Miasto duchów, ruin i śmierci. Warszawa po Powstaniu | Sebastian Pawlina

No a Odra to jest w zasadzie już rzut kamieniem od Berlina, tak, więc no tutaj od razu stwarzało się ryzyko, że ta wojna no za chwilę może się skończyć. A jednak ten szał, który trwał w głowie Adolfa Hitlera i niektórych jego generałów zakładał, że tą wojnę jeszcze można wygrać, bo miały wchodzić te różne rodzaje broni, tej takiej specjalnej, te pociski V1, V2. które miały tutaj odwrócić losy wojny, to oczywiście jest troszkę z gatunku bajek takich, trochę bajeczek takich wojennych, tak, bo w zasadzie nikt też realnie sobie nie myślał, że ta wojna jest jeszcze dla Niemców do wygrania, no ale Niemcy się do tego szykowali, tak więc oni absolutnie nie chcieli dopuścić do tego, żeby Warszawa padła tak po prostu, no bo to byłaby kolejna, kolejna klęska, no i większe ryzyko tego, że ta wojna za chwilę dobiegnie końca.

Przyjechali do Warszawy i w zasadzie przez cały okres Powstania po Warszawie krążyli wysłannicy różnych bązów nazistowskich, chociażby Himmlera, Hitlera, Hansa Franka, czyli tego udzielnego władcy Generalnego Gubernatorstwa. I jeżdżąc właśnie po muzeach, po bibliotekach, które znajdowały się na terenie zajętym przez Niemców, wskazywali jakie przedmioty z tamtych zbiorów po prostu chcą zabrać, wywieźć z Warszawy. I to był proces, który zaczął się w sierpniu i on potem przez cały październik i potem przez kolejne miesiące również trwał. A jacy byli żołnierze niemieccy wtedy w Warszawie?