L03 Zabawa to serio sprawa - O Zmierzchu

Johana Huizingi, który w ogóle uważał zabawę za taką aktywność indywidualną i społeczną człowieka, która formuje kulturę, bez której kultura istnieć by nie mogła, czyli absolutnie podstawową i absolutnie fundamentalną. i że zabawa nie dosyć, że kreuje relacje, jednostki ze wspólnotą, porządkuje tam różne rzeczy, no to jeszcze jakby buduje te światy, w których my istniejemy i które no właśnie nazywamy kulturą. I powiedział takie zdania, że z uwagi na formę można nazwać zabawę czynnością swobodną, którą odczuwa się jako pozostającą poza zwykłym życiem,

Kaliwa, tak jak i Huizinga, twierdzili, że zabawa absolutnie musi być bezproduktywna. I ten warunek nietworzenia dóbr i bogactw Tworzy z jednej strony jakieś obostrzenie, ale tak naprawdę otwiera taką możliwość wymiany energii między uczestnikami albo uczestnikiem i światem jakoś. No bo jeżeli to, co robię jest podporządkowane celowi materialnemu, to najczęściej ta materialna nagroda, no w naszym świecie są to pieniądze, ma mi dać większość zaspokojenia, większość tej gratyfikacji, która z danej czynności wynika.

było wiodącym elementem charakterystycznym dla zabawy, to stałoby w sprzeczności z tym, co wcześniej bardzo celnie i bardzo mądrze Huizinga stwierdził. I wykluczałoby to całą resztę. Bo jeżeli sport byłby zabawą, Taką, o której my tu mówimy. Może inaczej. Sport będzie zabawą, o ile nie będziemy myśleli o sporcie zawodowym. O, w ten sposób. Malowanie będzie zabawą, o ile nie będziemy myśleli o zarabianiu na życie poprzez malowanie. Moment, w którym to wszystko zostaje podporządkowane zdobywaniu jakichś materialnych gratyfikacji na zewnątrz, powoduje, że ten zasadniczy czynnik zabawy przestaje istnieć.

I to wszystko na nas bardzo silnie działa ze względu na intensywność doznań, które przeżywamy. I jak tu nasz nieoceniony Huizinga mówi w tle, zabawa jako taka wykracza poza wszystko, poza działalność czysto biologiczną, bądź też czysto fizyczną. Zabawa jest funkcją sensowną. I się przypomina ten piadżet, który mówi, że dzieci w zabawie uczą się kodowania symboli i ich znaczeń. Czyli my przez zabawę możemy sięgnąć tam, gdzie normalnie nie mamy dostępu. No i już słyszę, jak wam się myśli. No dobra, ale co z tego? O co w tym chodzi?