Netfliksowe rozliczenie z wojną w Strefie Gazy. Recenzja nowego sezonu serialu Fauda [tekst audioa]

Za chwilę wysłuchasz wersję audio najnowszego tekstu z naszego portalu. Wszystkie artykuły przeczytasz na enlat.pl. Netfliksowe rozliczenie z wojną w Strefie Gazy. Recenzja nowego sezonu serialu Fauda. Tekst Michała Lewandowicza-Bucholca. 7 października był bez wątpienia traumą dla Izraelczyków. Dość powiedzieć, że zginęło wtedy najwięcej Żydów w ciągu jednego dnia od czasów II wojny światowej. Państwo zawiodło, a twórcy zamierzają rozliczyć się z tą traumą. Niestety w sposób niezadowalający i usprawiedliwiający zbrodnie Izraela dokonane w odwecie na atak Hamasu.

Izraelski serial Fauda stał się hitem w 2015 roku, gromadząc widzów nie tylko z Izraela, lecz także ze świata arabskiego. Zasięg oglądalności wyszedł poza Bliski Wschód. Był to pierwszy serial z tego kraju, który zdobył globalną popularność na platformie Netflix. We wrześniu 2026 roku Fauda powróciła z nowym sezonem. Tym razem reżyserzy Lior Raz i Avi Isarschow chcieli rozliczyć się z wydarzeń z 7 października 2023 roku i późniejszej agresji na Strefę Gazy. Warto przeanalizować jego propagandową skuteczność i odpowiedzieć na pytanie, co największy hebrajskojęzyczny serialowy hit mówi o dzisiejszym Izraelu i jak wygląda pamięć o wydarzeniach sprzed niespełna trzech lat.

Fabuła poprzednich sezonów serialu opowiada o oddziale szinbetu, mniej więcej odpowiednika polskiego ABW, typu mista arwi, z hebrajskiego zarabizowani, złożonym z ludzi mających infiltrować społeczności arabskie w Gazie, Zachodnim Brzegu, Libanie czy Jordanii i przeciwdziałać ich działalności terrorystycznej. W skład Mr. Arvin najczęściej wchodzą Żydzi arabskiego pochodzenia, jak główny bohater Faudy Doron Kabilio, który jest irackim Żydem i dla którego arabski jest językiem ojczystym, a rzadziej lojalni wobec państwa Izrael, Druzowie i Beduini, niezbyt z tego powodu lubiani przez palestyńskich pobratymców.

Po prostu walczą po innej stronie niż Sinbad. Przedstawienie bohaterów obu stron konfliktu jako niejednoznacznych moralnie i wieloaspektowych sprawiło, że wyglądali oni autentycznie i bez wątpienia przyczyniło się do popularności Faudy. Said al-Hatib, z kolei to wpływowy w Marsylii i bogaty palestyńczyk. Swego czasu uciekł do Algieru, a stamtąd przedostał się do Francji. Stworzył organizację Juma, de facto komórkę Hamasu we Francji. Stała się ona azylem wszystkich palestyńczyków, którzy musieli uciec do Marsylii. Said al-Khatib jest bezwzględny i fanatyczny. Nie ma problemu z zabiciem członków własnej organizacji, jeśli ci pod wpływem fałszywego porwania i tortur w trakcie niego ujawnili jej plany.

Z boku, dla osoby spoza Izraela, która jednak orientuje się w izraelskich realiach i izraelskiej polityce, wygląda to bardzo niewiarygodnie. Tak samo nie mogę uwierzyć serialowi w to, że Shinbad dałby się tak łatwo zaskoczyć. Doniesienia z Izraela sugerują wręcz, że się nie dał i o planowanej akcji wiedział. Nie jest potrzebne jednak do tego żadne śledztwo. Izrael nieraz w swojej historii udowadniał, że dysponuje jednymi z najlepszych służb specjalnych na świecie. Potężna broń propagandowa Mimo że obecna Fauda straciła swoją wieloaspektowość i moralną niejednoznaczność na rzecz propagandy izraelskiej prawicy, wciąż jest serialem, który ogląda się dobrze i który jest relatywnie wiarygodny.

Mamy dobrze przedstawiony palestyński dialekt, rytuały muzułmańskie i żydowskie, dobrą grę aktorską, która sprawia, że postaci zachowują resztki autentyzmu, a także emocje, których thriller szpiegowski powinien dostarczyć. W miarę dobrze oddaje też nastroje społeczne współczesnego Izraela. Fauda staje się kolejnym narzędziem propagandowym Izraela, przez sztukę najłatwiej dotrzeć do ludzi, zwłaszcza taką, która zostanie dobrze przyswojona. Mimo moich dosyć antysojonistycznych poglądów w czasie seansu kibicowałem żołnierzom Shin Betu i miałem nadzieję na szczęśliwy koniec ich misji. Wszystkie postacie Izraelczyków napisane są tak, by budzić naszą sympatię.

Taki serial na pewno wzbudza poczucie niechęci do sprawy palestyńskiej i zrozumienie motywacji strony izraelskiej. Wydaje się, że reżyserowie Faudy o tym doskonale wiedzą, bo palestyńczycy w piątym sezonie są przedstawieni w odrażający, wręcz zdehumanizowany sposób, a przy tym nie aż tak karykaturalny jak na przykład Żydzi w propagandzie nazistowskiej. To wszystko wpływa na opinie widza o konflikcie i choć samą propagandą wojny nie da się wygrać, jej oddziaływanie, zwłaszcza w dobie poważnej rysy wizerunkowej Izraela, jest nie do przecenienia. Zachęcamy Państwa serdecznie do polubienia i skomentowania tego nagrania, czym pomogą nam Państwo w docieraniu do nowych odbiorców.