Kryzys w Ceucie trwa. Afery Korupcyjne w PSOE. Prawica wygra wybory w Hiszpanii? Rafał Buca

Jest problem z egzekwowaniem prawa wobec nich. Oni uciekają, potem znowu próbują się do Hiszpanii dostać. No i w tym przypadku skończyło się to dobrze, no bo ostatecznie zatrzymano tego bandytę. Niemniej to pokazuje pewną patologię, jakie niesie ze sobą ta niekontrolowana masowa imigracja. No i pokazuje też, że sprawa nie jest tak kolorowa, jak właśnie przedstawiał to Pedro Sánchez. Zwłaszcza, że pani Elma Saiz, czyli minister migracji, poinformowała, że aż 25 milionów euro zostanie przeznaczonych na No na niesienie pomocy tym imigrantom, więc są ogromne środki. Wiemy też, że podczas poprzedniego kryzysu migracyjnego w Ceucie w 2021 roku, no to Unia Europejska przekazywała bezpośrednio dla rządu Maroko miliony euro, żeby lepiej granic pilnować, żeby wspomagać straż graniczną marokańską, no ale wiemy, że jeśli są

Bardzo często procesy celowe, do których Maroko dopuszcza albo nawet je stymuluje, to dopłacanie do poprawy ochrony, do poprawy jakości ochrony granic w niczym tutaj nie poprawia. To jest ciut tak, jakby teraz Unia płaciła Łukaszence, żeby on Ale Łukaszenko tego chciał. To jest też ciekawe, że Łukaszenko też oczekiwał tego, że Unia Europejska da mu pieniądze na właśnie lepszą ochronę granic i to jest atrakcyjne. Atak bronią demograficzną jest z jednej strony, czyli właśnie na przykład stymulacja migracji, dopuszczanie do szturmu migrantów na granicę, jest z jednej strony takim atakiem politycznym, destabilizacją celową polityczną swojego przeciwnika,

I zrobiło to wielką aferę, że no jest rasisto, w ogóle jak tak można powiedzieć. I chciałem się tutaj ciebie spytać, czy właśnie Partia Ludowa, która jest jednak w tej frakcji europejskiej razem z Platformą Obywatelską, czy jest jakby tak samo progresywna jak Platforma, czy jednak jest bardziej na prawo? I jak tutaj znajduje się tak politycznie i światopoglądowo ta partia stoi? Partido Popular to jest partia, która wywodzi się z czasów frankistowskich jeszcze, ponieważ kiedy frankizm się kończył, no to główną partią była Unia Demokratycznego Centrum, która była taka bardzo centrowa, demokratyzująca, jak oni się przedstawiali, reformistyczna. Wtedy wówczas jeszcze jako Alianza Popular, czyli Sojusz Ludowy Partido Popular funkcjonowało.

Ruchów takie, które nigdy nie odniosły większego politycznego sukcesu. No i była ta druga droga tej prawicy, takiej bardziej umiarkowanej, która zwłaszcza w latach tak osiemdziesiątych, dziewięćdziesiątych się bardzo mocno zliberalizowała, bo na początku to była jeszcze taka partia taka realnie chadecka. Wiemy co dzisiaj znaczy chadecka, Alianza Popular była taką partią rzeczywiście na tym chrześcijańskim fundamencie silnie zbudowaną, jednak godzącą się po prostu na demokratyzację. Blas Piniarz się nie godził na nią i był po prostu cały czas idowym frankistą. No i kiedy mamy lata 90., ta partia przechodzi pewną transformację też. Rozpada się Unia Demokratycznego Centrum, PSOE przejmuje władzę, no i wówczas umacnia się kurs bardziej liberalny gospodarczo.

Kurs bardzo proatlantycki, proamerykański, umiarkowany w sprawach światopoglądowych. W zasadzie Alianza Popular przemienia się już wtedy w Partido Popular i staje się taką europejską chadecją. Nawiązuje kontakty z francuskimi republikanami, z niemiecką CDU. No to są też czasy, kiedy taczeryzm, reganizm to jest taki wiodący nurt w polityce europejskiej. No i Hiszpania też dosłusowuje po prostu tego modelu. Gdzie narodził wtedy też duopol hiszpański, czyli właśnie PSOE i Partido Popular. Z tym, że Partido Popular zatraciło ten charakter taki realnie prawicowy i bardzo mocno zeszło na pozycję, można powiedzieć, takiej prawicy neoliberalnej, starej chadecji reprezentowanej w Niemczech przez CDU na przykład.

No bo widzimy, że te europejskie partie prawicowe, o czym pisze na przykład nasz redakcyjny kolega Kacper Kita w swojej książce Czas Chaosu, czy Epoka Chaosu, pisze o tym, jak upadają te stare chadecje, nie umiejąc się dostosować do ducha czasu. Nawet rozdział o właśnie Hiszpanii. Tak, tak, tak. To moim zdaniem Partido Popular jest tutaj pewnym takim wyjątkiem. Ponieważ oni rzeczywiście nieco doszlusowują do tego. No i też to jest kwestia tej naznaczenia wojną domową i jednak tego, że społeczeństwo hiszpańskie jest dość lewicowe, że Vox dla niektórych wciąż jest zbyt skrajny. Ale jednak Partido Popular rządzi w wielu regionach autonomicznych, bo w Extremadura, Aragonii, Kastylia i León i w Andaluzji są wspólne rządy Partido Popular i Voxu, już teraz.

Jest mocno antyizraelska. Cała młodzież europejska jest w przeważającej mierze nastawiona negatywnie do tego, co Izrael robi w strefie gazy. Zwłaszcza młodzież nacjonalistyczna. Nacjonalistyczna, prawicowa i też lewicowa. To jest to coś, co łączy, efekt podkowy zachodzi. No i wielu młodych wyborców też Voxu jest negatywnie nastawionych do polityki Izraela, tych bardziej nacjonalistycznych, młodych hiszpańskich narodowców. I to też ma swoje odbicie niewątpliwie i burzy pewien wizerunek to partii, która jest suwerenistyczna, narodowa, a jednak bardzo mocno związana z różnymi zagranicznymi stolicami. To jest pewna taką rysą na wizerunku Voxu. No ale właśnie, można uważać, że to jest strategicznie na przykład lepsze.