Podróże filozoficzne. Synkretyzm

Ich szczytowym momentem będzie przyjście na świat Chrystusa i fakt, iż zaczął głosić coś zupełnie nowego. Musimy sobie bowiem powiedzieć jedną rzecz. Ja teraz w tym rozumowaniu nie będę ujmował Chrystusa jako Boga, tylko powiem pewną sytuację, która się wydarzyła i która sprawiła bardzo wiele dla samej historii filozofii. Bo pomijając całą część boską, całą religijną część, to faktem jest, że Chrystus głosił rzeczy na owe czasy zupełnie nowatorskie. Przede wszystkim to, co spowodowało, iż religia chrześcijańska zaczęła się szerzyć w aż tak niesamowity sposób i stanowiła doprawdy rewolucję dla tamtych czasów, jest to,

A tutaj było coś zupełnie nowego. I właśnie oparcie się na idei czasu linearnego spowodowało, że człowiek znalazł to, czego w tamtych czasach potrzebował. To jest pierwsza rzecz. A druga rzecz. Wiele teorii głoszonych przez Chrystusa było w zupełnej sprzeczności z tym, co zostało. Dajmy przykład. U Chrystusa mamy tak, że jest dusza, która się rodzi, ale nie ma końca. Dla Greków było to niemożliwe. Coś co ma początek musi mieć i koniec. Tylko coś co nie ma początku nie ma końca. A więc to co głosił Chrystus było rozbiciem logiki tamtych czasów.

W dużej mierze spowodowało to bardzo ciekawe zjawisko polegające na tym, że ta umierająca wtedy myśl twórcza zaczynała lekko odżywać, że się coś po prostu zaczęło dziać. Bo jak powiedziałem, po epiku, że wszystko zaczęło zamierać, odchodzić powoli w niepamięć, były tylko pomysły jak łączyć na nowo coś. Co już było, a nie było tej właśnie myśli twórczej, nowej, coś z czym się trzeba skonfrontować, coś gdzie trzeba walczyć o swoje racje, argumentować, bo to tak naprawdę jest głównym mechanizmem, który pcha naukę do przodu. I to właśnie spowodował Chrystus tym, że mówił rzeczy nowe i że oparł się na zupełnie innej idei czasu, która dotychczas dominowała, bo w każdej niemal religii wschodu dominuje zawsze idea czasu kołowego.