Podróże filozoficzne. Wolff cz. 1

Mili słuchacze, nasze dzisiejsze spotkanie poświęcimy postaci nieco zapomnianej, acz niezwykle zasłużonej dla historii myśli filozoficznej. Ba, tak istotnej, że bez jej udziału nie mógłaby się rozwinąć współczesna filozofia, przynajmniej nie w tej postaci, w jakiej ją znamy. Mowa o Christianie Wolffie, niemieckim myślicielu żyjącym w latach 1679-1754, którego filozofia jest w porządku historycznym ogniwym pośrednim między dwoma wielkimi umysłami swoich epok. Księciem filozofii nowożytnej, Leibnizem, którego Wolff był uczniem, a księciem współczesnego idealizmu, Immanuelem Kantem, którego z kolei Wolff był nauczycielem.

Wpływ Wolffa jest więc przeogromny. Po pierwsze Wolff jest tym, który po raz pierwszy użył w tytule swego dzieła nazwy ontologia. Ontologia to dziedzina filozofii zajmująca się bytem. Jeśli Państwo sięgną pamięcią do naszych wcześniejszych spotkań, to mówiliśmy tam parokrotnie o fundamentalnych pytaniach filozofii, spośród których prym wiedzie to oto kluczowe pytanie. Co w tym świecie tak naprawdę Jest. A prościej, co jest? Odruchowo chcemy powiedzieć, po prostu wszystko jest. To co jest, jest. Nie ma się tu nad czym zastanawiać. No dobrze, ale czy naprawdę taka odpowiedź może nas zadowolić? A co na przykład z nicością?

Tak widział te sprawy Christian Wolff, który uznał, że wszystkie nauki, w tym filozofia, muszą opierać się właśnie na kryterium racjonalności.