Na rozkaz diabła
Arne Cheyenne Johnson to morderca i oskarżony w pierwszym w historii Stanów Zjednoczonych procesie, w którym próbowano dowieść niewinności, tłumacząc zbrodnię opętaniem przez demona... Jak do tego doszło? Prawdziwa historia, która stała się inspiracją dla najnowszego horroru produkcji Jamesa Wana "Obecność 3 - Na rozkaz diabła", trafiającego właśnie na ekrany polskich kin!
Na wstępie tradycyjnie, tylko króciutko zachęcam do pozostawienia łapki w górę, zasubskrybowania kanału oraz kliknięcia w dzwoneczek, aby nie przegapić nowych odcinków. Nie przedłużając, zapraszam do wysłuchania dzisiejszej historii. Końcówka roku 1980. Connecticut, Brookfield. Arnie Johnson i Debbie Glatzel, młoda, zakochana para, po zakupie wymarzonego domu na przedmieściach, planowała założenie rodziny oraz spędzenie w nim długiego i szczęśliwego życia. Pewnego dnia, podczas porządków generalnych przed wprowadzką, Arnie i Debbie zabrali do nowego domu jedenastoletniego brata Debbie, Davida, aby pomógł w przygotowaniach.
Chłopiec zgodził się bez chwili wahania, a kiedy dotarli na miejsce, prace ruszyły pełną parą. David został wysłany w pierwszej kolejności do pokoju na piętrze, aby zamieść podłogę i powycierać kurze. Wszystko było w jak najlepszym porządku, aż do czasu. W pewnym momencie Debbie, przebywająca piętro niżej, usłyszała głośny krzyk i zobaczyła, jak brat zbiega po schodach i ucieka do ogrodu. Ruszyła za nim i zapytała, co się stało. David ze łzami w oczach powiedział, że wystraszył go starszy pan, który był w pokoju. Szturchnął go, popchnął, a następnie powiedział, że mają się stąd wynosić i jeśli wprowadzą się do domu, to stanie im się krzywda.
W pierwszym momencie Debbie wzięła historię brata za okrutny żart, dzięki któremu chciał po prostu wymigać się od sprzątania. Jednak już niedługo później dane im było przekonać się o prawdziwości tego zdarzenia. Przez resztę popołudnia David siedział na uboczu domu, czekając aż siostra wraz z narzeczonym skończą pracę. Po powrocie do domu rodzinnego, w którym jeszcze na tamten moment mieszkali narzeczeni wraz z matką Debbie, Judy, wszyscy oprócz Davida zasiedli przy kolacji. Rozmowa przebiegała spokojnie. Ani Ernie, ani Debbie nie wspominali o incydencie z udziałem młodszego brata.
Aż do chwili, w której chłopiec wszedł do kuchni. Wciąż widzę tego staruszka. Przyczepił się do mnie, ciągle do mnie mówi. Widzę go w sypialni waszego nowego domu. Mówi, że wystraszył jakieś zwierzę i teraz drapie ono drzwi wejściowe. Debbie poprosiła brata, aby zaprzestał opowiadać zmyślone historyjki i jej nie straszył. Ale to tylko rozgniewało Davida, który uparcie twierdził, że staruszek naprawdę tam jest. Proszę, nie przenoście się tam. Starzec mówi, że jeśli was jeszcze raz zobaczy w domu, to stanie wam się krzywda. Debbie bardzo zdenerwowała cała sytuacja. Powiedziała, że nie ma takiej opcji, ponieważ opłacili już czynsz za dwa miesiące z góry i jeśli staruszek tak bardzo nie chce ich w domu, to on ich powie dlaczego.
