Open Mike, odc. 3: Slava Melnyk
Zapytany kilka lat temu, czy chciałby kiedyś wrócić do Ukrainy, odpowiedział: –Nie wiem. Jeżeli kiedyś podejmę taką decyzję, to chciałbym wracać do bezpiecznego kraju, który nie ma wątpliwości, czy zmierza na Wschód, czy na Zachód. Kraj, targany wywołaną przez Rosję wojną, jest dziś niebezpiecznym miejscem bardziej niż kiedykolwiek, ale co do tego, że zmierza na Zachód, nikt już chyba wątpliwości nie ma. O tej niełatwej drodze, Ukrainie i Polsce oraz o sytuacji społeczności LGBTQ+ w obu państwach, opowiada Slava Melnyk, dyrektor Kampanii Przeciw Homofobii.
Kijów też swoją drogą, tak, wiadomo, już nawet nie w tych kategoriach, ale tak myślałem bardziej o mieście takim nadmorskim. Aha. Czyli ty właściwie, gdybyśmy powiedzieli o włączeniu się w takie życie społeczności LGBT+, to zacząłeś w tej społeczności funkcjonować tak na dobrą sprawę dopiero po przeprowadzeniu się do Polski? Tak, tak. W Polsce na drugim roku studiów, kiedy miałem zrobić praktyki studenckie, to zdecydowałem, że zrobię je w KPH. Wiesz, a propos tych moich rozmów z Ukraińcami, kiedyś też pisałem jakieś parę miesięcy temu tutaj do Poznańskiej Gazety Wyborczej tekst poświęcony, no właśnie, życiu społeczności LGBT plus w Ukrainie. No i to był taki obraz nie za ciekawy, aczkolwiek też trzeba powiedzieć, że z perspektywy polskiej, Polska też jest Prymuską, jak wiemy, jest na pewnym końcu w Unii Europejskiej, ale jednakowoż, no powiedzielibyśmy, że jednak ta sytuacja, no jest,
No i co robiłeś w tym KPH-u, jak zapukałeś do tych drzwi KPH-owskich wówczas? To, co wydawało się najbardziej naturalne, że będę robił współpracę z organizacjami z Ukrainy i z Białorusią i wtedy mieliśmy kilka takich projektów, w których KPH pomagało się tym organizacjom rozwijać instytucjonalnie, budować jakieś swoje infrastruktury i w ogóle pracować w warunkach bardziej niebezpiecznych, ale wciąż regionalnie jakoś tam zbliżonych, więc korzystając z języka i z tego, że jestem tu na miejscu w Polsce, to koordynowałem takie projekty międzynarodowe z Ukrainą, z Białorusią i tak później się zaangażowałem bardziej w projekty związane z młodzieżą i sportem, czyli znowu coś, czym bardziej się interesowałem, więc te jakieś
Podejście do robienia rzeczy wtedy było takie mniej ustrukturyzowane, więc dużo z nas wtedy w KPH robiło to, w czym czuło się najlepsze. A w którym momencie właściwie nastąpiła taka profesjonalizacja twojej obecności? Bo rozumiem, że zaczyna się tak jak wiele osób od jakiejś wolontaryjnej pracy, no a potem następuje w przypadku innych osób, na pewno w twoim przypadku, jakaś profesjonalizacja właściwie tego zajmowania się z zawodu aktywista. Kiedy zostałeś z zawodu aktywistą, powiedz? Z zawodu aktywistą pewnie jakieś dwa lata po moim stażu i po tym okresie wolontariatu, kiedy już formalnie dostałem projekt do koordynacji i kasę za niego i od tego czasu KPH i też wiele innych organizacji równocześnie w Polsce zaczęło się profesjonalizować
Jak przychodziłem do KPH, to istniały jeszcze grupy lokalne, które po tam kilku latach się też decyzją KPH uniezależniły i powstały różne lokalne organizacje, na przykład Fabryka Równości jest byłym oddziałem KPH Tolerady, jest byłym oddziałem KPH Gdańsk, także w sposób jakiś taki organiczny i naturalny zaczęły się uniezależniać i się rozwijać najbardziej w tym kierunku, który jest odpowiedni ...do lokalnych realiów i KPH bardziej zaczęła działać też centralnie na jakichś długoterminowych planach działania z systemem zatrudnień i strukturą zespołu, tak abyśmy mogli robić to, co jest od nas oczekiwane, ale też bardzo takiej długoterminowej
Wzroczne perspektywie z jakimś konkretnym dążeniem do jakichś celów, a nie dorywcze jakieś projekty kilkuletnie, które się pojawiają, się kończą, ludzie wobec tego odchodzą i traci się ten potencjał, który się wypracowywało u nich. No to profesjonalizacja jest w ogóle bardzo ciekawą rzeczą, bo rzeczywiście przez lata już na pewno organizacje LGBT+, których zresztą też nie było tak bardzo dużo, rzeczywiście działały głównie w oparciu o taką wolontaryjną pracę. A KPH właściwie udało się chyba jako pierwszej organizacji tak sprofesjonalizować w takim znaczeniu, że są ludzie, którzy są zatrudnieni, dostają pensje, można długofalowo w związku z tym planować rozmaite projekty, ale też pamiętam, że to wzbudzało różne kontrowersje, prawda?
