Paweł Chmielewski vs Sergiusz Muszyński - DEBATA o święceniach w Bractwie Kapłańskim św. Piusa X

Najpoważniejszym oczywiście aspektem tego kryzysu jest kryzys doktrynalny, kryzys, który dotyka sam Rzym i zasadniczym jego objawem jest to, że dzisiaj w sposób oficjalny głosi się, także z Rzymu płyną do nas po prostu nauki sprzeczne z tym, Co kościół głosił przed soborem, zaczynając oczywiście od wolności religijnej, fałszywego ekumenizmu, dialogu międzyreligijnego, kolegializmu. Głoszone są po prostu treści w sposób ostateczny potępione przez papieży przed rokiem 1958. I to dało, to stworzyło taki fundament do tego, aby papieże uczestniczyli w publicznych aktach, papieże i niehierarchowie także, w publicznych aktach indyferentyzmu religijnego, właściwie takich irenistycznych, które są argumentowane, tak jak ostatnio, gdy Leon XIV z okazji 60. rocznicy Nostra Aetate zorganizował takie spotkanie międzyreligijne

Paweł VI zgodził się na mszę tradycyjną w przypadku Wyzby Brytyjskich już o wiele wcześniej przed arcybiskupem Marcelem Lefebrym i jego decyzją w sprawie konsekracji. Istniały też różne grupy, choćby we Francji, które uczestniczyły, które celebrowały liturgię tradycyjną także przed tą... To były oczywiście wyjątki, ale tak jak mówię, nie wiemy, co by było gdyby. Tego naprawdę nie wiemy, więc ja uważam, że takiego argumentu nie należy używać, bo ja mogę równie dobrze powiedzieć, i to też nie będzie miało żadnego sensu, że gdyby nie arcybiskup Lefebvre, I gdyby nie ten duch pewnego buntu i sprzeciwu, to już za 15 lat pod wodzą papieża Benedykta XVI zostałyby takie wprowadzone urządzenia i instytucje, które by na zawsze zagwarantowały liturgię tradycyjną. Mogę tak powiedzieć, że tak by było, gdyby.

To jest zupełnie normalne działanie Pana Boga. Pan Bóg działa na zasadzie pomocniczości, można powiedzieć. To nie jest tak, że na każdym kroku interweniuje w sposób nadprzyrodzony. Jak mówił św. Ignacy z Loyola, mamy się modlić tak, jakby wszystko zależało od Pana Boga, a działać tak, jakby wszystko zależało... Papież Pius XII w jednym z dokumentów napisał, że to jest podstawowe prawo wiernych, aby otrzymać nauczanie w pełni katolickie i sakramenty w pełni katolickie. I dzisiaj nie można powiedzieć, aby prawo kościelne to w pełni gwarantowało, aby... Rzeczywiście można było mieć tą moralną pewność, że ta gwarancja jest zachowana w typowej, zwykłej parafii, bo tak jak mówię, pewnych rzeczy nie usłyszymy w zwykłej parafii, które powinny być dzisiaj powiedziane.

Tak nie było po prostu. W doktrynie kościoła, o czym uczy Pius XII np. w Mystici Corporis, uczy o tym w encyklikach w sprawie biskupów chińskich, wyraźnie doktryna kościoła rozróżnia władzę święceń, której udziela biskup kandydatowi do święceń biskupich oraz władzę jurysdykcji, która rzeczywiście pochodzi, władzę rządzenia w kościele, którą ma np. biskup w diecezji. Ona pochodzi od papieża, bo rzeczywiście papież dostał władzę jurysdykcyjną, dostał pełnię władzy nad całym kościołem i on tej władzy udziela osobiście. Władza święcej pochodzi od Chrystusa, jak przychodzi sakrament, a władza rządzenia pochodzi od papieża. I nie każdy biskup na świecie ma władzę jurysdykcyjną. Istnieją biskupi pomocniczy, biskupi tytularni, oni tej władzy jurysdykcyjnej nie mają.

