„Położna” - M. Stachurska

Tak, to znaczy do 43 roku wszystkie dzieci miały być po przyjęciu na świat topione, nie wiązane w pępowiny i topione w beczułce z wodą, potem rzucane szczurą na pożarcie. To się zmieniło w momencie, kiedy przyszedł do obozu Mengele. trafił tam po to, żeby robić swoje eksperymenty medyczne i te dzieci były potrzebne. W związku z tym mogły przeżyć dzieci aryjskie, natomiast nadal były w ten sposób mordowane dzieci żydowskie i dzieci romskie. Natomiast te, które miały cechy aryjskie, to nawet później były brane do wynarodowienia. Natomiast mogły na tyle przeżyć, że mogły mieć wiązaną pępowinę,

i później były brane do eksperymentów. Jakich? Trudno powiedzieć. Oni sami mówili, że nie wiedzą, co na nich było wykonywane. Józef Mengel, o którym pani wspomniała i Stanisława Leszczyńska. Oni mieli między sobą specjalną relację, bo podejrzewam, że gdzieś te rozmowy między nimi często się odbywały. Czy w jakichś wspomnieniach, w zapiskach pani ciocia wspomina o tym lekarzu? Czy w ogóle wspomina o nim? Mówi, jak te kontakty wyglądały między nimi. Na pewno były to częste kontakty, bo ona musiała codziennie zdawać raport ze sztuby położniczej.

ale przynajmniej jakieś takie możliwość takiego przetrwania w miarę ludzkiego, tak? Bo dostawali tam paczki bardzo skromne, jak dostała na Wigilię, przed Wigilią paczkę z domu, no to tego śledzika dzieliła, robiła taką mini Wigilię, ze wszystkimi tam na tej sztubie się dzieliła, to nawet kiedyś przyuważył Mengele, był strach, bo on sobie śpiewały kolędy, Za to też groziło, różne kary groziły, ale o dziwo nie zareagował. Wiem tylko, że się przyglądał temu i nie zareagował. Pani Mario, nasz czas powoli albo niestety już zaczyna dobiegać końca, ale jeszcze chciałam zapytać na koniec. Skąd Stanisława Leszczyńska czerpała siłę do tego wszystkiego? Czy ona wynikała właśnie z tej wiary, z zawierzenia Maryi?