Mentionsy Mentionsy
Odnaleźć Siebie
Odnaleźć Siebie

Odc. 29: Słyszeć

12.07.2021 ·58 min 53 s · 4 rozdziały

Czy potrafimy nawzajem się słuchać i słyszeć? Choroba alkoholowa często "wyłącza słuch", przez co jesteśmy niewrażliwi na dobre rady czy historie innych, bardziej doświadczonych osób. Jak ten słuch z powrotem włączyć? Tym razem posłuchamy historii Romana i Janusza.

1:47 · Roman opowiada o swoim życiu 9

I oddaję Wam właśnie głos, który z Paną zacznie. Może Roman, Ty byś zaczął. Opowiedz nam trochę o sobie, jak to Twoje pijane życie wyglądało i czy Ty potrafiłeś wówczas Słuchać i słyszeć. Roman mam na imię, alkoholikiem jestem. No mam prawie dziewięć lat trzeźwości. Moje życie polegało tak. Ja przez ponad trzydzieści dwa lata piłem codziennie. W ogóle pięćdziesiąt pięć lat temu pierwszy raz się upiłem jako młody chłopak. I gdy miałem osiemnaście, dziewiętnaście lat, to już do takiego stanu dochodziłem. Po prostu piłem i piłem i końca. Po prostu kochałem. Alkohol mi sprawiał przyjemność. Ja tak odbierałem to. Przyszedł czas na żeniaczkę. Chciałem się żenić. W wojsku byłem. Niestety nie dane mi było żenić się z kobietą.

Dzisiaj mówimy o tym, czy Ty słyszałeś, bo na pewno jak piłeś 30 ponad lat, To na pewno nie jeden ci mówił, Roman opanuj się chłopie, co ty robisz ze swoim życiem. Ja oczywiście, ja byłem najgorszym alkoholikiem tutaj gdzie mieszkam, w tych moich okolicach, ja nie dałem sobie przetłumaczyć tego, ktoś mi tam powiedział, tu nawet żona moja z GOPS-u przyjeżdżali z komisji alkoholowej, ja ich wyzywałem, przeklinałem i tak dalej, nie i po prostu byłem wariatem, nie dałem sobie wmówić, byłem złym człowiekiem, tak mnie wódka prowadziła do tego, że no, Dużo ludzi mi, dużo kolegów wspaniałych, bo też mam dobry zawód, miałem, mam, bo pomimo, że jestem na tej rencie, ale gdzieś tam żyję tym trzeźwym życiem, po prostu uczęszczam na tym wszystkie mityngi, to wszystko.

Ja, Kingo, powiem tak. Mój tato był alkoholikiem też pijącym. Ja bardzo mojego tatę kochałem. Moja mama nie piła, a ja bardzo kochałem mojego tatę. On mi na wszystko pozwalał. Mogłem robić, co chcę. Ja po prostu, jak mówiłem, że jako młode dziecko napiłem się, byłem pijany, ojciec mi nic nie zrobił. Nawet mi klapsa nie dał, nie? No takim byłem po prostu na trzech rodzeństwach. Byłem najmłodszym takim pupilem byłem. Co chciałem, to robiłem. No i tak to się to życie tłoczyło. Wszędzie... Nie lubiałem kłamstwa, nie lubiałem złodziejstwa, nie lubiałem tego i to mnie denerwowało, bo wszędzie przebywałem... Ale lubiłeś wódkę. Lubiłem wódkę. A powiedz, nie było ci czasami głupio? Nie było ci czasami głupio? Nie było wyrzutów sumienia?

No i dzięki temu, że nie pijemy, to go możemy poznawać właśnie w takim wymiarze dobrym. I to jest najważniejsze, żeby nie pić, nie zapić i żeby normalnie myśleć o tym całym życiu, bo życie jest tak piękne, wspaniałe. Ja nie wiedziałem, że jest tak piękne. Ja po prostu teraz na starsze lata zrozumiałem, ile straciłem. No trudno, czasu nie cofnę. Ale życie jest super. Ja się czuję teraz normalnie jak jakiś małolat dosłownie. Tak się cieszę z tego. Każda godzina dla mnie jest ważna. Ja każdy dzień, ja nawet na trzeźwości pokazuję siebie, bo ja siebie nie wstydzę jako alkoholik. Ja pokazuję, że potrafię. Ja się nie wstydziłem pić i nie będę się wstydził ukazywać i mówić.