Nie przejmuje się nauczaniem katolickim, nie przejmuje się też tym, co mówi Watykan. Niemcom się na to pozwala de facto. No i na ile odnosi tutaj sukces, głośna niegdyś koncepcja hermeneutyki ciągłości bliskiego ci kardynała Ratzingera, późniejszego Benedykta XVI, jakbyś się odniósł do tego zarzutu tutaj wyrażonego przez Sergiusza, że kościół posoborowy nie jest w ciągłości z nauczaniem z wcześniejszych XIX wieków kościoła. W pełni zgodzę się z tym, że stolica apostolska nie reaguje dzisiaj w obliczu bardzo poważnych herezji. To nie ulega żadnej wątpliwości. Napisałem na ten temat Jest szereg książek tak naprawdę o Franciszku i o Benedykcie i o Leonie. Już też niestety było co pisać w tym zakresie.

Wolność religijną w takim aspekcie prawa do błędu, ale także w aspekcie prawa do... Uregulowania tego ustawowo potępiono i wmierali w osprze z gruza XVI. I Pius IX w Quantacura właśnie potępił ten pogląd, który Sobór stwierdzał, że wolność religijna musi być gwarantowana ustawowo przez państwo. Było w Quantacura potępione. Leon XIII potępił w Libertas Immortale Dei, Pius IX Maxima Quidae Multiplicis Inter, oczywiście Syllabus. Potępiono także to, że tych, którzy występują przeciwko religii katolickiej można karać tylko, kiedy właśnie jest naruszony porządek publiczny. Oczywiście Kościół dopuszczał tolerancję religijną w swoim nauczaniu, tak? To jest fakt, że Kościół dopuszczał tę tolerancję, ale ona była zawsze dopuszczalna jakby z powodów praktycznych.

To nie było prawo do wolności religijnej, tylko to były powody praktyczne, które zezwalały na tolerowanie błędów w określonych okolicznościach. Na przykład Pius XII w Cyriesce o tym pisze, że stwierdza, że generalnie państwo ma obowiązek zwalczać błąd, Pius XII w Cyriesce, przy pomocy praw cywilnych lub środków przymusu. Natomiast ten obowiązek nie jest ostateczną normą postępowania państwa, dlatego że może jakieś wyższe dobro lub konieczność uniknięcia większego zła prowadzić do konieczności praktycznego tolerowania ...tych fałszywych religii w społeczeństwie. Tymczasem Sobór naucza odwrotnie. Naucza, że jest takie prawo do ogłoszenia publicznego nauczania niekatolickiego, do publicznego kultu, że to ma być wolno od wszelkiego przymusu.

Więc jakby to jest perspektywa zupełnie inna niż Soborów, przeciwstawna. Oczywiście Kościół nigdy nie zezwalał na chrzczenie kogoś przymusowo, ale to nie o to tutaj chodzi. Bo wiarę trzeba przyjąć w sposób wolny. Natomiast jak najbardziej państwo pewien przymus ma prawo stosować wobec fałszywych religii, żeby ograniczać ich rozprzestrzenianie, jeżeli nie mamy tutaj tego warunku wyższego dobra czy uniknięcia większego zła. Bo jak pisał Pius XII Żadne państwo nie może wydać pozytywnego nakazu albo pozytywnego upoważnienia do nauczania lub czynienia tego, co byłoby wbrew religijnej prawdzie. Ksiądz Bączkowicz w swoim podręczniku pisał. Tolerancję polityczną, czyli zezwolenie władzy świeckiej na istnienie różnych wyznań w obrębie państwa należy teoretycznie rzecz bądź potępić z następujących powodów. Każda władza świecka powinna popierać tylko prawdziwą religię, a usuwać wyznania fałszywe.

