#16 - O co chodzi w szkole? Rozmowa nauczycieli i uczniów

Czyli patrzę na siebie ja sama i patrzą na mnie inni. A potem ja wyciągam z tego wnioski. Panie Michale? Myśmy mieli z Kasią ostatnią rozmowę na ten temat. Powiedziałem dokładnie to samo, że tak naprawdę w szkole i w zasadzie w życiu to jest odkrywanie tego, kim się jest. Kasia podkreśla tutaj relacje i one są niewątpliwie bardzo cenne, chociażby to, że możemy tutaj siąść i porozmawiać ze sobą, więc to tak. Mówiliśmy też wtedy o misji naszej szkoły, że musiałaby być trochę przeredagowana w naszym stawie.

Pomijając to, że musisz do osiemnastego roku życia, czy do szesnastego tam, to potem może Pan dorzucić, po co przychodzisz do szkoły i po co uważasz na tych przedmiotach? To może trochę głupio się przyznać tutaj, jak to się nagrywa, ale ja mam bardzo wąską pulę przedmiotów, na których uważam i uważam też, że nie wychodzi mi to nazwa. Dlatego tych przedmiotów, których się uczę, bo po prostu je lubię albo są prowadzone w fajny sposób i w sumie do tego się sprowadza. Panie Michale, jeszcze może Pan wytłumaczyć, o co chodzi z tym chodzeniem do szkoły obowiązkowym do 16 czy 18 roku życia? Są dwie kwestie, jest obowiązek szkolny i obowiązek nauki.

Czy Pan, Panie Michale, by wywalił ten system oceniania? Czy zamienił go na coś lepszego? Taki mam zamiar, żeby w przyszłym roku wypróbować system bez ocen wyrażanych liczbowo. Zobaczę, jak to będzie działać. Możemy się w przyszłym roku umówić na spotkanie i wtedy będę mądrzejszy. W klasie pewnej przyniesie tym uczniom skutki bardziej pozytywne, negatywne? W jakich ataktach będą mądrzejsi? Dla mnie problem z ocenami to jest nie tylko problem szkolny, tylko to jest problem, który wykracza poza szkołę.

Jeżeli ja uważam za słuszne, że ludzie powinni porzucać swoje, wychodzić poza strefę swojego komfortu, to to robię. I tyle. I mam doświadczenie dzięki temu. I mogę Wam wtedy powiedzieć, słuchajcie, to się da zrobić, bo on wiem to po sobie, tak? To nie jest tak, że przeczytałem tylko w książce. No i takich nauczycieli nam trzeba. Panie Michale, czym się Pan stresuje? Nie będę tutaj mówić o różnych problemach egzystencjalnych, które stresują mnie najbardziej. Ale przed tym spotkaniem... Nie, ale myślę, że tak jak budyń, takie na początku troszkę niepokoju. Na początku wystąpień publicznych też.

Gdzieś się nauczył, jakoś się nauczył. Być może nauczył się w szkole, być może jedno i drugie, bo w szkole się okazało, że to jest jego pasja i poszedł w tym kierunku. To jest też moc specjalizacji, czyli jak jesteśmy fotografem, to nie fotografujemy wszystkie, ale to przyjdzie. Czy specjalizujemy się, mówię tutaj o jakichś ślubnych sesjach, czy rodzinnych, portretowych, studyjnych i tak dalej. Panie Michale, świat powinien działać na zasadzie usług w stylu specjalizujemy się w jednym kierunku, czyli wiemy jak rozliczać podatki, wiemy jak to robić i wiemy wszystko na ten temat. I są takie osoby, do których możemy się udać o pomoc.