Czym jest chrześcijański transhumanizm? - Łukasz Moczydłowski [tekst audio]

Okazuje się jednak, że nic bardziej mylnego, albowiem należy wspomnieć o transhumanizmie chrześcijańskim, który został z pasją wyłożony przez doktora Rafała Tychego w ósmym numerze magazynu apokaliptycznego 44 i 4 w artykule pod tytułem Gwiazdy naszym przeznaczeniem. Chrześcijańskie źródła transhumanizmu. Zwraca on uwagę, że chrześcijańska wizja człowieka z samej swej istoty jest transhumanistyczną. Jednakże jest to zupełnie inny transhumanizm niż ten, o którym mówią współcześni zwolennicy nowoczesności i postępu. Świat według antycznych Greków Zaczynając od początku, w czasach antycznych świat, określany przez nich kosmosem, postrzegany był jako rzeczywistość uporządkowana, niezmienna, zamknięta i hierarchiczna, w której wszystko funkcjonuje według niezmiennych prawd i według właściwej natury.

Forma była więc wewnętrznym, niezmiennym wzorem, w którym zakodowana była informacja decydująca o tym, czym są poszczególne rzeczy i jak mają się rozwijać. Według Greków nic nie mogło wykraczać poza swoją funkcję. Mogło ją tylko wypełnić bądź się stracić. Człowiek, który posiada wieczną tożsamość, stanowił według ludzi antyku tylko małą część kosmosu, która może funkcjonować wyłącznie w ramach jego praw. Człowiek był według Greków co prawda bytem najdoskonalszym, ale posiadał własną naturę, poza którą nie wykraczał. Jak za tabuasem zwraca uwagę Tychy, grecka antropologia zawsze wyznaczała człowiekowi tożsamościowy topos, naturalne miejsce w kosmosie.

W antycznej wizji świata nie było miejsca na transhumanizm. Odpowiedź chrześcijaństwa Podstawową rzeczą, która odróżnia myślenie ludzi antyku od myślenia ludzi chrześcijańskiego z zachodu, było podejście do czasu, który w całożytności postrzegany był jako cykliczny, a nie prostoliniowy. Chrześcijaństwo wprowadziło w świat zachodu kategorię linearnego rozwoju świata, stworzonego przez Boga. Przyjmuje ona iż całe stworzenie, choć przechodzi przez różne cykle, ostatecznie zmierza do takiej postaci, która ma być dla niego zupełnie nowa. Jak obrazowo zwrócił uwagę Tychy, człowiek biblijny nie wraca więc jak Odyz do Itaki, lecz zmierza ku temu, co jest przed nim. W Biblii zostało to wyraźnie zaznaczone poprzez rozróżnienie obrazu raju ukazanego jako ogród Eden od obrazu miejsca, w którym człowiek ma dostąpić wiecznej szczęśliwości, a którym jest miasto, święte Jeruzalem.

Chrześcijański transhumanizm Podsumowując swoje rozważania, Tyche zwraca uwagę, że chrześcijańska wizja człowieka jest w swojej istocie transhumanistyczna. Jest to jednak zupełnie inny transhumanizm niż jego współczesna, postchrześcijańska odmiana. Różnią się one np. relacją człowieka do Boga, przy czym we współczesnej wizji takiej relacji nie ma albowiem przekroczenie ma być wynikiem ewolucji. Zupełnie inaczej sprawę tę widzi transhumanizm chrześcijański, w którym transformacja człowieka odbywa się w wyniku działania Boga i w oparciu o jego moc. Zakłada on, iż Bóg działając w nas w imię doskonałej miłości wspiera nas w naszych słabościach. chcąc sprawić, aby stworzenie powstałe z nicości, podlegające zmianom, miało jednocześnie udział w wieczności i niezmienności.

Transhumanizm chrześcijański oznacza rozpoczęcie życia, które nie mieści się w kategoriach jedynie ludzkich, albowiem jest naśladowaniem Boga i naśladowaniem szaleństwa Jego miłości do człowieka. Jak wskazuje Tychy, współczesny transhumanizm skupia się na zdolności panowania nad światem fizycznym, którym przestaną go wiązać ograniczenia czasu czy przestrzeni. W tej wizji jego ciało nie będzie już podlegać cierpieniu, zniszczeniu i będzie mogło podlegać dowolnym zmianom. Podchrześcijański transhumanizm jest świecką religią, której wyznawcy wierzą, że zbawienie jest kwestią rozwoju technologicznego, a dzięki technice człowiek zapanuje nad swoją biologią. W chrześcijaństwie natomiast transhumanizm polega na przekroczeniu egoizmu człowieka.