MADZIA I SEREK

Nagrywa się. Dlaczego oglądałaś mój pokój, jak tutaj usiadłaś? Cześć Szymon. Cześć, cześć Madzia. Dlaczego oglądałaś? No bo rzadko tu wchodzę. Rzadko wchodzisz do mojego pokoju? Tak Magda, bo to jest moje królestwo, rozumiesz? No właśnie dlatego tutaj rzadko wchodzę i jak już jestem zaproszona, to z ciekawością oglądam tę Izbę Pamięci. To jest Izba Pamięci? Tak. No tak to sobie nazwałam. Tak, bo ja zrobiłem trochę muzeum, tak? No, nawet nie trochę. Nie patrz tam, bo nie mówisz sobie do mikrofonu. To jest taki odruch, dobrze, no. Ale no, bo jest co? Bo Aśka jest, tak? No, to chyba wszystko jest w tej Izbie Pamięci.

Tak, jest Aśkowa, tak, jest dziadkowo, jest mamowo, jest luźkowo. No ale ja też jestem, no trzeba powiedzieć. No ty jesteś, no. W tej izbie pamięci twojej. No tak, słuchaj, bo Madzia, ale co oglądałaś, bo ja mam wrażenie, że oglądałaś tak naprawdę, to jeszcze jest coś takiego i to trzeba słuchaczom powiedzieć, że pewnie oglądałaś, bo widziałaś jakieś niedociągnięcia tutaj, tak? Że coś by trzeba było zrobić, zmienić? Znaczy, wiesz, no ja tu widzę same niedociągnięcia, ale postanowiłam... Największe siedzi przed tobą, tak?

No ale coś... Czyli rozumiem, że jak ty byś tu była, to by było inaczej, tak? Przepraszam, ja się nie śmieję, a ja się śmieję przez prywat naszych doświadczeń, bo doskonale wiem, że tak pewnie. No tak. Ale to nic. Dobrze, Madzia, bo ja Ciebie tutaj zaprosiłem do... Proszę ja Ciebie, proszę ja Ciebie, z jednego powodu. Dlaczego? Z jednego tylko powodu. Tak, dlaczego zostawiłaś SEREK? O matka... Magda, bo to się... To zauważam pewną zmianę. Tak nie było. Ale dlaczego zostawiłaś SEREK? No Szymon, no wiesz co, no dobrze, porozmawiajmy o serku, no dobrze.

I to jest taka nasza dyskusja, kiedy ja cię proszę, Szymon, wyciskaj tę gąbkę, bo ona wtedy może dłużej pożyje. W sensie będzie użyteczna. I to się nigdy nie dzieje. I ja miałam taki pomysł, żeby ci napisać kartki w takich miejscach newralgicznych. Co trzeba robić? I wtedy ta kartka, myślę, bo ty nie robisz tego ani złośliwie, ani ty po prostu o tym nie myślisz. Więc ta kartka... Ale myślę wtedy o ogarnianiu, czyli myślę o zmywaniu, robię to, czyli ja tak patrzę, no coś za coś, no pozmywałem, ale zostawiłem mokrą gąbkę. Ale czyli nie da rady już tego ruchu zrobić. No ale mogłem też w ogóle nie pozmywać, wtedy gąbka byłaby sucha. No więc Madziu, no widzisz, czyli jednak odniesiemy sukces. No zobacz. Nie no tak, to ja nie mówię.