Różnice pokoleniowe (część II)

Nie mówię o autorytecie takim, że trzeba kogoś tam bić czy krzyczeć, broń Boże, tak? Tylko chodzi o to, żeby, że jednak ta osoba, która jest naszym autorytetem, ona nadaje nam jakiś kierunek. Ona gdzieś nas prowadzi, bo ona wie, gdzie nas prowadzi. Tak, a teraz to jest takie, nie wiem, no chciałabym teraz coś powiedzieć takiego, kiedyś się mówiło, że Burek, bezpański pies, o coś w tym stylu, że lata, wszędzie robi, nie ma w ogóle żadnych reguł, nie ma smyczy, nie ma niczego i to jest coś takiego dla mnie bardzo ciężkiego, żeby to pogodzić na przykład. Ja mam wrażenie, że teraz autorytetami dla młodych ludzi są osoby, które Nie zasługują, mówiąc tak bezczelnie trochę, na miano tych autorytetów, bo po prostu są popularne, bo wydaje nam się, że je znamy, bo obserwujemy je właśnie w sieci, bo wydaje nam się, że są jakieś, a w ogóle ich nie znamy, tylko widzimy jakiś tam fragment, który pokazują.