W tym momencie na piętrze coś trzasnęło, a stół w kuchni zaczął się trząść. Wszystkim odjęło mowę. Przez chwilę stali w bezruchu, nie mogąc znaleźć racjonalnego wytłumaczenia tej sytuacji, po czym David został zaprowadzony przez mamę do łóżka, a młodzi narzeczeni zaczęli rozmyślać na temat całej sytuacji. Przyszło im przez myśl, że co jeśli z domem faktycznie coś jest nie tak? Jednak po długiej nocnej rozmowie Arnie i Debbie postanowili, że nie zrezygnują z wynajmu domu. Poza tym nie mieli w nim mieszkać sami. Miała się z nimi wprowadzić mama Arniego.
Następnego ranka wrócili do nowego domu, aby dokończyć porządki. Jakież było ich zdziwienie, gdy podczas otwierania drzwi wejściowych zauważyli ślady pazurów na ich dolnej części. Debbie w tym momencie poważnie zwątpiła czy zamieszkanie w nowym domu jest dobrym pomysłem i poprosiła Arniego, aby odłożyli to nieco w czasie. Wzięli więc tylko parę swoich rzeczy i gdy już mieli odjeżdżać, pod domem pojawiła się matka Arniego. Gdy dowiedziała się, jakie plany ma jej syn, stanowczo oznajmiła, że ona nigdzie się nie wybiera. Właśnie zdała swoje mieszkanie i teraz nowy dom jest jej jedynym dachem nad głową.
Arni zaczął opowiadać, co wydarzyło się poprzedniego dnia. Starzec, ostrzeżenie, trzaski i trzęsący się stół. Podrapane drzwi. Prosił, aby kobieta nie wprowadzała się, a już na pewno nie przebywała w domu sama. Jak jednak można się domyślić, mama wyśmiała obawy Arniego i Debbie, mówiąc, że duchy to tylko stek bzdur. Poprosiła o klucze i weszła do środka. Młodzi byli zbyt przerażeni, aby zostać z matką i opuścili posiadłość. Dojeżdżając z powrotem do domu rodzinnego, Arnie i Debbie już na podjeździe usłyszeli krzyki małego Davida.
Po kilku minutach atak ustał. Wyczerpany i obolały David zasnął przy matce, a do rana nie wydarzyło się już nic więcej. Gdy obudził się następnego dnia, jego ciało było całe pokryte sińcami i zadrapaniami. Arnie i Debbie postanowili poprosić o pomoc księdza z pobliskiej parafii. Udali się do kościoła i opowiedzieli wszystko, co działo się przez ostatnie kilka dni. Duchowny bez cienia wątpliwości orzekł, że wszystko wskazuje na opętanie i że kościół postara się pomóc. Jednak najpierw muszą sprawdzić na własne oczy co się dzieje z Davidem, zanim i o ile poproszą o pomoc egzorcystę.
Na początek ksiądz poradził wziąć do domu kilka świec i wodę święconą. Mieli rozstawić świece w pokoju Davida i modlić się tak często jak to tylko możliwe. Tak też oczywiście zrobili. Pod wieczór zebrali się w trójkę nad leżącym na łóżku Davidem, zapalili świece i zaczęli się modlić. Chłopiec niemal natychmiast dostał ataku drgawek, zaczął kaszleć jakby się czymś dławił. Wszystkie świece zgasły, a głowa bolała chłopca tak jakby miała zaraz eksplodować. Krzyczał, że wszystko go boli, że bestia zadaje mu cios za ciosem. Debbie miała dość, wstała i zaczęła kierować się w stronę telefonu.
Chciała zadzwonić do księdza i poprosić, aby natychmiast się u nich pojawił. Jednak gdy tylko skierowała się w stronę kuchni, a tak ustał. Wyczerpany chłopiec niemal natychmiast zasnął, a rodzina po raz kolejny czuwała przy nim aż do świtu. Z samego rana Debbie zrobiła to, co zamierzała poprzedniego wieczora. Wyzwała księdza, aby osobiście pobłogosławił dom. Duchowny czym prędzej pojawił się u rodziny Glatzelów i rozpoczął modlitwę. Wzywał demona nakazując opuszczenie domu i powrót tam, skąd przybył. Zaczął święcić dom oraz domowników, a kiedy tylko woda święcona skropiła twarz Davida, ten zaczął krzyczeć, że palą go oczy.
