Onet Rano. Goście: Dorożała, Drzazga, Zieliński, Sieklucka CAŁY ODCINEK

Warto też, myślę, że otaczać się ludźmi, którzy podejdą do nas z wyrozumiałością i nie spłaszczą, przepraszam, nie umniejszą naszych objawów. Obawiam się, że zaraz ten psiór, którego cały czas nie widzieliśmy, a ja jestem ciekawa, jak on wygląda, bo widzę, że jest niezły. Za chwilę połknie pani lewą dłoń i jak my będziemy rozmawiać. No właśnie, najlepsze jest to, że zabawki leżą, ale najlepszą zabawką jest moja lewa dłoń i to się niestety utrwala w czasie takich spotkań. Ale wracając do myśli urwanej brutalnie przez Vivi, za chwilę ją pokażę.

Więc też bajmy o to wartościowe relacje. Widzę coś bardzo kudłatego i czarnego z pani lewej strony. Rozumiem, że to jest ta pociecha na czterech łapach. Czy zwierzaki, spacer z psem, fakt tego tarmoszenia, przytulania i zabawy to też jest jakaś recepta na ten trudny czas? Zdecydowanie tak. I to był powód, dla którego Vivi, chodź Vivi, pokaż się. Vivi. Vivi to jest hiszpański pies dowodny i to jest szczenia, który ma pięć miesięcy, ale ona jak na szczeniaka jest dosyć duża. Ten pies zwraca na siebie uwagę. Jak parę razy byłem z nim na spacerze, każdy mnie o niego pytał, ale to jest niezły czort. Tak, ale już wracając. Oczywiście, to znaczy w ogóle to, że mamy psa, to jest jeden z elementów profilaktyki zdrowia psychicznego w mojej rodzinie, bo rzeczywiście chcieliśmy sobie z mężem zafundować więcej regularnego ruchu, ale też no ta kudłatość.

No to jest coś niesamowicie regulującego i poprawiającego nastrój całej naszej rodzinie, naszym synom nastolatkom też. I my jako ludzie i my jako ssaki jesteśmy wyposażeni w taki system koregulacji, czyli w relacji z drugą istotą, najlepiej ssaczą, która jest spokojna i ma trochę inne emocje. My się podłączamy pod emocje i psy zazwyczaj są... Szczęśliwe, zadowolone, chętne do zabawy, jak moja Vivi. I na nią ciężko się złościć, jeżeli nawet mi tutaj podgryza rękę, czy chwyta mnie za sznureczki od koszuli. Już na przyszłość nie będę zakładać takich koszul na tego typu rozmowy. Tak jest. Siłą rzeczy trudno się nie uśmiechać.