Rodzina Perronów [część 2/2]
Wizyta Warrenów wzbudza skrajne emocje... Jak zakończył się horror rodziny Perronów?
O duchach. Usłysz to czego nie widać. Witam i pytam czego dusza pragnie. Strasznie miło mi gościć was na moim kanale. W dzisiejszym odcinku dokończę opowiadać wam o horrorze jaki przytrafił się rodzinie Perronów. Przed tygodniem mówiłam, że Caroline dzięki rozmowie z miejscowym historykiem, panem McKitchen, dowiedziała się wielu informacji na temat przeszłości domu. Mówił on między innymi o sąsiadce, Bathshebie Sherman.
Była to okrzyknięta złą sławą czarownica, mieszkająca na farmie Shermana. McKitchen miał 10 lat, gdy Bathsheba zmarła w 1885 roku w wieku około 73 lat. Bathsheba urodziła się w bogatej i szanowanej rodzinie Tyre w Rhode Island w 1812 roku. Rodzina między innymi wsparła finansowo budowę uniwersytetu znajdującego się w mieście. 10 marca 1844 roku wyszła za mąż za farmera Judsona Shermana i wyprowadziła na wieś.
Mieszkali na farmie Shermanów znajdującej się około jednej mili od domu Perronów. Bathsheba na co dzień zajmowała się domem, podczas gdy jej mąż był rolnikiem sprzedającym dobra powstałe na ich farmie. W 1849 roku przyszedł na świat syn pary, Herbert L. Sherman. W momencie jego narodzin Bathsheba miała 37 lat, co w czasach, w których żyła, uchodziło za niemalże cud. Wiadomo, kiedyś kobieta mająca 20 lat zostawała spisana na straty i okrzykiwana starą panną. Istnieje też pogłoska mówiąca, że państwo Sherman posiadali jeszcze trójkę innych dzieci, które niestety nie dożyły czwartego roku życia.
Niemniej, nigdzie oficjalnie nie ma takiego wpisu do żadnego z rejestrów wprowadzonych w tamtym czasie, dlatego też uważa się, że była to jedynie plotka. Ogólnie Bathsheba nie cieszyła się dobrą sławą. Mówi się, że biła i głodziła na śmierć pracowników farmy, którzy według niej nie potrafili wywiązać się ze swoich obowiązków. Była nieuprzejma i niechętna do pomocy innym. Z czasem zaczęto rozsiewać plotki, jakoby miała być wiedźmą i praktykować czarną magię. Ale i w tym przypadku brak na to jakichkolwiek twardych dowodów.
A skąd tak właściwe owe plotki się wzięły? Przez pewne wydarzenie mające miejsce prawdopodobnie w domu Perronów, należącym ówcześnie do rodziny Arnoldów. Mianowicie poproszono Bathshebę, aby zaopiekowała się niemowlakiem należącym do któregoś z sąsiadów. Kobieta zgodziła się, a na jej nieszczęście w czasie, gdy opiekowała się dzieckiem, wydarzyła się tragedia. Niemowlę nagle zmarło. Na miejsce został wezwany lekarz, który od razu potwierdził zgon. W toku śledztwa badający maleństwo lekarz oznajmił, że przyczyną zgonu było wbicie w podstawę czaszki ogromnej igły do dziergania na drutach, co spowodowało konwulsję i finalnie śmierć.
Po ogłoszeniu wyników sekcji w mieście rozszalała się burza. Mieszkańcy byli pewni, że Bathsheba złożyła dziecko w ofierze szatanowi. Została postawiona przed sądem, jednak brak dowodów na jej winę ostatecznie uchronił ją przed więzieniem, a może i karą śmierci. I choć oficjalnie Bathsheba została oczyszczona z zarzutów, społeczność nie wierzyła, że śmierć dziecka była tylko nieszczęśliwym wypadkiem. Tym razem zaczęto plotkować, że domniemane pozostałe dzieci Bathsheby specjalnie nie zostały wpisane do wpisu powszechnego, ponieważ ta od początku planowała złożyć je w ofierze.
Czarownica została potępiona wśród społeczności i każdy unikał jej towarzystwa. Mieszkając na przedmieściach, prowadziła z mężem samotne życie. Judson zmarł w 1881 roku przebywając wtedy w domu Perronów, natomiast ona sama zmarła 4 lata później. Przyczyną śmierci kobiety nie było powieszenie na jednym z drzew z terenu farmy, jak to przedstawiono w filmie, a udar połączony z przerażającym paraliżem i wykręceniem ciała w nienaturalny sposób. Mówiono także, że ciało Bathshiby zamieniło się w kamień, gdyż taka była cena dla diabła, z którym podpisała pakt o wieczną, piękną urodę i młodość.
