24. Umówmy się na Polskę dla każdego!

Ale też pytanie brzmi, czy to nie wygląda po prostu teraz dobrze na papierze, a jakby to wyglądało w rzeczywistości, czyli po prostu czy ten projekt nie jest jednak jakąś Utopią, która nie ma szans na wejście w życie, bo czy tak naprawdę możemy liczyć na to, że politycy tutaj, którzy na szczeblu centralnym podejmują decyzję, no zgodzą się w ogóle na to, żeby oddać władzę, przenieść ją, zdecentralizować? Myślę, że oczywiście model opisany w książce jest pewnym optimum, do którego dążą pomysłodawcy koncepcji. Wyobrażam sobie też, że możemy mówić o pewnych wariantach pośrednich i one powinny się dziać nawet w najbliższej kadencji parlamentu, szczególnie jeżeli te wybory w jakiś sposób wygra obecna opozycja, to oni dość głośno mówią o decentralizacji i jednak oddawaniu z powrotem władzy samorządom.

Więc pewne oddawanie może dziać się także w modelu zaproponowanym w tej książce. Jednocześnie koncepcja na przykład zmian w Senacie to też jest coś myślę, że ciekawego, co może mieć jakby poparcie polityczne, żeby w jakiś sposób wzmocnić rolę samorządów także w Warszawie. I uchronić je przed zjawiskami, do których dochodziło w ostatnich ośmiu latach, czyli właśnie odbieranie kompetencji, odbieranie pieniędzy albo dodawanie kompetencji, a nie dodawanie pieniędzy, co wpędzało pewnie część samorządów w problemy finansowe. Więc ja myślę, że taki model optymalny czy utopia jest potrzebna, żeby gdzieś czasami spotkać się nawet pośrodku planu idealnego i obecnego stanu. Dodatkowo ważnymi rzecznikami tej koncepcji powinni być politycy z poziomu samorządowego, bo on w jakiś sposób wzmacnia tych polityków, a ilościowo jest tych ludzi więcej.