Coś dlaczego warto żyć.

No dobra. Ale myślę i myślę... coś dlaczego warto żyć. Odpowiedzcie na to, tak stricte, ale nie mówcie tam rodzina, wartość, dom, Bóg, honor, ojczyzna, nie mówcie. Powiedzcie coś takiego, na przykład jakąś cechę, którą cenicie w drugiej osobie, dla której warto żyć. Niech to będzie, nie wiem, mądrość, bystrość, charyzma, okej? W ten deseń, trochę tak zagłębmy się. No i całym tematem tego odcinka, jak udało się pewnie wam wywnioskować, jest rozmowa, dialog. To jest coś dlaczego, przynajmniej ja, uważam, że warto żyć.

Boże, jak to brzmi, ja sam się dziwię, że o tym tak mówię pięknie, bo mnie to fascynuje. Jeśli potrafię z kimś rozmawiać, to wtedy po prostu to jest miód na moje serce. Nawet nie na uszy. Uszy też, bo uwielbiam słuchać. To może być przekorne, ale o wiele bardziej słucham. Czy to podcastów, czy to ludzi, czy to czegokolwiek. W ogóle mam wrażenie, że mój zmysł dźwięku słuchu jest o wiele bardziej wyostrzony. I fun fact, ciekawostka, osoby niewidome mają bardzo mocno wyostrzony właśnie zmysł słuchu i inne w ogóle zmysły, bo wiecie, zatracając inne zmysły muszą o wiele bardziej skupiać się, znaczy siłą rzeczy, o wiele bardziej są przychyleni tym innym zmysłom.

Hej, powiedzmy w tym samym momencie na 3-4 stop na przykład do tych psów, albo taką komendę, która jest jednoznaczna z tym, żeby one się uspokoiły, na przykład siadł, żeby one przyszły, odeszły i tak dalej. Więc wiecie, my mamy tą umiejętność tego, że potrafimy się komunikować, że możemy prowadzić do deeskalacji konfliktów, co jest też, Boże, tak potrzebne chyba w dzisiejszym świecie. No więc od tak historyjka z psami, więc to nas odróżnia od innych ras czy tam od innych gatunków, że zresztą tak jak mrówki wiecie, potrafimy się jednoczyć, ale my potrafimy zrobić to w sposób inteligentny, mądry, bystry. Więc w ten sam sposób, inteligentny, bystry, mądry, mówmy ze sobą, rozmawiajmy.