Natomiast zmiany społeczne jest ogromna w ciągu tych lat, szczególnie ostatnich kilku lat. Absolutnie nie jest tak, że to jest tylko i wyłącznie zasługa KPH wiadomo, W międzyczasie masę innych organizacji powstawało, ale jak popatrzymy nawet na sześć lat temu i ile Marszy Równości było organizowanych w Polsce i ile było organizowanych przed COVID-em, to jest kolosalna różnica i ta widoczność zdecydowanie się zwiększyła. To prawda, nawet mieliśmy marsze w miastach, w których byśmy nigdy nie podejrzewali o to, że te marsze się w nich odbędą. To rzeczywiście coś niezwykłego. Dokładnie, też ilość osób wyautorowanych w sferze publicznej też zwiększa się i poprzednieje nawet, to jest całkiem okej, ale też tą zmianę społeczną widzę najbardziej chyba w tym,
Dokładnie tak było. Był to okres, kiedy odpowiadałem z działu edukacji w KPH i szkół i jakoś zainspirowany tym, jak różne takie inicjatywy wyglądają w innych krajach na Zachodzie, w Stanach Zjednoczonych, w Holandii, to pomyślałem, Przydałby się taki jeden dzień w kalendarzu szkolnym w Polsce i w zasadzie to wtedy zainicjowaliśmy jako jakąś inspirację do powielania w kolejnych latach i się rozwinęło to. I się rozwinęło i też wzbudziło, pewnie ku zaskoczeniu wielu, ogromne kontrowersje ze strony przede wszystkim rządzących, oporu, co się wiązało też z tymi perturbacjami, które właściwie wiesz, polska szkoła przechodzi od kilku lat, te nieszczęsne deformy.
I jeśli chodzi o tą pomoc, to takich W dużych ogółach to jest pomoc ze znalezieniem mieszkań, gdzie różne organizacje, KPH, Stonewall na przykład, też świetnie to ma rozbudowane takie łączenie ludzi poszukujących mieszkania z ludźmi, którzy oferują miejsce pobytu. W KPH też prowadzimy akcje informacyjne właśnie z plakatami z tą stroną, gdzie osoby LGBT mogą uzyskać pomoc na granicach. I w punktach recepcyjnych, czyli w pierwszych takich miejscach kontaktu. A z taką moją ukraińskością i to, że jestem dyrektorem, to najbardziej jestem w kontakcie z organizacjami, które działają w Ukrainie, którym ta pomoc teraz jest niezwykle potrzebna.
Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Slava Melnyk opowiada o swoim urodzeniu w niepodległej Ukrainie i dwujęzyczności w Winnicy.
Slava opisuje dwujęzyczność w swoim dzieciństwie i historyczne aspekty polskości w Winnicy.
Slava opowiada o sytuacji LGBT+ w Winnicy przed 2009 rokiem, w tym czasie nie było wyoutowania.
Slava opisuje sytuację LGBT+ w Winnicy po 2009 roku, podkreślając zmiany w społeczeństwie.
Slava porównuje sytuację LGBT+ w Polsce i Ukrainie, podkreślając zmiany po 2014 roku.
Slava opowiada o powodach przybycia do Polski i doświadczeniach na studiach w Warszawie.
Slava opowiada o wpływie obecności ukraińskiej diaspori na jego życie w Polsce.
Slava opowiada o decyzji dołączenia do Kampanii Przeciw Homofobii i profesjonalizacji w tej dziedzinie.
Slava podsumowuje 20 lat działalności KPH, podkreślając osiągnięcia i wyzwania.
Slava Melnyk opowiada o kontrowersjach powstających w wyniku ideologicznej ideologizacji szkolnej edukacji LGBT+.
Slava Melnyk opowiada o zmianach w KPH i swojej roli jako dyrektora kampanii przeciw homofobii oraz jego wyborze do zarządu ILGA Europe.
Slava Melnyk opowiada o swoim doświadczeniu jako dyrektora ILGA Europe i monitorowaniu sytuacji LGBT+ w różnych krajach.
Slava Melnyk opowiada o konkretnych formach pomocy dla LGBT+ z Ukrainy, oferowanej przez organizacje, takie jak KPH i Stonewall.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Zapytany kilka lat temu, czy chciałby kiedyś wrócić do Ukrainy, odpowiedział: –Nie wiem. Jeżeli kiedyś podejmę taką decyzję, to chciałbym wracać do bezpiecznego kraju, który nie ma wątpliwości, czy zmierza na Wschód, czy na Zachód. Kraj, targany wywołaną przez Rosję wojną, jest dziś niebezpiecznym miejscem bardziej niż kiedykolwiek, ale co do tego, że zmierza na Zachód, nikt już chyba wątpliwości nie ma. O tej niełatwej drodze, Ukrainie i Polsce oraz o sytuacji społeczności LGBTQ+ w obu państwach, opowiada Slava Melnyk, dyrektor Kampanii Przeciw Homofobii.