Matki, córki i konflikty

Najlepsze oceny, no więc szóstka z plusem, ja bym chciała szóstkę z plusem. A zawsze miałam takie wrażenie, że no sorry Madzia, ale tym razem znowu trzy plus, siadaj. Tak to odbierałam przynajmniej u mojej mamy i wywoływało to we mnie faktycznie taką małą determinację i prowadziło do jakichś takich konfliktów, tak jak już wspomniałam, takiej Takiej mojej cichej wojny z moją mamą. Co jeszcze mnie tak w niej irytowało? No dobra, teraz na starość to jest taki moment, co mnie irytuje, że wiecznie o tych chorobach, co ją boli. No ja rozumiem, że ją boli, bo mnie też już boli, tak? Ale czasami się zastanawiam, że życzyłabym sobie i mojej mamie, w tym wypadku obojga rodzicom, żeby też trochę zaczęli żyć.

Wiesz co, Madzia, ja nie pamiętam. Jakiegoś takiego, i mówię to tak z pełną świadomością i z serca i z brzucha i ze wszystkich innych moich narządów, że nie pamiętam takiego jakiegoś mega konfliktu, który ja miałam ze swoją mamą, ale myśmy się w wielu sprawach nie zgadzały po prostu, tak? No i to takie nieporozumienia, albo wiesz, różnice zdań, takie nazwijmy, no nie wiem, dotyczyły, nie wiem, mojego sposobu ubierania się czasami, albo wyglądu, nie wiem, fryzury, że moja mama by chciała trochę inaczej, a ja robiłam trochę inaczej. No ale też ja wam to kiedyś już mówiłam w czasie naszych rozmów, że ja byłam dosyć grzecznym dzieckiem, więc ja nie wydaje mi się, że byłam jakaś konfliktowa, albo miałam jakieś straszne konflikty.

W ogóle bardzo dobre określenie bym powiedziała. Narodzinne konflikty, cicha wojna, więc takich sprzeczek bardziej dynamicznych, mniej dynamicznych No to na pewno było bardzo dużo. A ja wam powiem taką małą, taką krótką historię, słuchajcie. Nie wiem, ile miałam wtedy lat, może miałam 8, 9, może 10, Moja mama miała wtedy jakieś tam 35 lat i pamiętam, że coś musiało widocznie w każdym razie już wcześniej być, że ja się coś buntowałam. Ogólnie, tak jak Madzia, byłam bardzo grzecznym dzieckiem, bo byłam wychowana też bardzo rygorystycznie, więc musiałam się dopasować do reguł, za co w sumie na dzień dzisiejszy bardzo dziękuję moim rodzicom.

Ale z drugiej strony, gdzieś wychodziło ze mnie to moje ja. To takie krzyczące, buntujące się, No i też, że byłam, przez to, że byłam wiecznie grzeczną dziewczynką i jak przychodził taki moment, że mogłam odpłacić się za coś, co mi było wcześniej, jak mi ktoś tam bubu zrobił, powiedział ty, ty, ty, ty, tego nie wolno, to właśnie była taka sytuacja, słuchajcie, moja mama stała przed lustrem, gdzieś się szykowała, nie wiem, czy kupiła sobie jakieś nowe ciuchy, no i ubierała się, stroiła się przed tym lustrem, no wiadomo, jak każda kobieta, tak? No i tam przymierza i stoi i robi jakieś tam pozy przed tym lustrem i mówi do mnie, no i co Madzia, no i jak wyglądam? A ja taka zbuntowana, taka znowu czarownica, siedzę i mówię do niej tak, a jak masz wyglądać?

Że tylko to mnie odróżnia, że ja żyję, nie? To mnie odróżnia, nie? No bo tylko to, bo jak sobie pomyślę, jak się zachowuję, na przykład jak mówię, nawet jak chodzę, albo kiedy to było, co się podparłam o stół? Wczoraj, jak babcia. Tak, jak babcia. Przepraszam, jak babcia. Miałeśmy taką sytuację, słuchajcie, że ja stojąc, żeby usiąść na krzesło przy stole, podparłam się lewą ręką i usiadłam, tak jakbym już miała 100 lat, tak? I uwaga, bo muszę się podeprzeć. I w tym momencie mówię do Magdy, wiesz co? Właśnie sobie zdałam z tego sprawę, że się zachowuję jak moja mama i moja babcia. Badzia mówi, ale czemu? Ja mówię, wiesz co, no bo one się też tak zawsze podpierały. Moja mama do tej pory się podpiera, żeby usiąść też, tak?

I gdybyśmy przystawiły ten tryb, tak u góry w główce na pół, tak sobie taką wajchę przerzucić na lewo i powiedzieć, o, niech to dzisiaj będzie moja przyjaciółka, Tak mi się teraz coś w główce ułożyło. Ciekawy pomysł. Ciekawy punkt widzenia. Taki mocno uwalniający też chyba, nie? Zmieniający perspektywę. Dokładnie, tak. Nie mam pytań więcej, więc będę puentować, jak to Madzia mówi. To może jeszcze ja zapytam.