W pewnym momencie, kiedy półprzytomna Karolin została posadzona na krześle w jadalni, niewidzialna siła pchnęła ją kilka metrów tak, że kobieta wylądowała na podłodze w salonie, uderzając się wcześniej w głowę. Była nieprzytomna. W tym momencie Lorraine opadła na stół, krzycząc, wyczuwam w tym miejscu obecność złego ducha, jego imię to Bathsheba. Wszyscy domownicy oni mieli. Lorraine nie wiedziała, że Rodzina Perronów ma jakikolwiek związek z imieniem Bathsheba. Nie mogła tego wiedzieć również od Kit'a, ponieważ Perronowi nigdy o tym mu nie wspominali.
W domu przez te wszystkie lata było w sumie 9 duchów. Perronowie są przekonani, że duchem, który dręczył ich rodzinę, nie była Bathsheba. Uważają, że duch ten pojawił się na długo przed jej narodzeniem, a oskarżenie Bathsheby przez Lorraine jest bardzo krzywdzące. Podejrzewają, że duchem tym mogła być żona Johna Arnolda, która zmarła w 1797 roku w wieku 93 lat. To ona powiesiła się w stodole, a nie John. Odebrała sobie życie, ponieważ nie widziała już sensu istnienia po stracie męża, który zmarł niewiele wcześniej.
Perronowie są pełni współczucia do Bathsheby, która według nich wiodła nędzne, pełne nieuzasadnionych oskarżeń życie. Nie było żadnych dowodów ani na to, że złożyła swoje poprzednie dzieci w ofierze, ani na odprawianie czarów, jak również na to, że ponosi winę za śmierć dziecka sąsiadów. Lorraine podtrzymywała tę hipotezę, przede wszystkim przytaczając pewne wydarzenie, które miało miejsce podczas jednej z pięciu wizyt Warrenów. Caroline będąc w salonie, nagle poczuła okropny, piekący ból w łydce. Zerknęła na nogę i zobaczyła idealnie okrągłe ukłucie, z którego wyciekała krew.
Zaczęła rozglądać się za osą lub innym insektem, który mógłby ją urządlić, jednak nic nie znalazła. Lorraine widziała tę scenę i od razu powiązała ją z oskarżeniem Bathsheby o zabicie dziecka igłą do dziergania. Była pewna, że Bathsheba po śmierci wzięła w zaświaty igłę i dręczyła nią Caroline. Jak twierdzi Andrea Perron, cała historia obecności kręci się wokół Bathsheba jako złego ducha nękającego rodzinę. Perronowie mają żal do Lorraine, która uparcie twierdziła, że to Bathsheba była winna wszystkim wydarzeniom. Andrea mówi, że ta hipoteza w ogóle się nie klei.
Przede wszystkim ma o tym świadczyć fakt, że pamiętnej nocy, kiedy Caroline nawiedziła zjawa, Miała ona złamany kark, zupełnie jak pani Arnold, która pozbawiła się życia, wieszając się w stodole. Faktycznie duch Bathsheby mógł być obecny w domu z racji tego, że przebywała ona często na farmie za życia, ale według Perronów na pewno nie był on tym samym złym duchem, który nękał domowników. A jeśli odnieść się już całościowo do filmu Obecność, Andrea Perron twierdzi, że historia tam przedstawiona tylko w 5% pokrywa się z prawdą.
Poza tym Caroline była wstrząśnięta sceną, w której wielce miała przyłożyć nóż do klatki piersiowej swojej córki. Zarzekała się, że nigdy w życiu nie zrobiłaby krzywdy dzieciom. I że cały film to bujda, a do tego niesprawiedliwie ukazuje Bathsheba jako złą wiedźmę. Zahaczając jeszcze na koniec o prawdziwe wydarzenia. To, co wiadomo na pewno, to to, że Centrum Aktywności Paranormalnej stanowił, chyba można to tak nazwać, pion, który składał się z pokoju Karolin i Rodzera na piętrze, poniżej salonu na parterze, jeszcze niżej piwnicy i najniżej studni, która znajdowała się dokładnie pod ich sypialnią.
Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróż do przeszłości domu Perronów, opowieść o Bathshebie Sherman, czarownicy z farmy.
Opis zjawisk, które dręczą rodzinę Perronów, w tym ataki ducha na Karolinę.
Seans spirytystyczny prowadzony przez Warrenów, atak na Karolinę i odkrycie tożsamości ducha Bathsheby.
Opis historii domu i powodu przeprowadzki Perronów, ich doświadczenia w nowym miejscu.
Komentarze Andrei Perron i ciekawostki z filmu Obecność, w tym sceny z domu Andrei i dziwne incydenty podczas kręcenia filmu.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Wizyta Warrenów wzbudza skrajne emocje... Jak zakończył się horror rodziny Perronów?