Małżeństwo podeszło do sprawy bardzo poważnie i nie tracąc ani chwili wybrało się do Brookfield jeszcze tego samego dnia, 12 dni po pamiętnej wizycie Davida w nowym domu. Gdy Warrenowie dotarli na miejsce, zaczęło się już robić ciemno, przez co Ed wchodząc na werandę domu potknął się. Po wejściu do kuchni małżeństwo zastało Arniego, Debbie, Judy oraz małego Davida, który całkowicie pochłonięty rysowaniem, jakby nieobecny, nie zwrócił w ogóle uwagi na przybyłych gości. Mama Debbie zagadała do chłopca. Powiedziała, że państwo Warren przybyli, aby mu pomóc.
Ale chwilę później, gdy Ed prowokująco stwierdził, że widocznie bestia nie potrafi tego zrobić, stół zaczął się trząść. To ostatecznie przekonało Warrenów, że z Davidem naprawdę dzieje się coś niedobrego. Nie mogąc wydusić z chłopca już ani słowa, niedługo później małżeństwo pożegnało się z rodziną, mówiąc, że będą potrzebować wsparcia kościoła katolickiego, ponieważ pomoc Davidowi z pewnością będzie wymagała egzorcyzmów. Mama Debbie zapytała jeszcze, czy może przeprowadzka w jakieś oddalone miejsce nie mogłaby ich uwolnić od złego demona. Jednak Ed zapewnił ją, że to nie ma najmniejszego sensu, ponieważ kiedy zło się kogoś uczepi, to podąża za nim krok w krok.
Warrenowie po wizycie u Gladsellów skontaktowali się z komisariatem policji w Brookfield, aby przekazać informacje o potencjalnym niebezpieczeństwie, jakie może spotkać Davida i jego rodzinę. Kolejnego dnia Arnie i Debbie pojechali do nowego domu, aby przekonać mamę Arniego do wyprowadzki w trybie natychmiastowym. Jednak wizyta trwała tylko chwilę, ponieważ rozwścieczona kobieta zamknęła drzwi przed nosem syna i przyszłej synowej, po tym jak poprosiła, żeby przestali rozpowiadać brednie i przypomniała, że ona nie ma gdzie się podziać i musi zostać w domu. Nie widząc innego wyjścia, para wróciła do domu rodzinnego.
Że to był znak. Ostrzeżenie. Na zajutrz Glatzelowie odebrali telefon od Warrenów, którzy przekazali informację, że udało im się uzyskać zgodę na przeprowadzenie formalnego egzorcyzmu i umówili ich na wizytę z egzorcystą w kościele jeszcze tego samego dnia. Po przybyciu do parafii Arnie i Debbie opowiedzieli o całej sytuacji. Arni przyznał, że widział demona wyglądającego jak diabeł. Wielki, ciemny i z rogami. Kiedy egzorcysta spytał, dlaczego właściwie Arni miałby go widzieć, mężczyzna przyznał, że dwa dni temu, podczas jednego z ataków Davida, zaczął wzywać demona, aby to jego opętał, a chłopca zostawił w spokoju.
Egzorcysta bardzo zdenerwował się, kiedy to usłyszał. Powiedział, że nigdy pod żadnym pozorem nie wolno zapraszać do siebie złych mocy i mimo zapewne szczerych chęci zrobił najgorszą rzecz, na jaką mógł się zdecydować. Duchowny podarował Arniemu krzyż na łańcuszku, prosząc, aby od teraz nosił go cały czas przy sobie. Następnie ustalili, że ksiądz zacznie przygotowania do egzorcyzmów i spotkają się najszybciej jak to możliwe. Kiedy Arnie i Debbie wrócili do domu, dało się zauważyć, że David jest w niecodziennym humorze. Uśmiechał się złowieszczo i patrząc na krzyż na szyi Arniego, odezwał się ponownie niskim głosem.