To jest z lat 50. Nikt więc, a także i państwo nie ma prawa przyczyniać się do rozszerzenia błędów. I jakby oczywiście to jest taki aspekt wolności religijnej. Ostatnie zdanie, jeśli mi pozwolisz, Kasprze, w tym aspekcie. Już innych nie będę poruszał w takim razie na razie. Jak to odczytywali papieże po Soborowi? Papież Benedykt XVI. Jak odczytywał deklarację Genitatis Humana? Ecclesiae Medio Oriente. 2012 rok. Wolność religijna jest szczytem wszystkich wolności. Obejmuje też swobodę wyboru religii, którą uważa się za prawdziwą. Papież Franciszek. Ojcowie synodalni przypomnieli doniosłość poszanowania wolności religijnej. Obejmuje ona swobodę wyboru religii, którą uważa się za prawdziwą. Ewangelii Gaudium to było. To są zdania wprost z sylobusa, zdania potępione. To jest dzisiaj uznawane za nauczenie Kościoła.

Są takie punktowe przypadki na świecie, ale sumując to co się dzieje w Polsce, to co się dzieje w wielu krajach świata, uważam, że nowa liturgia służy zbawieniu wiernych i przedstawia faktyczną wiarę kościoła katolickiego, a zwłaszcza sama w sobie może ją tak przedstawiać, ale niestety jest zbyt, że tak powiem, swobodna, zbyt plastyczna i można nowej liturgii łatwo nadużyć. Dlatego uważam, to jest mój postulat, który zupełnie nie jest zgodny z postulatem W większości papieży oprócz Benedykta XVI uważam, że nowa liturgia powinna zostać zmieniona, powinna zostać przybliżona do liturgii starej, tak żeby ten suwak zlikwidować albo żeby go przestawić tylko bardzo jednokierunkowo w prawo, tak żeby nie można było żadnego cyrku z nową liturgią robić, ale twierdzenia, że sama w sobie jest zła, że sama w sobie jest jakąś przestrzenią, która ludzi odciąga od zbawienia uważam za po prostu obiektywnie nieprawdziwe i sądzę, że mogą się ocierać wręcz o nieprawdę

Zresztą mszał rzymski dla diecezji polskich tak określa mszę świętą jako ucztę pańską, co każdy może sprawdzić. Czasem Pius XII Mediator Dei pisze tak. Jeszcze więcej błądzą ci, którzy twierdzą zwodniczo, że nie idzie tu o samą ofiarę tylko, ale o ofiarę i ucztę. Braterski wspólnoty i ze wspólnie przyjętej Komunii Świętej czynią punkt szczytowy całej Celebry. Sobór Trydencki uczy, że msza święta jest ofiarą, a nie ofiarą i ucztą. Ujęcie ofiara i uczta, ono sugeruje właśnie, że Komunia Wiernych, podobnie jak nazywanie mszy świętej Eucharystią, daje taką sugestię, że właśnie Komunia Święta Wiernych jest szczytem całej Celebry, co jest nieprawdą. Novus Ordo, jak pan redaktor chyba przyznał, zostało stworzone dla celów fałszywego ekumenizmu. Zresztą on został stworzony z udziałem protestantów, którzy byli obserwatorami w komisji i są świadectwa, że to ich obserwatorstwo to nie było tylko nieme patrzenie, tylko oni rzeczywiście brali udział w tych pracach.

Jednak się zgodził. Wie pan... To znaczy kardynał Ottawiani krótko po... No tak, ale nie głosił, że nie akceptuje tego i odmawia papieżowi krawat do tego wszystkiego. Przepraszam, ale kardynał Baczy się, oczywiście kardynał Ottawiani, znaczy to są różne wersje jego potem zachowania, więc może nie rozstrzygniemy tutaj tego, ale kardynał Baczy na przykład nie ma żadnych wątpliwości, on się nigdy nie wycofał z tej analizy. Jeszcze jedno zdanie o tej... Ostatnie, tak. Nieomylność wszystkich rytów, jakie by papież nie promulgował, to był pogląd teologiczny. Oczywiście miał wielu zwolenników, ale byli też inni teolodzy. I to można udokumentować. Na przykład zdarzały się błędy w rubrykach. Na przykład jak Pius XII zdefiniował, w jaki sposób święcenia kapłańskie następują, że przez nałożenie rąk. Wcześniej popularnym poglądem teologicznym było, że przez podanie instrumentów liturgicznych i to było zawarte w rubrykach, czyli tam był błąd.