Odcinek 34: Marina Hulia o dzieciach z Dworca Brześć
Otoczyła opieką czeczeńskie dzieci i ich matki, które przez długie miesiące koczowały na dworcu w Brześciu. Uczyli się, śpiewali, tańczyli – oswajała rzeczywistość jak bohater jej ulubionego filmu "Życie jest piękne" Benigniego. W Warszawie opiekuje się tymi, którym udało się przekroczyć granicę, dba o opuszczonych z Domu Samotnej Starości w Wawrze, odwiedza hospicja, a z bezdomnymi buduje domki dla ptaków. Gościnią audycji była Dama Orderu Uśmiechu, laureatka Nagrody im. Ireny Sendlerowej "za naprawianie świata" - Marina Hulia.
Maciek opowiada o pomocy dla Anty, która opiekuje się chorą mamą i niepełnosprawną siostrą.
Maciek opowiada o pomocy od innych Niewidzialnych, w tym Pana Piotra, który pomógł Ancie z rachunkami za prąd.
Maciek opowiada o pomocy finansowej i paczkach dla Anty, która potrzebuje pomocy w okresie świątecznym.
Maciek przedstawia Niewidzialną Lenę, która chce wesprzeć rodziców z dzieckiem w wieku 5 lat.
Maciek przedstawia Marina Hulii, która opiekuje się uchodźcami z Czekhii i starzejącymi się osobami w Polsce.
Maciek rozmawia z Marina Hulią o opiece nad najbliższymi i obcymi, a także o jej doświadczeniach związanym z opieką nad uchodźcami i starzejącymi się osobami.
Marina Hulia opowiada o swojej reakcji na wybuch wojny w Ukrainie i jej działaniach na rzecz pomocy uchodźcom. Opisuje szkolenia dla dzieci z Dworca Brześć i ich mam, które miały na celu przywrócenie im radości i nadziei.
Marina Hulia opisuje swoje praktyki w szkole demokratycznej na Dworcu Brześć, w tym metody nauczania języka polskiego i kultury poprzez muzykę i opowieści.
Podczas końcowej części rozmowy Filip Wolski, Michał Kowarski i Maciek Wasilewski dziękują Marina Huliowej za rozmowę i podkreślają znaczenie wspólnotowości w czasach trudnych.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.