Wiem, kto ci go dał, ale wiedz, że nic ci on nie pomoże. Po czym machnął ręką, a łańcuszek zerwał się z szyi mężczyzny. Choć wydawało się to niewiarygodne, chłopiec nawet go nie dotknął. Arnie pośpiesznie zabiął krzyż z powrotem, a po chwili David wyrwał się z transu. Powiedział, że bestia chwilowo go opuściła i wróciła do studni, z której wydostała się przed przyjazdem Davida. Do studni znajdującej się na tyłach ich nowego domu. Bardzo zdziwiło to Arniego i Debbie, ponieważ nawet nie zdawali sobie sprawy, że na terenie posiadłości znajduje się jakaś studnia.
– Jest! Dzięki niej bestia przenosi się do waszej wody – powiedział David. Arni poczuł, że natychmiast musi to sprawdzić. Nie zważając na późną porę, z flakonikiem wody święconej w dłoni wraz z Debbie pojechali do nowego domu. Kiedy dotarli na miejsce, zastali pusty budynek z wygaszonymi światłami. W pierwszej chwili Arni zląkł się, że nigdzie nie ma jego mamy, ale później pomyślał, że musiała tak bardzo wystraszyć się bestii lub innych duchów, że bez słowa opuściła posiadłość. Poprosił więc Debbie, aby pozostała w salonie, a on sam obejdzie dom dookoła w poszukiwaniu owej studni.
Księżyc świecił jasno, a Arni przedzierał się przez krzewy rosnące na terenie posiadłości. W pewnym momencie za kilkoma drzewami dostrzegł okrągłą dziurę w ziemi, a obok niej ponownie ciemną postać z rogami i długimi rękami. To była bestia. Ostrożnie wycofał się, a w tym samym czasie Debbie, przebywająca w dalszym ciągu w salonie, zauważyła, że na podłodze leży krzyż Arniego. Musiał zsunąć mu się z szyi. Po chwili mężczyzna wrócił do narzeczonej, jednak nie wyglądał już jak wcześniej. Jego oczy były czarne i puste.
Szedł w stronę Debbie bez słowa, nie zważając na jej wystraszoną minę i niepewny głos. Arnie, co się dzieje? Jednak ten nie odpowiedział. Zbliżał się coraz bardziej i bardziej, a przerażona Debbie, nie mając innego pomysłu, uderzyła go w twarz trzymanym w ręku krzyżem. To wyrwało Arniego z transu. Nie pamiętał, jak znalazł się z powrotem w domu. Demon chwilowo przejął władzę nad jego umysłem. W marnych nastrojach wrócili do domu, lecz kolejne dwa dni znów minęły spokojnie. Po pewnym czasie ponownie spotkali się z Lorraine.
Było to 5 tygodni po pamiętnej wizycie Davida w nowym domu Erniego i Debbie. Jeszcze tego samego dnia duchowni wraz z Warrenami przybyli do Gladsellów i rozpoczęto modlitwy. Egzorcyzm był bardzo trudny. David syczał, warczał, wrzeszczał w różnych językach. Cytował fragmenty Biblii oraz Raju Utraconego, poematu epickiego z XVII wieku. Szamotał się i wyzywał duchownych. W pewnym momencie nawet zaczął lewitować nad łóżkiem, a z jego ust nieustannie płynęły obelgi. David krzyczał do Arniego, morderca, ty morderco, zadźgasz go!
