem. Czyli samą czystą emocją, samym czystym popędem.

Więc jeżeli mamy w popędowości napisane przetrwać, być najlepszym, być najfajniejszym, zawsze być lubianym, no to to wtedy będzie nami rzędziło. Ale to też jest sterowane od górni, od rodziców. Ja w ogóle tak zaczęłam się zastanawiać właśnie nad tymi błędami i tym perfekcjonizmem, bo dla mnie to wcale nie jest takie oczywiste, że nie popełnianie błędów przysporzy ci sympatii wśród rówieśników. Myślę, że jedno to odpowiadać na twoje pytanie. Ja się bardzo niedawno nauczyłam nie mieć problemu z popełnianymi błędami. Ja byłam absolutnie w poczuciu, że muszę starać się być cały czas tą najlepszą wersją siebie i Ale nie miałam nigdy poczucia, że jakieś moje wady czy błędy to jest to coś, co może spowodować, że na przykład nie będę lubiana.

To były raczej zawsze rzeczy, które mnie męczyły. Ale nie miałam poczucia, że to ma znaczenie w relacji. I wydaje mi się, że wręcz... Jeśli tak nie jest, to mnie wyprowadźcie z błędu, ale mi się wydaje, że wręcz takie osoby, które właśnie są takie super perfekcyjne, są najmniej lubiane. Takie ja miałam wrażenie, że właśnie moim jakby sukcesem towarzyskim było to, że mimo, że ja miałam bardzo dobre oceny, to nigdy nie byłam takim typem kujonki, która uważała się za lepszą od innych, tylko byłam jednak bardzo taka... bardzo wesoła, bardzo właśnie taka zaangażowana w to życie towarzyskie i przez to te piątki były mi wybaczane. Ale nie miałam poczucia, że to jest, wiesz, że ja jestem lubiona za piątki. Wręcz przeciwnie. Mam wrażenie, że to jest coś takiego, co... że wprawdzie ona ma piątki, ale jest równa, wiecie.

A to jest właśnie ten paradoks, o którym mówisz, bo jak zapytasz kogokolwiek, to każdy ci, większość osób ci to właśnie tak powie, że wcale osoby, które są idealne, nie są lubiane. Te, które mają idealne rysy twarzy. Tak, albo te w ogóle najpiękniejsze. Najpiękniejsze wcale nie są tak naprawdę najpiękniejsze. Wszyscy to racjonalnie gdzieś tam zawsze mówią, że to tak nie jest, ale z drugiej strony, szczególnie u dziewczynek, właśnie wydaje się być to widoczne, bo one bardzo rywalizują o wygląd, o to jak wyglądają, w co są ubrane, jak są ubrane. Ale wiesz, później zostań mamą i te rozmowy między mamami, a twoja już siada, a twoja jeszcze nie, no wiesz, no wszystko w swoim czasie, no akurat moja już siedzi, ale no. Nie, nie, nie wstrzymaj się, że twoja jeszcze nie siada, moja już siadała jak miała dwa miesiące, ale to naprawdę nic nie znaczy.

Każdy w swoim czasie. Tak, ale z drugiej strony ciągle idziemy w ten perfekcjonizm, próbujemy być tymi ideałami, chociaż same wiemy, że same nie lubimy też tych ideałów, bo nas właśnie wkurzają, bo zazwyczaj ten ideał, też mam takie doświadczenie jak ty, że jest taki właśnie wyższościowy, przymączały. A poza tym w ogóle, znaczy ja generalnie uważam, że perfekcjonizm to jest największa pułapka, jaka w ogóle może być. I uważam, że to jest w ogóle gwarancja porażki, w ogóle poczucia nieszczęścia i tak dalej, i tak dalej. Bo uważam, że mnóstwo tej wredoty bierze się właśnie z tego, że tak strasznie jak... Mam tej cechy, teraz mówię, ale obserwuję ją. Bo ja też od siebie nie oczekuję perfekcjonizmu. Znaczy jakby zawsze chciałam być taka właśnie możliwie naj, ale nie miałam złudzeń, że jestem jakaś tam superperfekcyjna i to nie było coś.

Znaczy chciałam być zawsze w porządku, ale niekoniecznie jakaś tam najlepsza ze wszystkich, tylko byle nie najgorsza. I myślę sobie, tu muszę sobie przypomnieć, do czego planowałam dążyć 15 sekund temu. Moim A my też ci nie pomożemy, więc radź sobie sama, bo jesteśmy wredni. Wredota, tak, bierze się z tego, że jeśli my tak bardzo potrzebujemy uchronić tą swoją perfekcyjność, a nawet bardziej to, żeby inni myśleli o nas jako o kimś perfekcyjnym, i tutaj właśnie, tu zawsze wygrywałam, bo wiedziałam, że to nie jest klucz do sukcesu, żeby ludzie myśleli, że są perfekcyjne, ale to właśnie tu się zaczyna to takie punktowanie wszystkich innych kobiet, żeby... Poczuć się lepiej? Tak, i żeby stworzyć wrażenie, że ponieważ ja jestem w pozycji, żeby je krytykować, to znaczy, że ja jestem wyżej, że ja jestem lepsza.

Ja się na to w ogóle nie łapię, w sensie jak ktoś to robi, to ja też wiem, że to jest bzdura, że to jest znowu o nim czy o niej, a nie o tych wszystkich osobach krytykowanych. Znaczy mi się zawsze zapala lampka, jeśli ktoś bardzo dużo krytykuje innych. Uważam, że ktoś, kto faktycznie czuje się bardzo w porządku ze sobą, nie spędza tyle czasu na krytyce. Ale myślę, że właśnie to się bierze z tego, że też taka osoba często chce mieć samo to złudne wrażenie swojej własnej perfekcyjności. I żeby zachować, uchować to w sobie, pielęgnować i cały czas mieć poczucie, że ja jestem taka naj, to właśnie musi cały czas krytykować te wszystkie kobiety naokoło. Nawet jakieś takie bzdury. ale żeby zawsze mieć takie poczucie, że jednak to ja byłam tą. Ja byłam tą, która była tu i na tej pozycji, żeby właśnie wytknąć te wszystkie wady tym wszystkim kobietom naokoło.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.