WYBORY W KRAKOWIE. BORDERLINE U MĘŻCZYZN. AKTYWNOŚĆ FIZYCZNA DZIECI | "Onet Rano." 10.06

Nie wiem, czy słyszeliście kiedyś o borderline. Myślę, że tak. Podobno jest to niestety choroba, którą bardzo często, bardzo późno diagnozuje się u mężczyzn. A potrafi ona naprawdę pokrzyżować nam życie, plany życiowe i codzienność? Mówię nam, ale my dziś skupimy się głównie na mężczyznach. Potem Paula Roma, piosenkarka, oczywiście o muzyce, o okruchach, o tym, jak można takie drobiazgi pozbierać i coś z nich stworzyć. I na koniec Krzysztof Domaradzki, pisarz, autor książki Pojedynek, mam nadzieję, że przyjdzie z książką tutaj, o dwóch takich, co postanowili być przestępcami. No właśnie. I to nie jest o Romanowskim i o Ziobro.

Obserwowano. Wystarczy. Dziękuję. Wszystkiego dobrego. Do widzenia. Dziękuję. Wiceminister Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Maciej Wróbel był moim i waszym gościem, a do mojego auta wsiada kolejny gość. Psycholożka Vivian Fiszer. Dzień dobry. Dzień dobry. Dzień dobry. Dzień dobry, witam serdecznie. Proszę zapisać pasy. A właśnie pasy. Tak, koniecznie, koniecznie, koniecznie, koniecznie. Koniecznie. Dzisiaj porozmawiamy sobie trochę o mężczyznach, bo tak się umówiłyśmy, że to jest temat. Proszę powiedzieć, bo... Dużo słyszymy o pomocy psychologicznej, o kryzysie wśród ludzi młodych, trochę starszych, wśród seniorów. Generalnie kryzys psychiczny to jest coś, o czym się bardzo, bardzo dużo mówi. Ale my taki mały wycinek sobie wybierzemy, chociaż nie wiem, czy mały, bo nie wiem, jakiej grupy dotyczy Borderline.

Najpierw chciałabym powiedzieć, że jeżeli chodzi o samobójstwa, no to mamy 13 osób dziennie i 11 spośród nich to mężczyźni. Więc myślę, że to jest taki mocny fakt. A nie mówi się o zdrowiu psychicznym mężczyzn, mam wrażenie, wystarczająco. Dlatego mówię o samobójstwach, dlatego że borderline jest takim zaburzeniem, które bardzo mocno wzrasta to ryzyko, bo tam jest 10% ryzyka śmierci, śmiercią samobójczą. I tak jak jest jakby, diagnozowane są kobiety też z opóźnieniem, ale jednak te diagnozy w końcu są stawiane, to jak mężczyźni są praktycznie nie diagnozowani BORDERLINEM. Może z ich tylu samo. Jaka to jest grupa? Jaka to jest część społeczeństwa? Mówi się od 1 do 2% to są szacunki, dlatego że nie mamy polskich badań żadnych.

No ale na świecie generalnie to jest mniej więcej 2%, może 1 do 2%, coś takiego. Ostatnio rozmawiałam z kolegą, którego bardzo długo nie widziałam, spotkaliśmy się przy niechcący i rozmawialiśmy co słychać. On mówi, słuchaj, 12 lat chodziłam na terapię, po 12 latach, 12 latach dowiedziałem się, że mam borderline. To i tak szybko. To i tak szybko? Tak. Ale przy okazji zaliczył niezłe upadki, wzloty. To proszę powiedzieć, jaka jest charakterystyka tej choroby? Co ona robi z człowiekiem? Przede wszystkim jest ogromna, ogromno potworna wrażliwość na odrzucenie, porzucenie. Mężczyzna zazwyczaj o tym nie wie, bo nie wypada mężczyźnie być wrażliwym na odrzucenie. Więc mężczyźnie w ogóle nie wolno mieć jakichkolwiek emocji. Jedyna akceptowalna emocja u mężczyzny to jest złość i ewentualnie agresja.

