Philip Rastelli - Jak Kierował Rodziną Z Więzienia? | MINIDOKUMENT

Zakończy się dopiero, jak dobrze wiemy, w listopadzie tego samego roku. Rodzice chłopca, Luigi i Gennaroza Rastelli, dali mu na imię Philip, choć wielu będzie go nazywał po prostu Rusty, od nazwiska. Nie udało mi się ustalić kiedy w Stanach Zjednoczonych pojawił się Luigi, natomiast z manifestu przybywających na wyspę Ellis możemy ustalić, że Gennaroza Rastelli, w tamtym czasie jeszcze używająca nazwiska panińskiego Saviano, na ląd zeszła w 1906 roku, mając niespełna 22 lata. Wiemy również, że oboje rodziców przyszłego bossa rodziny Bonanno pochodziło z włoskiej Palmy. To niewielka miejscowość leżąca w Campanii, w prowincji Neapol. Czym trudnili się rodzice Philippa?

Tego nie udało mi się również ustalić. Ze źródeł możemy natomiast dowiedzieć się, że Rastli styczność z przestępczym światem miał od najmłodszych lat. Ci z was, którzy śledzą na bieżąco materiały, które publikuję, wiedzą pewnie, że w tamtym czasie nie było ciężko trafić do gangsterskiego środowiska. Urodzony w 1918 roku, Rastelli był zaledwie nastolatkiem, gdy powstawały prawdziwe przestępcze fortuny dzięki prohibicji, czyli zakazowi sprzedaży alkoholu. Możemy się domyślać, że młody chłopak widział wielokrotnie tych, którym przemyt nielegalnego alkoholu otworzył drzwi do życia na wyższym poziomie niż wielu innym imigrantom i ich dzieciom. Państwo Rastelli starali się dać swojemu synowi wykształcenie.

Posłali więc go do szkoły, ale ten mając zaledwie 15 lat ją rzucił. Dotarł do ósmej klasy. Czy już wtedy zszedł na ścieżkę przestępczą? Tutaj źródła milczą. Z tego samego dokumentu, w którym możemy znaleźć informację o jego edukacji, możemy dowiedzieć się o jego prawdopodobnie pierwszym długim wyroku. Co ciekawe, jest on często pomijany w źródłach, które są znacznie bardziej zainteresowane, co zrozumiałe, losami Rastiego jako bossa rodziny Bonanno. My również do nich dotrzemy, ale w późniejszej części materiału. Dokument, o którym wspomniałem, to karta przyjęcia więźnia. Oto Philip Rastelli 10 kwietnia 1940 roku stawił się do odbycia kary w więzieniu Sing Sing.

Wyrok 5 lat pozbawienia wolności usłyszał zaledwie dzień wcześniej, 9 kwietnia. Sprawa dotyczyła napaści na kobietę w windzie w celach rabunkowych. W tamtym czasie Philip ma raptem 22 lata i tak jak powiedziałem wcześniej, był to najprawdopodobniej jego pierwszy poważny konflikt z prawem. Dokument z więzienia Sing Sing jest prawdziwą kopalnią wiedzy. Możemy z niego wyczytać, że Rastelli miał około 170 cm wzrostu i ważył jakieś 63 kilo. Jego oczy były koloru brązowego, włosy również, a skóra oliwkowego. Dowiadujemy się również, że miał trzech braci i cztery siostry. Carmine Pirastelli był żołnierzem US Army i miał brać udział w walkach podczas II wojny światowej. Nie udało mi się ustalić gdzie konkretnie.

Przed ruszeniem w bój stacjonował w bazie wojsk powietrznych w Louisville. W późniejszym czasie, już po wojnie, poszedł drogą Philippa i zaangażował się w nielegalne interesy. Choć nigdy nie zostanie made manem. Inaczej niż Marinello, kolejny z braci, który miał być mafijnym żołnierzem. W 1940 roku Rastelli według dokumentu miał być wciąż singlem. Palił papierosy, alkohol spożywał od czasu do czasu. Angielskim posługiwał się w stopniu dobrym, co było najwyższym możliwym stopniem do zaznaczenia, zarówno w mowie jak i w piśmie. Rastelli miał być katolikiem regularnie uczęszczającym na nabożeństwa kościelne. W momencie aresztowania i późniejszej rozprawy nie miał stałej pracy, choć w rubryce zawód wpisał robotnik.

