100 Rzeczy, które straciliśmy przez Internet.
W dzisiejszym odcinku przyjrzymy się, jak internet zmienił nasze życie – nie tylko na lepsze, ale też na gorsze. Na podstawie książki „100 Things We've Lost to the Internet” Pameli Paul, porozmawiamy o tym, co zniknęło z naszej codzienności: od pisania listów i odkrywania muzyki, po utratę prywatności i bezpośrednich relacji. Zastanowimy się, jak technologia wpłynęła na naszą cierpliwość, wspólnotę i umiejętność krytycznego myślenia. Czy w cyfrowym świecie tracimy coś cennego, czego nie da się już odzyskać? Obserwuj. Kontakt: [email protected] Instagram: olej.w.glowie Zachęcam do kontaktu.
Na Twittera, no to chyba normalne. W granicach normalności jeśli nie jest to myśl odjechana, a takie Twitter stara się wrzucać na naszą główną stronę. Więc zwraca uwagę na to wcześniej wspomniane ryzyko niewłaściwego wykorzystania naszych danych osobowych. Bardzo łatwo dziś znaleźć np. jeśli jesteście w grupie na Facebooku pasjonaci fotografii. No to wydaje mi się, że jakiś sprytny marketer, i jeśli jesteście marketerami, to teraz wyłączcie ten podcast na minutę, mógłby wejść na taką grupę, pobrać absolutnie wszystkie dane, imiona i nazwiska, powchodzić na te profile, znaczy są już modele sztucznej inteligencji, które czynią to za nich, które zbierają te dane automatycznie,
Dzięki. Punkt czwarty. Czwarty będzie dość krytycznym punktem. To, co straciliśmy przez Internet i to, co straciliśmy przez Twittera, to, co straciliśmy przez Instagrama, to, co straciliśmy, o, nomen omen, przez Facebooka i tu kolejność miała znaczenie, czyli zarzucam to absolutnie X-owi i Twitterowi jednocześnie, czyli znaczenie krytycznego myślenia. Jesteśmy zarzucani, TikTokowi też jak ktoś, jesteśmy zarzucani informacjami z każdej strony. Jest taki paradoks niekończących się filmików na TikToku. To znaczy, spróbujcie policzyć, albo znaleźć jakieś rozwiązanie tej zagadki, czy filmiki na TikToku są skończone.
I nawet jeśli liczymy je w miliardach, co jest optymistycznym wariantem, jeśli nie myślę tu o bilionach czy nawet więcej, to są nadal skończone. Więc dałoby się to zrobić. Natomiast jakbym miał strzelać, trochę bardziej kreatywnie myśląc, to algorytm działa tak, że to jest zamknięta pętla. To znaczy, zaczną nam się pojawiać filmiki z początku, o których każdy człowiek, jeśli robiłby to człowiek, co jest w ogóle absurdalne, by zapomniał. No a jak robot, to dałoby się odczytać, że są to powtórki. I wówczas dałoby się rzeczywiście stwierdzić, czy te filmiki są skończone, czy nie. Raczej są, ale ogólnie. Krytyczne myślenie. Szanowni Państwo, czy wy przeglądając Twittera myślicie krytycznie?
Odruchową odpowiedzią mogłoby być tak. Podważę tę tezę bardzo śmiale, gdyż nie znam ciebie. Mówię do jakiegoś ogółu słuchaczy. Mam pewne wyobrażenie o was wszystkich. I bardzo się cieszę, jeśli twierdzicie inaczej i będziecie myśleć o sobie w tym aspekcie inaczej. A myślę, że zrzeszam tu jakichś takich ludzi, właśnie krytycznie myślących i w ogóle myślących, ale... Przypadek Twittera czy Xa jest o tyle specyficznym przypadkiem, że w moim odczuciu algorytm zbudowany na tej aplikacji i udoskonalony do momentu, w którym tak naprawdę na głównej stronie pojawiają się rzeczy, które mają za zadaniem wywołać w nas emocje, powiem teraz w skrócie, negatywne.
Myślę, taka informacja, że ktoś na Twitterze jest głupi, a my byśmy tacy nie byli. I ja myślę, że wiele osób mogłoby to nazwać krytycznym myśleniem. To znaczy, oczywiście pojawiłyby się tam procesy myślowe służące temu, aby określić jakiś tam, powiedzmy, schemat zachowania. Nie chcę tu podawać żadnego przykładu, bo byłoby to głupie, mijające się z celem. Natomiast naprawdę ostrzegam was, czy moim zdaniem to niewartościowe miejsce, którym jest Twitter, nadaje się do rozwijania waszego krytycznego myślenia. To jest pytanie otwarte. Zachęcam do kontaktowania się i komentowania. Punkt piąty, wracamy do książki. 100 rzeczy, które straciliśmy przez Internet, a mamy piątą lekcję w tym momencie.
Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podcast zaczyna się od przedstawięcia książki i jej tematów, a następnie autor podaje pierwszą lekcję dotyczącą stracenia analogowych doświadczeń przez Internet.
Autor porusza temat prywatności i jej zagrożenia przez Internet, w tym sharenting i potencjalne ryzyka związane z udostępnianiem informacji.
Temat to zatracenie bezpośrednich relacji i komunikacji poprzez Internet, podkreślając znaczenie fizycznego kontaktu i bliskości.
Autor krytycznie analizuje krytyczne myślenie w kontekście platform społecznościowych, takich jak Twitter, i podkreśla konsekwencje tego stylu myślenia.
Temat to znaczenie cierpliwości i wolnego życia, podkreślając, że Internet przyzwyczaił nas do natychmiastowej gratyfikacji.
Autor porusza temat przynależności i jej znaczenie w kontekście technologii, w tym Erasmus i społeczności online.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
W dzisiejszym odcinku przyjrzymy się, jak internet zmienił nasze życie – nie tylko na lepsze, ale też na gorsze. Na podstawie książki „100 Things We've Lost to the Internet” Pameli Paul, porozmawiamy o tym, co zniknęło z naszej codzienności: od pisania listów i odkrywania muzyki, po utratę prywatności i bezpośrednich relacji. Zastanowimy się, jak technologia wpłynęła na naszą cierpliwość, wspólnotę i umiejętność krytycznego myślenia. Czy w cyfrowym świecie tracimy coś cennego, czego nie da się już odzyskać? Obserwuj. Kontakt: [email protected] Instagram: olej.w.glowie Zachęcam do kontaktu.