S08E10 O, ironio! – O Zmierzchu

Nie do końca mnie to przekonuje. Rozumiem obawę wobec wykorzystania jej w złym celu. I taka większa wrażliwość na przykład językowa wobec grup wykluczanych. To jest dla mnie coś absolutnie ważnego. Jeśli można nie ironizować wokół rasy czy tożsamości, to byłoby super. Ale przesuwa nas to trochę na takie pozycje komunikacyjne wyjałowione z ironii, a przez to wyjałowione z dystansu, co nie zawsze jest spoko, bo nie zawsze bycie bardzo blisko tego, o czym myślimy, czy mówimy, sprzyja dobremu myśleniu, takiemu myśleniu i czuciu.

Przypominam, że istnieje coś takiego jak Paragraf 22, Oscar White, no, takie różne klasyki, ironii literackiej, filmowej, to jednak w filmowej mamy bardzo dobre rzeczy. Nawet Killer mi przychodzi do głowy jako znakomity przykład polskiej ironii, ale Miś, Rejs, no nie Monty Python. Jest mnóstwo rzeczy, z których można korzystać, żeby się zanurzyć w tej wannie z Vibowitem i ona naprawdę się przydaje. Ja naprawdę będę jej bronić. Szczególnie w czasach, w których taka złożoność myślenia jest w odwrocie i bardzo często myślenie jest utożsamiane z emocjonalną identyfikacją z czymś tam.

Ale jak każda silnie działająca substancja bywa szkodliwa i trzeba mieć czujność na to, że i świadomość, że ona może niszczyć, źle użyta może niszczyć połączenia międzyludzkie i sensy. I nie została wymyślona do deptania stokorotek i niszczenia świętości. Tylko przez taką zdolność zniekształcenia i wydobycia czegoś z rzeczywistości może pokazywać rzeczy naprawdę ważne i wartościowe. No troszkę jak Matka Boska w Aureoli z tęczy. I nie jest tylko figurą językową. jakimś takim retorycznym zwrotem, tylko pewną określoną pozycją podmiotu mentalną w świecie, która jest i wnosząca, i niebezpieczna, i może być narzędziem poznania, jak to było w kulturze do tej pory, obrony przed dogmatem, krytyką władzy, negocjowaniem bliskości, a może być, no tak, tak, może być opresją i wymaga kraftu,