Rodzina Perronów [część 1/2]
Straszna historia, kasowy horror, miliony ludzi w kinach... A co, jeśli... Prawdziwe wydarzenia okazały się jeszcze straszniejsze niż filmowa fikcja?
O duchach. Usłysz to czego nie widać. Witam i pytam czego dusza pragnie. Strasznie miło mi gościć was na moim kanale. W dzisiejszym odcinku przybliża wam historię rodziny Perronów. Historie która zainspirowała twórców pierwszej części horroru Obecność. Pokuszę się o stwierdzenie, że jest to sprawa, na którą czekaliście z największym utęsknieniem. Dostałam mnóstwo próśb o nagranie tego tematu i mam nadzieję, że nie zawiodę Waszych oczekiwań. Na wstępie tradycyjnie dziękuję Wam za wszystkie subskrypcje, łapki, komentarze i oceny.
I nie przedłużając, zapraszam do wysłuchania dzisiejszej przerażającej historii. Przypadek rodziny Perronów to kolejna ze spraw, które próbowało rozwikłać małżeństwo Warrenów. Złe siły nękające rodzinę były iście demoniczne. Perronowie to dość liczna rodzina, na którą składają się ojciec Roger, matka Caroline oraz pięć córek Andrea, Nancy, Christine, Cindy oraz April. Z tego co wyczytałam, Karolin zajmowała się domem i dziećmi, a Roger posiadał swój salon jubilerski i początkowo wiodło im się nie najgorzej.
Cała siódemka przeprowadziła się do nowego domu zimą 1970 roku. Jednak jak udało mi się dowiedzieć z przesłuchanego wywiadu z Andreą Perron, najstarszą z córek, dziwne wydarzenia w ich życiu rozpoczęły się już kilka lat wcześniej. Mianowicie w okolicach 1967 roku Roger po powrocie z pracy przywitał się z rodziną trzymając na rękach małego pieska. Dziewczyny były zachwycone. Karolin, tuląc się do szczeniaka, powiedziała, że taki cudowny piesek zasługuje na wyjątkowe imię. Wtuliła się mocniej i powiedziała Batshiba.
Jak stwierdziła Andrea, żadna z sióstr nigdy wcześniej nie słyszała tego imienia, ale zgodziły się, aby takie pozostało. Wtedy jednak jeszcze żadne z nich nie wiedziało, że imię to będzie prekursorem późniejszych okropnych wydarzeń. I tak właśnie w czerwcu 1970 roku, podczas gdy Andrea była na lekcji grania na flecie, Karolin czekała na nią przed salą. Czytała gazetę i w sekcji ogłoszenia w oczy rzuciło jej się zdjęcie ogromnego domu wystawionego na sprzedaż. Małżeństwo Perronów od pewnego czasu rozglądało się za większym lokum, ponieważ w ich okolicy coraz częściej dochodziło do ataków agresji na dzieci, co ważne powodowanych przez inne dzieci.
Dzielnica, w której mieszkali obecnie, stawała się przez to coraz bardziej niebezpieczna. Między innymi doszło do włamania w domu Perronów pod ich nieobecność. Złodzieje nie dość, że ukradli wszystkie drogocenne przedmioty, to wzięli ze sobą ich dwa koty syjamskie, aby jednego sprzedać na targowisku, a drugiego pozbawić życia w bestialski sposób. Dlatego też wizja wyprowadzki z centrum miasta na spokojne przedmieścia tym bardziej zaintrygowała Karolin. Jeszcze tego samego dnia w godzinach wieczornych zadzwoniła do pośrednika. Nie mówiąc nic pozostałym członkom rodziny umówiła się na oglądanie posiadłości na zajutrz.
Postanowił dać jej szansę i niechętnie, za jej namową, cała rodzina wybrała się następnego dnia na zwiedzanie domu. Co ciekawe, będąc na miejscu, Perronowie poznali aktualnego właściciela domu, który, ku ich zdziwieniu, wcale nie chciał sprzedawać nieruchomości. Zgłoszenie do gazety wysłał jego syn, tłumacząc, że pan Kenyon, właściciel domu, z każdym dniem staje się coraz bardziej zniedołężniałym starcem, który nie potrafi sam zadbać o tak ogromny teren. Syn pana Kenyona mieszkał w dość dużej odległości i chciał mieć ojca przy sobie, dlatego zdecydował się na sprzedaż domu w Harrisville.