Ja sobie nie wyobrażam przez te niecałe dziewięć lat chodzenia na mityngi, żebym cokolwiek na mityngu nie powiedział, bo gdybym nie powiedział, ja nie wyobrażam sobie mityngu, no bez mojego powiedzenia. Bez szczerości, prawda? No nie ma trzeźwości. W trzecim roku mojego trzeźwienia, ja w Licheniu, bo tam są zjazdy alkoholików, zawsze ostatnia sobota, lipca, ja przemawiałem, miałem takie szczęście po prostu, że Jeden zrezygnował, ja w jego miejsce i przed naszą rzą ja przemawiałem. I jestem bez żadnej terapii, bez niczego. Mało tego, miałem 17 miesięcy trzeźwości, bo do 24 miesięcy się kwalifikowałem. Chciałem przejść tą terapię tam pod Toruniem u nas w Czerniewicach, ale lekarz mnie nie dopuścił na stan zdrowia.

Mało tego, Alkoholik, który miał ponad 10 lat trzeźwości, on mi kazał powiedzieć lekarzowi, że ja jestem zdrowy. No ja mówię Boże kochany, to po to ja trzeźwiałem, żeby jeszcze kłamać. No i do dnia dzisiejszego z tym nie mogę się pogodzić, ale trudno. Ja muszę myśleć o sobie teraz. Nie, że ktoś tam Ale fajnie, że umiesz mówić, że dużo mówisz, ale my dzisiaj o słuchaniu mówimy, także musimy powiedzieć, że jestem słuchaniem też. Słuchanie sobie biorę do serca, bardzo fajnie, teraz mi się taki kolektyw spodobał na tych mitingach, tak pięknie, wspaniale, no kurde, nawet im pseudonim, ksywę taką fajną dali, nie wstydzę się tego mówić, no kurde, no jestem pociecha po prostu.

Odc. 29. Przepiękne życie, wspaniałe. Aż Cię roznosi i to słychać. Roman, zatrzymuję Cię na chwilę, bo moglibyśmy Cię tak słuchać i słuchać, a chcielibyśmy posłuchać też Janusza teraz. Nie ma problemu. Co Ci daje trzeźwość, wrócimy właśnie w drugiej części naszego spotkania, więc raz jeszcze witamy Janusza. Słyszeliśmy przed chwileczką wypowiedzi Romana, że on nie słyszał tych głosów z zewnątrz ponad 30 lat. Jak było u Ciebie? Mam na imię Janusz, jestem alkoholikiem.

I właśnie to powodowało, że kiedy odnalazłem alkohol jako takie lekarstwo, jako coś takiego, co miało mi gdzieś tam pomóc w takim uspokojeniu, to tak naprawdę ten alkohol powodował, że ja zachowałem się jeszcze gorzej, jeszcze mniej słyszałem, jeszcze mniej słuchałem i jeszcze bardziej byłem arogancki, jeszcze bardziej byłem egocentryczny, egoistyczny. I to prowadziło do tego, że ludzie się ode mnie odsuwali. Natomiast ja jako alkoholik, już pijący, no wiadomo, że znajdowałem sobie takie otoczenie, które przez jakiś czas wytrzymywało ze mną, tak? No moja żona też wytrzymała ze mną przez bardzo długo. Natomiast dzisiaj jesteśmy po rozwodzie, ale to już też jest jakby opowieść trochę na inny temat. W każdym bądź razie W każdym bądź razie mówię o czymś, o czym nie wiedziałem, dopóki nie poprosiłem innego alkoholika o pomoc i o program 12 kroków.

