SPH#9 | "Tysiąclatka" inaczej
Gdy wyobrażamy sobie przestrzeń szkolną, większości z nas staje przed oczyma „tysiąclatka” z salami utrzymanymi w raczej jasnych, pastelowych barwach z klasycznymi, najzwyklejszymi ławkami. Niemniej czy szkoła musi tak wyglądać? Czy sale lekcyjne i korytarze nie mogą nabrać wyrazistych barw? Czy możliwa jest szkoła, gdzie obok tradycyjnych klas można znaleźć pracownie z materiałami do szycia albo takie poświęcone majsterkowaniu? Czy wystrój korytarzy musi ograniczać się jedynie do ław i gablot? W dziewiątym odcinku naszego cyklu Przyszłość edukacji możecie posłuchać opowieści o szkole łamiącej wszelkie stereotypy dotyczące wystroju wnętrz placówek oświaty publicznej. W rozmowie z Oktawią Gorzeńską dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 9 w Elblągu, Agnieszka Śliwińska, zabierze nas w podróż do zarządzanej przez nią placówki. Wyjaśni nam, jakie zmiany zaszły od momentu objęcia przez nią stanowiska, a także co je umożliwiło. Jeżeli więc chcecie się dowiedzieć, co tak innowacyjnego dzieje się w murach na pierwszy rzut oka niepozornej „tysiąclatki”, jak zmiany w przestrzeni wpływają na proces nauki, a także jakie pomysły jeszcze mają się ziścić w tym niezwykłym miejscu, zapraszamy do słuchania! Podcast został sfinansowany w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego pod nazwą „DIALOG” w latach 2019-2021
Przyszłość edukacji. Rozmowy o kompetencjach, systemie i nadchodzących wyzwaniach. Dzień dobry Państwu. Rozpoczynamy dzisiaj spotkanie podcastowe z panią dyrektor Agnieszką Śliwińską ze Szkoły Podstawowej nr 9 w Elblągu. Dzień dobry Agnieszko. Dzień dobry Agnieszko. Ja nazywam się właśnie Oktawia Gorzeńska i będę dzisiaj rozmawiała z Agnieszką o między innymi przestrzeniach edukacyjnych i zmianie, która dokonuje się w Elbląskiej Publicznej Szkole Podstawowej. Agnieszko, pomyślałam sobie, że dobrze byłoby zacząć tę rozmowę od właśnie tej pierwszej zmiany, która kiedy zadziała się w waszej szkole i jak to wyglądało? Zmiana przestrzeni może, czy jakakolwiek.
Nie tworzymy sobie sami tej przestrzeni do działania, tylko po prostu gdzieś jesteśmy przygnieceni przez to wszystko, co gdzieś już się wydarzyło. A druga rzecz to jest też taka, że jednak ktoś, kto przychodzi z zewnątrz, z przyjaznym nastawieniem, z konstruktywnym, ze wsparciem, widzi inaczej. Ma inne doświadczenie i też potrafi podpowiedzieć, prawda? Tak. To chyba jest takie, myślę, też wartościowe. Myślę, że gdyby właśnie te kilka osób, które tu przychodziły, pomagały nam to jeszcze bardziej dopracować, to nie byłoby dzisiaj efektu takiego. Po prostu to byłaby duża przypadkowość. A tak to mamy fajnie poukładane wszystko. A jakie plany, Agnieszko, na kolejne miesiące pracy? Dzisiaj jesteśmy w edukacji zdalnej, to jest doświadczenie różne, często bardzo trudne i dla uczniów, i dla nauczycieli, ale jakie plany rozwoju dalej?
No i ta strefa gier. Ta strefa gier też się pojawi. I co tam jeszcze mamy w planach? Chyba jeszcze szatnie chcemy doprowadzić do takiego stanu bardziej przyjaznego, bo w tej chwili to tak wygląda troszeczkę jak takie bunkry, a chcemy troszeczkę tam odświeżyć i zrobić tak, żeby to było przyjaźniejsze, żeby te szatnie nie straszyły. Dziękuję ci bardzo. Dziękuję ci bardzo i trzymam kciuki za powodzenie tych wszystkich planów. Ja też wiem, skupiłyśmy się dzisiaj na przestrzeniach. Agnieszka opowiedziała o przestrzeniach. Przypomnę, pracownia Łatka Szmatka, warsztatownia, Sala kulinarna, odmienione przestrzenie, sal lekcyjnych, takie gdzie dziecko faktycznie może współpracować z innymi w duchu edukacji relacyjnej, rozwiązywać problemy, działać też mini projektowo, ale wiadomo, że za tą zmianą przestrzeni idzie też zmiana sposobu pracy właśnie z dziećmi.
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.