Po wszystkich tych wydarzeniach Arnie i Debbie postanowili sprzedać nowy dom i wyprowadzić się do centrum miasta. Swoją drogą nie znalazłam nigdzie informacji co działo się dalej z mamą Arniego. Młodzi wynajęli apartament w motelu Brookfield Pet Motel blisko nowej pracy Debbie, którą dostała w salonie fryzjerskim dla psów. Początkowo nic nie zdawało się psuć sielanki młodemu narzeczeństwu. Aż do czasu. Niedługo po przeprowadzce Debbie zaczęła zauważać małe, lecz narastające zmiany w zachowaniu Arniego. Co jednak było bardzo niepokojące, zmiany te do złudzenia przypominały to, co wcześniej działo się z jej młodszym bratem.
Arni coraz częściej wpadał w dziwny trans, po którym nie pamiętał, co miało miejsce przed chwilą. Podobno mówił sam do siebie i budził się często w nocy. Był coraz bardziej nieobecny i chłodny dla Debbie. Doszło to do tego stopnia, że pewnego dnia zaczął krzyczeć, że znów widzi bestię. Tę samą bestię, która opętała Davida. Młodzi mieli jednak nadzieję, że wszystko to może być po prostu spowodowane traumą, jaką przeżyli niedawno i że złe wspomnienia zalewają jego myśli. 16 lutego 1981 roku Arnie wraz z Debbie w towarzystwie znajomych Wendy i Mary odwiedzili pobliski bar.
Bono miał ponoć składać dziewczynie niemoralne propozycje i próbować zaciągnąć ją do pokoju motelowego. Między mężczyznami doszło do ostrej wymiany zdań, a następnie do szarpaniny. Debbie poprosiła Mary, żeby pobiegła do samochodu, a ona wraz z Wendy spróbują rozdzielić mężczyzn. Jednak na próżno. Konflikt się zaostrzał, a Arni w trakcie kłótni znów wpadł w trans. Zaczął warczyć jak zwierzę, a w pewnym momencie wyjął mały scyzoryk i zaczął dźgać Alana. W głowie rozbrzmiewały mu dziwne głosy. Bestia ponownie zawładnęła jego umysłem.
Mówiąc między innymi, że Arnie jest bardzo dobrym i ułożonym dziewiętnastolatkiem. Nigdy nie sprawiał problemów, udzielał się w kościelnym chórze i szanował wszystkich swoich bliskich. Mamę, Debbie, Davida i Judy. Adwokat zaciekle bronił swojego klienta, podtrzymując, że David był opętany przez demony, co potwierdzali świadkowie w postaci wspomnianych członków rodziny oraz małżeństwa Warrenów. Podczas egzorcyzmów, kiedy bestia opuściła ciało chłopca, przeszła na Arniego i zawładnęła jego umysłem. Sam oskarżony Arni przyznał się, że w chwili popełnienia zbrodni trzymał scyzorek w dłoni, jednak to nie on zadawał ciosy.
Ława obradowała przez trzy dni, co zajęło im w sumie około piętnastu godzin. Ostatecznie Arnie Johnson został skazany 24 listopada 1981 roku za zabójstwo pierwszego stopnia i otrzymał wyrok od 10 do 20 lat więzienia. Siedział jednak tylko pięć, a następnie został zwolniony za dobre sprawowanie. W 1986 roku był już wolnym człowiekiem, a podczas odsiadywania wyroku poślubił Debbie. Do 2014 roku para nadal była małżeństwem.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podstawowe informacje o odcinku i opowieści o duchach.
Opis zdarzeń związanych z Arniego i jego bratem Davidem.
Wizyta duchownych i ich próba pomocy w sprawie Davida.
Organizacja i wykonanie formalnego egzorcyzmu.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Arne Cheyenne Johnson to morderca i oskarżony w pierwszym w historii Stanów Zjednoczonych procesie, w którym próbowano dowieść niewinności, tłumacząc zbrodnię opętaniem przez demona...
Jak do tego doszło? Prawdziwa historia, która stała się inspiracją dla najnowszego horroru produkcji Jamesa Wana "Obecność 3 - Na rozkaz diabła", trafiającego właśnie na ekrany polskich kin!