Mrok, światło i wędrówka trzech króli [Poetycki piątek]

Więc ten wiersz jest dla mnie też o kontraście, tak delikatnie bardzo zasygnalizowanym. Wyobrażam sobie tę bardzo czarną gałązkę tarniny kłującą. Z samymi jagodami, bez liści, ale z przemrożonymi jagodami, no na tle bieli, tak, no bo przeważnie gdzieś tam pod lasem tarniny, te jagody tarniny się zbierało, więc coś takiego tutaj widzę, dlatego ta zima, ta gałązka tarniny dla mnie, w moim takim właśnie świecie wyobrażonym, wprowadza czerń, biel, zimę. No dobrze i co, kończymy dzisiejszą wyprawę trzech króli? Czy ma pani jeszcze jakieś... No może jeszcze byśmy Fossego byśmy zakończyli w ten sposób tę naszą wyprawę. Tutaj od razu powiem, że czytam fragmenty Fossego z takiej książki, z książki Sigrid Sandberg.