Czy nie uważasz tak? Słuchaj, ja nie mam nic przeciwko terapii. Dzisiaj, kiedy przychodzi do mnie alkoholik, który jest na początku drogi, który mówi, co ma zrobić, to ja często mówię, słuchaj, zacznij od terapii, a potem będziemy robili program 12 kroków. Ale jedyną drogą, która dla mnie była, jedyną drogą, żeby była jasność, to program 12 kroków. Mnie terapie nic nie pomogły. Ja uzyskałem wiedzę, tak jak mówisz, natomiast od wiedzy się nie trzeźwieję. Mogłem przeczytać całe mnóstwo książek, mogłem przeczytać wszystko i dalej byłem pijany, bo bycie pijanym to nie jest tylko picie alkoholu. To jest właśnie ten brak słuchania. To, że ja będę nie pił alkoholu, a będę dalej postępował tak jak postępowałem, no to dalej się nic nie zmieni w moim życiu.

28:54 · Komentarze i refleksje 1

Ponieważ ten mój egocentryzm, to moje ego było też wybojałe, podobnie jak tu mówisz i jakby jeszcze coś dopisać, coś zreformować, coś dodać, to raz, a po drugie do siebie to uważałem, że bardzo szybko zastosowałem, a dopiero i wtedy już chciałem wszystkim dookoła pomagać. Natomiast wyszło, powiem szczerze, tak przez 2-3 lata, Bardzo się z tym wszystkim miotałem i co wyszło? W moim przypadku akurat. Brak wiedzy o tym, o czym ty tak pięknie na początku powiedziałeś. Czyli jak gdyby dostałem praktyczne doświadczenia, bo przecież AA nic największego nie daje jak doświadczenia innych alkoholików i program.

36:10 · Słuchanie i usłyszenie w trzeźwości 3

No i tak jak tutaj Janusz mówił, że tacy ludzie nie będą przeźwieni, oni będą mieć myślenia inne i tak dalej, a przede wszystkim te słuchanie, to wszystko, Tym bardziej od takich alkoholików, co mają 20-30 lat trzeźwości, bo u mnie właśnie tacy przebywają. Dla mnie to jest wielki podziw, szacunek dla takiego. I od niego dużo się uczę. I właśnie teraz, w tej chwili przez ostatni rok czasu ja prawie codziennie na mityngach przebywam, mimo że ta pandemia była to wszystko, nie ma dla mnie, nie ma coś dla mnie takiego, żebym ja na mityng nie pojechał. Żebym się z drugim alkoholikiem nie spotkał, nie wyobrażam sobie tego. Żeby miał jakąś przerwę w nieuczestnictwie na mityngi.

Ja też na mitingach mówiłem, że ci alkoholicy, którzy to, właśnie te grupy, te krowki, to wszystko, te tradycje, oni też nie wiedzieli, że kiedyś będzie taka pandemia, że to, że będą internety, że i tak dalej, i tak dalej. Ja na przykład tak powiem uczciwie, ja się nie wstydzę, że jestem alkoholikiem i nigdy do końca życia, dopóki gdzieś tam tego sobie nie życzę, nigdy nie będę się wstydził tego. Będę normalnie wszędzie, gdzie przebywał, będę mówił, że jestem Alkoholikiem, trzeźwym i się tego nie wstydzę. Bo nie ma się czego wstydzić. Jest to po prostu choroba, choroba, z którą chcemy wszyscy tutaj walczyć, chociaż walka nie jest chyba odpowiednim słowem. Kingo, powiem Wam tak prawdę.

Przestrzega przed tym, właśnie tym trzynastym krokiem, że mitym jest dla trzyzwienia, a nie dla podrywania babeczek. Także... To zrobimy może kiedyś Panowie o tym podcast, jeżeli pozwolicie, a ja chcę iść dalej. Dajcie mi dość do głosu i idziemy dalej. I wracamy do Janusza w takim razie, a o trzynastym kroku zrobimy podcast w jakiś niedługi może przyszłości. Brawo Tejkingo. Dzięki. Powiedz nam proszę, jak to jest słuchać, żeby usłyszeć? Jak to się u Ciebie w życiu zadziało? Mam na imię Janusz, jestem alkoholikiem. Ja powiem w ten sposób, że no to się tak zadziało, że tak jak powiedziałem, dostałem taką łaskę, żeby po prostu... Ja chodziłem wcześniej trochę na mityngi, jeszcze między tymi terapiami, ale na tych mityngach było napięte słuchanie. Nie słyszenie, tylko słuchanie, ocenianie.

Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.