Oczywiście ona jest negatywnie widziana, ale jakoś zrozumiała przez społeczeństwo, że mężczyzna upije się albo się pobije. To jakoś się wpisuje. Natomiast gdyby miał płakać lub rozpaczać nad tym, że kobieta krzywo spojrzała na niego, to jest nie do pomyślenia. Dlatego często ci mężczyźni kończą w więzieniu zamiast na terapii. To jest niestety... A dlaczego mężczyzn tak trudno jest diagnozować? Mężczyzna skrupulatnie ukrywa wszystko? Jest nieszczery? Idąc do specjalisty, no jednak musimy się jakoś otworzyć, tak? Powiedzieć prawdę, która czasami jest trudna. Nie no, ja znam wielu mężczyzn, którzy wręcz szukali odpowiedzi, bo borderline jest takim specyficznym zaburzeniem osobowości jednym, bo to mamy 10 różnych zaburzeń osobowości.

Borderline jest wyjątkowe pod tym względem, że tam osoba rzeczywiście wie, że coś jest z nią nie tak i szuka odpowiedzi, więc znam wiele historii mężczyzn, którzy chodzili do specjalistów i mówili co mi jest, co mi jest i jakby nie dostawali tej odpowiedzi. A co mogło ich niepokoić? Jakie objawy? No właśnie, tylko jeszcze chciałam powiedzieć, że chodzi o to, że te kryteria diagnostyczne powstały na bazie kobiet, tak jakby. Więc jakby psychiatrzy nie mają odpowiednich kryteriów diagnostycznych, bo tam wygląda, borderline wygląda inaczej u mężczyzn, niż u kobiety. Na to brawa problemu. Czyli właśnie na przykład ta agresja, ta zazdrość taka, prawda? Używki, 70% mężczyzn z borderline ma problemy poważne z używkami albo wręcz są uzależnieni. Więc często oni dostają diagnozy jakieś inne po prostu, nie?

No właśnie, to jest o tyle trudne, że jeżeli od małego słyszymy, że nie wolno nam czuć tej czy tamtej emocji, to my tak naprawdę mamy chaos wewnętrzny w środku i my nie wiemy za wiele o sobie, więc z jego subiektywnej perspektywy, no to może wręcz wyglądać, że on na przykład trafia zawsze na kobiety, które go, nie wiem, Są niewierne albo że go źle traktują, więc to jest takie bardzo... Trudne do wyłapania. Tak, trudne do wyłapania, natomiast część z nich czuje, że ich reakcje są bardziej silniejsze, że są bardziej wrażliwi niż ich koledzy na przykład, prawda? To może wskazywać na przykład. No dobrze, ale te relacje z kobietami, jak Borderline wpływa na relacje z kobietami? Czy prawdą jest, że mężczyźni z Borderline, nie wiem, może kobiety również, szukają nie tylko więcej emocji, ale też więcej takich doświadczeń ekstremalnych?

Albo może w milczeniu odwetowo najpierw zrywać. Czyli nie ma żadnej awantury, ale on się boi, że zostanie porzucony, więc najpierw zerwie z nią. Tylko nie do końca musi być świadomy tego, więc to jest jakby to, co on może zauważyć, to to, że te jego związki są burzliwe. Inni ludzie już się ustatkowali, są w jakichś tam związkach bliższych, a on cały czas szuka. Proszę powiedzieć, czy życie zawodowe, bo to też są relacje, to też są emocje, czy to jest proste w przypadku tych osób z Borderline? Oczywiście mamy osoby tak zwane wysoko funkcjonujące, czyli te, które jakoś tam w pracy jednak mają troszeczkę inną tą personę, że tak powiem, czyli te, co pokazują światu i tam są w stanie jakoś funkcjonować, ale oczywiście bardzo duża liczba tych osób nie jest w stanie, bo zaczynają jakąś pracę bardzo podekscytowani, czyli znowu ta idealizacja, tu jest cudownie, tu będzie wspaniale, ma świetnego szefa, no w ogóle znajomi, cudowni w pracy.

