Podróże filozoficzne. Schelling

Mili słuchacze, dziś powiemy sobie kilka słów o ostatnim z trzech wielkich klasycznych idealistów niemieckich. Po kancie i fichte zajmiemy się dzisiaj postacią Schellinga. Co do postaci samego Friedricha Schellinga, żyjącego w latach 1775-1854, to w pierwszej kolejności trzeba powiedzieć, że zajmował się problemem jaźni. Już poprzednik jego, Fichte, wiele na ten temat mówił. Fichte powiedział bowiem, że myśl jest pierwotna, a byt wtórny, czyli głównym elementem świata jest jaźń. To jaźń wytwarza przedmioty, rzeczy, w ogóle całą rzeczywistość. Można tłumaczyć następująco te słowa. Jest sobie jakiś świat zewnętrzny.

Schelling doda, że jest jeszcze coś. Coś, co poprzedza. Jaźń. Jest to siła żywa. Potocznie moglibyśmy powiedzieć siła życia. A psychologia powie popęd. Że tu wszystko się zaczyna. Nasza jaść jest wynikiem rozkładu pierwotnej tożsamości na przeciwieństwa. Dlatego wszystko postrzegamy w dwóch sferach. Ciepło, zimno, wysokość, niskość, wypukłość, głębokość itd. Zatem nawet sposób rozumienia świata, jego rozważania też jest nam wrodzony. Nie jesteśmy w stanie wyjść poza samych siebie. Wszystko jest już w naszej głowie, a granicami naszego myślenia są wrodzone nam obrazy i ich możliwe relacje. Smutna to wizja, z której kiedyś powstanie egzystencjalizm.