MADZIA I ZAWALIZKA

Nie, no to bądź bardziej uważna i tak dalej, i tak dalej. I to takie niekończące rzeczy były. Nie, fakt, że po prostu pokój nie był taki za duży i rzeczywiście ta walizka spora i tak naprawdę w sumie, no bo słuchaj, z drugiej strony troszkę Też chciałem, zawsze przez te lata prowadziłem taki eksperyment. Jakub, ty masz rozpiętość nog. Taką prawie, wiesz, małyszową. Rzeczywiście dobrze to wyglądało za każdym razem, jak ty na to walizko stałeś, a teraz, no, zaoszczędziłeś. Ale Magda, że ty tak późno spakowałaś, rozpakowałaś swoją walizkę, przecież to aż wyło, te 20 minut później, aż wyło pomstę do nieba. Ja te 20 minut, no, nie mogłem uwierzyć, że mam żonę bałaganiarę. No, nie mogłem, mówię... Nie mogłem uwierzyć. No no, nie wiem czym byłam zajęta, czymś tam innym. Magda, no coś się stało. Coś się stało, ja się psuję przez ciebie.

Wiejku, ale tak sobie wyobrażam, że jeszcze tak 10 lat i na przykład tak, nie wiem, już w ogóle za 30, będziemy mieli tam po 85 i ty w ogóle, wiesz, przyjedziesz, rozwalisz tą walizkę. Ta walizka będzie taka w ogóle nieładzio, ona będzie taka rozpięta, nie będą się wyrzygiwały te ciuchy, wychodziły. Tak, tak. I tak mówisz, a ja mam gdzieś, a ja taki porządnicki, będę czekał już po 5 minutach i będę na przykład potem, nie wiem, pisał na naszej z kolei grupie tak zwanej męskiej, że to jest nie do uwierzenia, że jak moja żona mogła coś takiego doprowadzić, że to jest... że to jest chore, że żyję z bałaganiarą, że już mam tego dosyć po dziurki, a już koledzy, no dobra, ale już jesteście ze sobą 60 lat, to już może odpuść się, nie, to jest niewiarygodne, co w nią wstąpiło, brałem tak porządną. No właśnie. I to jest naprawdę dla Ciebie aż był taki sort?