Prawdziwe wilkołaki [część 1]
Gilles Garnier, Peter Stumpf - legendarne bestie, czy zwykli mordercy? A może niewinni ludzie skazani za zbrodnie, których nie dokonali?
O duchach. Usłysz to, czego nie widać. Witam i pytam, czego dusza pragnie? Strasznie miło mi gościć Was na moim kanale. W dzisiejszym odcinku, zgodnie z zapowiedzią, przyjrzymy się historią dwóch znanych prawdziwych wilkołaków. Gilles Garnier i Peter Stumpf. Zwykli mordercy czy legendarne bestie? A może niewinni ludzie niesłusznie skazani za zbrodnie, których nie popełnili? Na wstępie tradycyjnie chciałam podziękować za wszystkie subskrypcje, łapki i komentarze.
O Gilles Garnier nie ma zbyt wielu informacji. Inaczej natomiast jest z kolejnym wilkołakiem imieniem Pita Sztumpf. Jego nazwisko w zależności od źródeł zapisywane jest czasami jako Sztamp, Sztube, Sztub, Sztubbe i tym podobne. Ale myślę, że poprawna wersja jego nazwiska nie jest akurat w tym przypadku najistotniejsza. Warto zresztą zaznaczyć, że to też nie było jego prawdziwe nazwisko, ponieważ Pita tak naprawdę nazywał się Pitaabal, Abil lub Ubal Griswold. Nazwisko Sztumpf przyległo do niego później, ale o tym za chwilę.
Znany jako wilkołak z Bedburga, Pita Sztumpf urodził się około 1525 roku. Był zamożnym niemieckim rolnikiem znanym miejscowej ludności. Jako jeden z najbogatszych mieszkańców Bedburga cieszył się szacunkiem wśród społeczności i wszystkie ważne wydarzenia jakie miały miejsce w mieście były organizowane z jego udziałem. Pita prawdopodobnie dość szybko został wdowcem, wychowującym córkę imieniem Bile i syna o nieznanym imieniu. W XVI wieku mieszkańcy jeszcze odczuwali skutki epidemii dżumy, która nawiedziła Europę 200 lat wcześniej.
Wiele kiedyś zamieszkanych terenów obecnie zostało pokrytych gęstymi lasami, Wilki były jednym z największych strachów mieszkańców w tamtych czasach. Często atakowały i zabijały nie tylko zwierzęta gospodarskie, ale również ludzi. Tak też było w drugiej połowie XVI wieku. W latach 60-tych coraz więcej mieszkańców zaczęło znajdować swoje bydło na polach, martwe i rozszarpane. Taki widok od razu nakierował ludność na trop wilka. Dlatego też mieszkańcy, w tym Pita Sztumpf, chwycili za broń i od tego momentu zabijali każdego napotkanego wilka.
Przekonani, że za moment dogonią rannego wilkołaka, podeszli bliżej krzewów z widłami w dłoniach. Jednak ku zaskoczeniu wszystkich w zaroślach ujrzeli nie rozwścieczoną bestię, a znanego wszystkim i szanowanego Petera Stumpf. Siedział i płakał, a z jego ręki sączyła się krew. Ktoś podczas pogoni odciął mu dłoń. Zgromadzeni nie mogli uwierzyć własnym oczom. Znany i lubiany Peeta miałby być tym nieuchwytnym od 20 lat wilkołakiem? Wszystko na to wskazywało. Skoro wilkowi odcięto łapę, a Peeta w ludzkiej postaci nie miał dłoni, to nie mógł być przypadek.
Jeden ze świadków relacjonował później, że jest przekonany, że widział, jak Sztumpf w trakcie ucieczki zdjął z siebie magiczny pas, dzięki któremu w mgnieniu oka wrócił do ludzkiej postaci. Inni znowu zaś zaprzeczali, mówiąc, że Pita nie miał żadnego pasa, a jedynie w ręce trzymał kij. Ludność była w takim szoku, że początkowo zakładali, że nie jest to prawdziwy Pita, a jedynie bestia upodobniająca się do niego, aby na prawdziwego Pita zrzucono winę. Tak czy inaczej, mężczyznę pojmano i kiedy tylko upewniono się, że nie jest to bestia pod maską stampfa, ten stanął przed sądem.
Tors wrzucono na stos, aby zamienił się w popiół. W tym czasie na stosie płonęły już dwie współwinne, Katarina i Byla, które wcześniej oskurowano. Pod koniec egzekucji na środku placu wbito olbrzymi pal, na którym umieszczono koło i odciętą głowę Pita oraz wilka, aby służyły jako przestroga dla innych przed podobnymi występkami. Z koła zwisało również 18 kawałków drewna, symbolizując 18 ofiar Stumpfa. I tak naprawdę dopiero krótko przed jego śmiercią zaczęto nazywać go Pita Stumpf, ponieważ Stumpf po niemiecku oznacza kikut, co miało nawiązywać do odciętej ręki.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróżnica opowiada o Gilles Garnierze, który zamieniał się w wilkołaka i mordował dzieci.
Garnier przyznał się do morderstw i opowiedział o magicznym pasie, który mu pomagał w zamianie się w wilka. Został skazany na śmierć.
Podróżnica opowiada o Pite Sztumpfie, który również zamieniał się w wilkołaka i mordował kobiety i dzieci.
Sztumpf przyznał się do morderstw i opowiedział o swoim paktu z diabłem. Został skazany na okrutną egzekucję.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Gilles Garnier, Peter Stumpf - legendarne bestie, czy zwykli mordercy? A może niewinni ludzie skazani za zbrodnie, których nie dokonali?