Onet Rano. Stulecie Gdyni CAŁY ODCINEK

Sarsa, czyli Marta Markiewicz, piosenkarka, która, słuchajcie, dziewięć lat temu postanowiła przeprowadzić się do Gdyni. Czy to jest rzeczywiście miasto, które inspiruje? Zobaczymy. Potem dwie panie, Maja Gadzińska i Julita Maciejewicz-Ryś oraz, przepraszam, trzy panie, Hanna Wenda-Uszyńska. Te dwie ostatnie to są wnuczki po projektantach, architektach A Maja Gadzińska została głosem Gdyni. Tajemniczo brzmi, ale to też wytłumaczymy. Maja nam powie dlaczego, jak i cóż to za ciekawa rola. Kochani, to tyle w kontekście gości.

Ta wizja ona, proszę powiedzieć, ona zakładała jeszcze coś więcej, czy wszystko udało się zrealizować? Co się działo w głowach naszych twórców, pana Tadeusza Wendy i Eugeniusza Kwiatkowskiego, to nie wiem. Natomiast to wszystko... Ale patrząc na archiwa, na mapy, na plany. Port miał być jeszcze większy. Port miał być jeszcze większy, bo przekop miał sięgać w głąb, aż za estakadę. Tego dzisiaj już nie ma. Natomiast myślę, że twórcy Gdyni byliby zadowoleni z tego, co by zobaczyli dzisiaj. Kiedyś gdzieś przeczytałam, że Gdynia to jest miasto, gdzie mieszkają najszczęśliwsi ludzie w Polsce. Czy to prawda? Nie trzeba o tym czytać, wystarczy tutaj pochodzić i posłuchać. Ale tak, mamy status miasta, w którym mieszkają najszczęśliwsi ludzie w Polsce, ale uwaga, podobno również najczęściej w ciągu dnia przeklinamy.

No pięknie. Podjechałyśmy pod Kapitanat Portu, to oznacza, że jesteśmy na miejscu. Ja za chwilę mam kolejnego gościa i nie wiem jak ja panią wypuszczę. Ja dam radę. Autobus i plaksówka, no to brawo. Wszyscy naraz, no ale... Przyjechali do muzeum. To jest pani wnuczka... To jest mój kolejny gość. Obie. To jest pani Wenda, a to jest pani Julita Maciejewicz-Ryś. Czyli wnuczka po panu Wende i po panu Kwiatkowskim. Tak, to za chwilę będziemy rozmawiać o tym, jak to miasto miało wyglądać oczami dziadków. Nie, nie jesteśmy jeszcze... Jesteśmy cały czas. Ach, dobrze, to nie będę zdradzać szczegółów, co pani mają do opowiedzenia, sama pani wypyta. Tak, a coś ciekawego? Same ciekawe rzeczy. Dobrze, to wszystko za chwilę. Do zobaczenia, miłej podróży. A ja was teraz zapraszam na spacer.

I dobiegłam do miejsca absolutnie pięknego, patrząc za moje plecy. No tak, widać. Elegancko widać wszystko, ale to nie tylko o tym, co widać. To przede wszystkim o tym, jak to miało być. Jak miało być w tym mieście te 100 lat temu. Ja ciekawa jestem tych domowych historii, bo ze mną wyjątkowe gościnie. Ambasadorki Stulecia Gdyni. Fajna, że tak powiem funkcja, bardzo przyjemna. Julita Maciejewicz-Ryś, wnuczka Eugeniusza Kwiatkowskiego i ambasadorka. Dzień dobry. I pani Hanna Wenda-Uszyńska, wnuczka inżyniera Tadeusza Wendy, kustoszka pamięci o Tadeuszu Wendzie i ambasadorka Stulecia Gdyni. Fajnie zostać ambasadorką Stulecia takiego miasta jak Gdynia.

Także dla tamtego pokolenia budowanie własnego okna na świat to była walka dalsza o niepodległość. O tworzenie tego nowego państwa, które będzie miało szansę przeżyć, zaistnieć w tym świecie i nie dać się zepchnąć do takiego, jak to Niemcy nazywali, państwo sezonowe. I sądzę, że to był ten impuls, że w 26 roku, kiedy dziadek się włączył jako minister przemysłu i handlu do spraw gospodarki całej Polski, ale i Gdyni i zastał tą sytuację właśnie, że Praktycznie te plany przygotowane przez inżyniera Wendę trochę zaczęły być realizowane, ale utknęły, bo jak to zwykle bywa, nieporozumienia finansowe.

Praca była najważniejsza. Otworzenie tego okna na świat. Każdy projekt ma takie punkty zwrotne. Wiadomo, że są tacy, co sympatyzują z projektem i tacy, którzy robią wszystko, żeby projekt się nie udał. Jak tutaj było? Czy te punkty zwrotne, one były... One do tej pory są namacalne? Ja sądzę, że w tamtym czasie było jednak trochę inaczej. Nie było takich podziałów, ponieważ to społeczeństwo po I wojnie światowej miało świadomość, że oni budują Polskę dla swoich dzieci, dla następnych pokoleń, bo tej Polski nie było. W związku z tym wszyscy starali się maksymalnie zaangażować w te właśnie świetne projekty inżyniera Wendy, ale też tu ten taki zmysł, powiedziałabym chemika, mojego dziadka, że wszystko trzeba przewidzieć z daleką perspektywą i wiedzieć jakie będą konsekwencje tego co się robi, bo tak patrzy na życie chemik.

Zresztą niestety rola, idola tych statków jest taka, że one, no ten Eugeniusz Kujatkowski pływa, ale już nie pod polską banderą został. Tadeusz Wenda nie pływa. Na koniec taki miły akcent potrzebuję. Jak spacerują panie po Gdyni, to takie miejsce, które cieszy oko. Nie mówiąc o porcie oczywiście, w moim przypadku. To jest oczywista oczywistość zakładam.