Gdy rodzina obejrzała cały budynek, była nie mniej oczarowana niż Caroline dzień wcześniej. Sam dom miał, uśredniając informacje w źródłach, około 14 pomieszczeń i był naprawdę ogromny. Znów teren dookoła miał aż 200 akrów. W jego skład wliczał się pobliski las, staw, strumień płynący wzdłuż terenu oraz ogromna stodoła. Roger przyznał, że dom jest piękny i finalnie zgodzili się go kupić za 72 tysiące dolarów. Zanim jednak ostatecznie wprowadzili się do domu, minęło jeszcze trochę czasu, gdyż suma mimo wszystko była niemała i Perronowie musieli nieco poczekać na całość gotówki.
Roger nie wiedział wtedy, że chodziło o coś zupełnie innego. Co ciekawe, Perronowie po kilku miesiącach od wprowadzki dowiedzieli się od sąsiadów, że w domu nocą nigdy nie paliły się żadne światła. Znów innego dnia, kiedy Karolin przyjechała do domu i czekała na pana Kenyona w salonie, zaczęła słyszeć jakieś szmery. Zapytany cóż to takiego, starzec z szerokim uśmiechem na ustach odparł jedynie – spokojnie moja droga, to tylko jaskółki w kominie na dachu. To tylko jaskółki. Na około dwa tygodnie przed wprowadzeniem się do nowego domu, Perronowie poprosili kilku znajomych o pomoc w przewożeniu mebli.
Co ciekawe, w tym czasie Roger i pan Kenyon gawędzili sobie w najlepsze, udowadniając tym samym, że oni zjawy nie widzieli. Po chwili duch ponownie zniknął. Po podpisaniu dokumentów i wpłaceniu całej kwoty, Perronowie byli gotowe na wprowadzkę do domu. Stary pan Kenyon nigdy nikomu się nie przyznał, że dom jest nawiedzony. Przyjaciołom, sąsiadom, nikomu. Jedynie pokolenia w nim mieszkające miały tego świadomość. A do zakupu domu przez Perronów żyło w nim aż 8 pokoleń, mniej lub bardziej ze sobą spokrewnionych.
Rodzina Perronów była pierwszą rodziną z zewnątrz, obcą, nie należącą do tradycji przekazywania domu z pokolenia na pokolenie. Teren ten zagospodarowano w XVII wieku, kiedy to kolonie Massachusetts postanowiły odgrodzić się od kolonii Connecticut i tym samym utworzyć dzisiejsze granice Rhode Island. Pierwotnie teren należał do rodziny Johna Smitha. Następnie przyszedł na rodzinę Williamsów, a później Richardsonów, którzy w 1680 roku rozpoczęli budowę domu. W tamtym momencie teren liczył kilka tysięcy akrów, jednak z czasem malał aż do 200 akrów zakupionych przez rodzinę Perron.
Dom, w którym zamieszkali Perronowie, został ukończony w 1736 roku i od tamtej pory stał w niezmienionej formie. Kolejną rodziną, która w nim mieszkała po Richardsonach, była rodzina Arnoldów i tak jeszcze kilka rodzin, między innymi Kenyonowie, aż w końcu Perronowie. Rodzina Perronów wprowadziła się ostatecznie 10 stycznia 1971 roku. Roger wraz z Caroline zajęli jedną sypialnię, Andrea jako najstarsza z córek również otrzymała swój pokój, natomiast Christine oraz Cindy jak również Nancy i April dzieliły dwa pokoje w parach.
Porozumiewał się z April telepatycznie. był zachwycony zabawkami, które za jego czasów jeszcze nie powstały. Przypomnijmy, rodzina Richardsonów mieszkała na farmie pod koniec XVII wieku. April przez cały czas mieszkania w Harrisville nikomu nie powiedziała, że jej pokój codziennie odwiedza mały chłopiec. Przyznała się dopiero po 30 latach. Ale idąc dalej, warto również zaznaczyć, że w filmie pokazana jest scena jak po kilku dniach od wprowadzki ginie pies Perronów. Ta sytuacja miała również miejsce w prawdziwej wersji, jednak psem tym nie była Bathsheba, ponieważ ta zginęła w wyniku potrącenia samochodem około 2 lata po zamieszkaniu z Perronami.
Z czasem trzęsienie zamieniło się w lewitację. Bardzo często członkowie rodziny Perronów budzili się rano w zupełnie innym miejscu w pokoju lub np. na korytarzu. W domu oraz dookoła niego widywano półprzezroczyste postaci. Niektórymi z nich były kobiety w sukniach przechadzające się po ogrodzie. Wąchały kwiaty czy też siedziały na trawie. Inne znów przebywały w domu, w tym tajemniczy pan w garniturze. Najczęściej pojawiał się, gdy dziewczynki bawiły się w salonie. Uśmiechał się do nich i nie wydawał się być groźny. Często znikał, gdy tylko ktoś zaczął bacznie mu się przyglądać.