Ale jeszcze są ludzie wokół. Są rodziny. Jeżeli mamy z partnerami, partnerkami burzliwe życie i oni się zmieniają, no to ciężko, tak? Podobnie jest z pracą. Ale jednak obok nas często jest rodzina. Siostra, brat, rodzice. Czy to jest w ogóle do zauważenia z zewnątrz? Takim okiem, tak z boku? Znam mężców, którzy właśnie tę diagnozę dostali od kogoś z rodziny. Oczywiście nie powinna rodzina diagnozować, nawet jeśli są specjalistami, ale też od niespecjalistów dostali tę diagnozę. Jednak takie są realia, że oni dostali tę diagnozę od mamy, siostry i dopiero później szukali pod tym kątem. Co zazwyczaj? Bo tak się zastanawiam. Mam na myśli borderline, czy dostajecą diagnozę od, nie wiem, mamy na przykład. Jakie zachowania znowu?

Chociaż nie, dla tych osób też to tak wygląda, bo one sobie nie zauważają tych emocji drobniejszych, tylko zauważają właśnie, jak już jest takie bardzo mocne... Tąpnięcie takie, tak? Tak, bo wcześniejszych nie zauważają, no bo im się mówi całe życie, że nie powinny tak się czuć, że inni mają gorzej, a przestań i tak dalej, więc nauczyły się nie zauważać tych drobniejszych emocji, a to jest jakby klucz, żeby je wyregulować, to trzeba je zauważyć, kiedy są na dwa, ile trzy... Skąd to się bierze, proszę powiedzieć? To unieważnianie? To cała kultura, samo źródło borderline jest właśnie w unieważnianiu. Czyli dziecko, nie wiem, przehraca się, zaczyna płakać, a my od razu mówimy... Oj, daj spokój. Tak, niech właśnie się nie stało. Oczywiście my to robimy w dobrej wierze, jasna sprawa. Natomiast to daje sygnał dziecku, że coś jest z tobą nie tak, skoro mówisz, że cię boli albo skoro ci smutno. No bo rodzic jest kimś bardzo ważnym na początku, prawda, w ogóle.

Więc jeżeli ja czuję, że jest mi źle, a rodzic mówi, że nie powinnam tak czuć, no to wtedy nie wiem już, komu mam uwierzyć. I zaczyna się chaos, bo nasze życie jest kierowane emocjami. Każde zachowanie jest spowodowane jakąś emocją. Więc jeżeli tracę ten kompas emocjonalny, no to właściwie tracę wszystko. Nie wiem, jak sobą kierować. To unieważnienie jest obecne wszędzie. Natomiast jeżeli mamy do tego wrażliwy układ nerwowy, czyli zmiany w mózgu, to rzeczywiście to będzie działać bardzo, to będzie trujące dla nas, czyli tak jak w przypadku Borderline. I to unieważnienie spowoduje, że ten chaos będzie coraz większy. Ja nie wiem, jak kierować swoim życiem. Nie wiem, co się dzieje. Wstaję, czuję się dobrze. Później nagle o 12 nie wiem z jakiego powodu czuję się na dnie. Tak, ale takie osoby nie są w stanie chyba nie zawalać, za przeproszeniem.

Rozmawiamy o karierze i rozmawiamy o życiu z partnerem, ale czasami przecież zakładamy rodzinę. Odebranie dziecka z przedszkola może być górą nie do osiągnięcia dla takiej osoby? Pewnie tak, no oczywiście to jest zawsze jakiś spektrum, prawda? Więc zawsze będą osoby tak zwane lepiej funkcjonujące, chociaż też bardzo cierpiące, które jakby zacisną zęby i zrobią wszystko co należy, prawda? Tak samo jak osoby uzależnione też mamy tak zwane wysoko funkcjonujące, co nie zmniejsza ich cierpienia zapewne. Natomiast no, więc bywa różnie tak naprawdę. Co mężczyzna, który wie już, co z nim jest, powinien zrobić? Bo jeżeli to dojście do momentu, w którym dowiadujemy się, że to jest borderline, trwa naprawdę tak długo.