Powrót pakietu CPN | Zmiany w systemie podatkowym | 22.08.2026

Pyszne, bo polskie. W te wakacje wyrusz z nami w kulinarną podróż. Zalewajka świętokrzyska, baranina w sosie piernikowym, kiszony schabowy. Razem poszukamy regionalnych smaków. I odwiedzimy lokalnych producentów w małych miejscowościach. Pyszne, bo polskie. Słuchaj w RMF FM. Lokalne przysmaki poleca polska sieć handlowa Leviathan. Wybieraj lokalne z Leviathanem. O tym się mówi w Radiu RMF24. Piotr Salak, witam i zapraszam. Dziś w naszym programie między innymi wspomnienie zmarłego wybitnego aktora Jana Frycza.

Będzie też o sytuacji na stacjach benzynowych po powrocie rządowego programu CPN. Wrócimy do ponownej intensywnej aktywności sycylijskiej etny i powiemy o rządowej zapowiedzi zmian w systemie podatkowym. Zaczynajmy. Najgorętsze tematy tygodnia. O tym się mówi w Radiu RMF24. W poniedziałek niestety dotarła do nas bardzo smutna informacja o śmierci Jana Frycza. Wybitny, ceniony aktor, mentor wielu młodszych kolegów, koleżanek, całych pokoleń aktorskich. Odszedł w wieku 72 lat. W Radiu RMF24 wspominaliśmy go wspólnie z Cezarym Pazurą. Rozmawiał z nim Bogdan Zalewski. Proszę Pana, ja tak przeanalizowałem post factum po tym smutnym fakcie Pana spotkania z Janem Fryczem.

No i spotykał Pan Jana Frycza przez niemal trzy dekady, prawda? Bo od filmu Czarne Słońca, przez Zakochanych, Pański film, który Pan reżyserował, Weekend, aż po Ślepnąc od Świateł, Psy 3. Kiedy zobaczył Pan po raz pierwszy, że to jest aktor absolutnie wyjątkowy, że to jest wybitny człowiek po prostu? Ja byłem studentem drugiego albo trzeciego roku i z kolegą Zbyszkiem Suszyńskim statystowaliśmy filmie Mgła i zobaczyłem wtedy młodego aktora u boku pani Ewy Wiśniewskiej i sobie pomyślałem, myśmy tam robili tłum, byliśmy studentami, a on już grał wtedy dużą rolę i usłyszałem ten jego charakterystyczny, niski, piękny głos Z taką grzywą był, piękną.

I sobie pomyślałem, kurczę, ja jestem podobny do niego. Może kiedyś też będę występował u boku takiej gwiazdy, jak Ewa Wiśniewska. To był mój pierwszy kontakt z Janem Fryczem. Zapamiętałem wtedy to nazwisko. No i potem los chciał, że spotkaliśmy się wielokrotnie. Praca z nim, obecność jego w ogóle na planie, to było coś absolutnie, absolutnie magicznego. No właśnie, mówi pan obecność, prawda? To jest bardzo istotne słowo, słowo klucz, bo on nie tylko grał, on był po prostu, prawda? Ale wie pan, on grał tak absolutnie nieoczekiwanie, bo każdy sobie wyobraża, jak ma rolę z partnerem, jak on to zagra, jak on to powie. On zawsze robił inaczej.

Ja tylko dwóch takich aktorów znałem w życiu. To był Janek Frycz i Janusz Gajos, że oni byli nie do wyobrażenia, jak postawią rolę. I oprócz tych liter, które idą w słowach, On znajdował coś tak absolutnie innego, dziwnego, takiego zagadkowego i głębokiego, o czym ja w ogóle nie miałem wyobrażenia. To świadczy właśnie o tym, że to był aktor, który bardzo głęboko sięgał w rolę. Ja nie wiem, jak on to robił. Ja miałem z nim taką przygodę przy tym, jak reżyserowałem swój film, kiedy on zgodził się zagrać u mnie. W weekendzie, tak. W weekendzie, tak. I zapytał się, kim jest jego aktor, jaki ma... Z jakiej rodziny pochodzi?

Bardzo głęboko sięgał do tych... Ja nie potrafiłem mu na to odpowiedzieć. Ja pamiętam, to już opowiadałem jako anegdotę. Mówię, Janek, a po prostu nie możesz zagrać, że jesteś zły? I on tak chwilę pomyślał, krakowski aktor, i mówi, dobra, zagram. No i to było wszystko. On wszystko wiedział. To był aktor, który reżysera potrzebował tylko po to, żeby powiedzieć akcja i stop. Czy z takim aktorem łatwiej się pracowało? On właśnie wydobywał z siebie takie treści, że pana rola była taka, przepraszam za to słowo, służebna. Czy to było trudniejsze z taką charyzmatyczną postacią być na jednym planie? Wie pan, dokładnie pan to ujął. Dokładnie tak było.