Z czasem dzieci zaczęły nazywać go many. Niemal co wieczór do dziewczynek podchodziły inne duchy, aby dać im całusa na dobranoc. Bardzo często Perronowie gościli też zjawę zamiatającą podłogę w kuchni. Gdy nikogo w niej nie było, dało się słyszeć szuranie miotły. I choć Karolin zostawiała ją zawsze pod jedną konkretną ścianą, po pojawieniu się ducha, kubka kurzu leżała na środku, a miotła oparta była w zupełnie innym miejscu. Mimo iż wszystko to brzmi bardzo niewinnie, psychika całej rodziny zaczęła, mówiąc potocznie, siadać.
Karolin, jak już wcześniej wspomniałam, czuła coraz większe przygnębienie. Potęgował je dodatkowo Roger, który nie akceptował faktu, że w ich domu czają się duchy. Często wyjeżdżał służbowo, zostawiając w domu sześć przerażonych kobiet. Dziewczynki wiedziały, że kiedy nie ma taty w domu, w chowanego lepiej bawić się na zewnątrz. Wizyty w toalecie zawsze planowały parami, aby nie zostać w jednym pomieszczeniu samotnie. W domu było również przeraźliwie zimno. Początkowo Perronowie pomyśleli, że jest to spowodowane po prostu zimą, a dom jest na tyle rozległy, że grzejniki nie nadążają nagrzać pokoi.
Jednak mijały kolejne miesiące, a w domu jak było, tak nie przestawało być przeraźliwie zimno. W okolicach kwietnia Caroline miała już dość, Wpadła na pomysł, że wyważy łomem wszystkie drzwi do kominków znajdujących się w domu. I warto tutaj zaznaczyć, że kominki te z niewiadomego powodu były pozamykane. Choć Perronowie podpytywali o to pana Kenyona, ten nie potrafił udzielić im odpowiedzi, dlaczego kominki zapieczętowano. Dodatkowo w stodole leżały ogromne sterty porąbanego drewna i aż żal było myśleć, że po prostu marnieją.
I tak po kilku dniach wszystkie kominki w domu otworzono i zaczęto w nich palić. Niestety, to miał być ten moment, ten zapalnik, który obudził złe moce, skryte gdzieś w głębi farmy. Coraz częściej przedmioty poruszały się samoistnie. Krzesła szurały po kuchni, słuchawki telefoniczne same się podnosiły, obrazy i fotografie spadały ze ścian, a na domiar złego kilka razy Perronowie znaleźli w zakamarkach substancję podobną do ektoplazmy. Duchy, które wcześniej łapały dziewczynki za kostki, zaczęły teraz ciągnąć je za włosy.
Dzieci były w tym czasie na dole w kuchni wraz z sąsiadką, która wpadła z odwiedzinami. Nagle usłyszeli przerażający krzyk Karolin. Pobiegli na górę i gdy tylko uchylili drzwi garderoby, ich oczom ukazał się niespotykany widok. Karolin dostawała raz po raz samoistnie unoszącym się ciężkim metalowym wieszakiem na ubrania. Po tym wydarzeniu sąsiadka już nigdy nie odwiedziła Perronów. zabroniła także przychodzić do nich swoim dzieciom, które zaprzyjaźniły się z dziewczynkami. Roger, będący ponownie w podróży służbowej, po powrocie do domu ich tym razem nie uwierzył żonie, gdy ta pokazywała posiniaczone ciało.
Ciało odnaleziono w stodole. Karolin słuchając tej opowieści od razu przypomniała sobie swoje przeżycie w stodole. Oprócz tego dwójka dzieci utonęła w stawie należącym do terenu posiadłości, a nieopodal, w zagadkowych okolicznościach, zamarzli na śmierć czterej mężczyźni. Jeśli zaś chodzi o sąsiadów i inne osoby mieszkające w okolicy, pan McKitchen wiele mówił na temat Bathsheby Sherman. Na tym zakończymy część pierwszą. Na opowieść o dalszych losach rodziny Perron zapraszam już w przyszły piątek, jak zawsze o godzinie 19.
Pokazano wszystkie 19 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróżnicy do domu Perronów i opowieść o duchach.
Opis rodziny Perronów i ich przeniesienia do nowego domu.
Opowieść o dziwnych zjawiskach i zjawach w domu Perronów.
Opis historii domu i jego mieszkańców, w tym duchów.
Opowieść o przeżyciach Karolin i jej starzelecie w domu.
Podsumowanie i zaproszenie do kolejnej części opowieści.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Straszna historia, kasowy horror, miliony ludzi w kinach... A co, jeśli... Prawdziwe wydarzenia okazały się jeszcze straszniejsze niż filmowa fikcja?