302: Kończę terapię – czego się nauczyłam?

Obudziłam się rano, padał deszcz, bolała mnie głowa i myślę sobie, okej, Mogę pojechać i to zrobić, mogę tam pobiec, ale to w sumie nie ma sensu. I zadzwoniłam do tej mojej kumpeli, u której był rower i mówię, wiesz co, kurczę, nie dam rady tego dzisiaj zrobić. Wiem, że się umówiłyśmy, ale nie dam rady. Ona, wiesz co, w sumie super, bo ja też jednak coś tam mi wypadło i będzie lepiej, jak to zrobimy innego dnia. Stara Justyna zesrałaby się i by pobiegła i później była zła przez resztę dnia przemoczona i by to zrobiła. A ja stwierdziłam, że zostanę w łóżku, poczytam książkę i zrobię to kiedy indziej. I świat się nie zawali. I od tamtej pory oczywiście nie nadużywam tego, ale zdarza mi się coś przesunąć, odwołać albo skreślić coś z listy do zrobienia, przesunąć na kolejny tydzień.

I zdałam sobie też sprawę, że czasami wydawało mi się, że mój kalendarz jest właśnie z gumy i ja mogę nawciskać wiele rzeczy. I po prostu to zrobić, bo stara Justyna zawsze dowoziła. Ale nowa Justyna sprawdza jak się czuje, czy ma na to przestrzeń i po prostu... daję sobie mniej tych obowiązków, jestem w stanie z czegoś tam rezygnować. Kiedy chcę dołożyć sobie coś nowego albo coś nowego wymyśliłam, to nie ma tak, że ja dokładam to do tej kubki rzeczy, które robię, tylko coś musi po prostu wylecieć. Ja już nie chcę nakładać na siebie takiej presji, że muszę zrobić 300% normy, tylko chcę zrobić tyle, ile trzeba.