Problemy społeczeństwa, cechy, narcyzm i egozim.

To jest przykre. No, przykre to to nie jest, ale jest przykre. W tym kontekście, w którym ja często w życiu się spotykam, tak? W tym życiu młodym, o ile jeszcze można mnie zakwalifikować do takiego, tak? Gdzieś tam, no nie wiem, jakbym miał strzelić od piętnastego roku życia do obecnej prawie dziewiętnastki, słyszę tylko i wyłącznie pogłoski, Boże egoisto, Boże narcyzie, No i to jest takie bardzo, bardzo, wiecie, no nie dość skrupulatnie określane, no bo, wiecie, wyrażanie swojej opinii na temat kogoś, kto tą opinią nie jest zainteresowany, to znaczy nie pyta o nią. Jest w tym kontekście bezcelowe, w którym po prostu te osoby...

Jedyne jakie emocje w nich się samych nakreślą, to nie będzie refleksja. O Boże, czemu on tak mówi? Tylko... Co to wiecie? Ham! Czemu on jest w stanie w tym momencie? Kto pytał go o zdanie na mój temat? A nawet jeśli, to taka ciekawostka, która mi się tak wydaje, oczywiście tam moje widzimisię może, ale jeśli... Ktoś was pyta, co o mnie myślisz, powiedz mi, określ mnie na przykład w trzech cechach. I odpowiadajcie mu, jesteś narcystą, jesteś taki i taki. To on tak naprawdę jakby sam chciał trochę poddać się swojej autorefleksji na ten temat i dowiedzieć się u źródła, co ludzie o nim myślą.

Z tym, że nigdy nie powinno komentować ciała drugiej osoby. No nie, akurat jeśli ktoś ma głębokie problemy ze sobą, to uważam, że powinno się z taką osobą porozmawiać, żeby tej osobie pomóc, bo najczęściej Też takie wydaje mi się, ale po opowieściach wielu osób u tak zwanych źródeł, wiem, że oni z tym sami mają problemy i nie potrafią sobie z tym razem poradzić, sami poradzić. To też potrzeba im specjalisty dietetyka, wiecie, psychologa czasami. Więc proszę was, do waszego mózgu nie przyswajajcie sobie takiej opinii, że broń Boże, nie mogę komentować tego i tego. Oczywiście, wiecie, jeśli kogoś, kto wygląda całkowicie, nie wiem, przeciętnie normalny, to Zostawcie go w spokoju.