Tak jak mówiłem, jeden dokument, ale dający naprawdę dużo informacji na temat 22-letniego mężczyzny. Dokument na wagę złota. Zwłaszcza, że zachowało się niewiele wiadomości odnośnie jego młodzieńczych lat. Jest 3 grudnia 1953 roku, kiedy Philip Rastelli wraz z Ralphem Santoro zasadza się na niejakiego Michaela Russo. Mężczyzna zostaje postrzelony przez jednego z napastników, prawdopodobnie przez samego Rastiego, ale z zamachu wyjdzie żywy. To nastręczy kłopotów Philipowi. W końcu żywy Russo jest w stanie zidentyfikować napastnika. Rastelli decyduje się na chwilowe życie w ukryciu.

W jego imieniu Connie Rastelli, małżonka, kontaktuje się z żoną pana Russo i składa jej propozycję łapówki w wysokości 5000 dolarów. W zamian za te pieniądze Michael miał nie wskazywać Philippa jako napastnika. Jednak pani Rose Russo odrzuciła pierwszą propozycję i kolejne, które po niej nastąpiły. Ostatecznie cała historia zakończyła się tragicznie dla pana Russo. W grudniu 1954 roku, a więc rok po pierwszym zamachu, dochodzi do drugiego ataku na mężczyznę. Tym razem Russo nie zdoła wyjść z tego cało. Krótko po tym Connie Rastelli zostaje aresztowana pod zarzutem próby przekupstwa świadka. To okaże się dla niej brzemienne w skutkach.

Małżeństwo państwa Rastelli, według źródeł, do których dotarłem, było niezwykle burzliwe. Philip miał mieć opinią Bavidamka, który posiadał kilka kochanek w samym Nowym Jorku, ale i poza miastem, jak możemy przeczytać w jednym z artykułów. Pewnego razu Connie dowiedziała się, że jej mąż spotyka się z pewną kobietą w Kanadzie. Wsiadła w samochód i pojechała do kraju klonowego liścia. Zaatakowała kobietę, bijąc ją dotkliwie. Mężowi powiedziała, że jeżeli dowie się znowu o jego zdradach, zabije go. Myli się jednak ten, kto pomyślał, że Philip posłuchał gruźb żony i od tamtego momentu był jej całkowicie wierny. Bynajmniej nie miał zamiaru dochować przysięgi małżeńskiej. Kiedy Connie ponownie dowiedziała się o jego niewierności, urządziła mu awanturę na środku bruklińskiej ulicy.

W przypływie emocji sięgnęła po broń i wystrzeliła kilkukrotnie w kierunku męża. Podobno Philip miał zostać trafiony dwukrotnie. Rany okazały się być jednak jedynie powierzchowne. Wreszcie Rastelli miał oświadczyć małżonce, że ich związek jest definitywnie zakończony. Ta jednak nie zamierzała na to przystać. Zaczęła grozić mężowi, że powie wszystko co wie o jego szemranych interesach. A podobno wiedziała całkiem sporo. Jeszcze zanim w ich małżeństwie zaczęło się psuć, Connie pomagała mężowi w interesach między innymi, prowadząc jego księgi finansowe. Pani Rastelli wierzyła, że jako żona człowieka mafii może pozwolić sobie na nieco więcej niż, nazwijmy to, zwykła osoba. Niestety była w błędzie.

Pewnego dnia odwiedził ją niejaki John Ormento. Człowiek ten był całkiem wpływowym graczem na mafijnej arenie. Zajmował się handlem narkotykami w ramach operacji French Connection. Był również kapo w rodzinie Lucchese. Ormento ostrzegł kobietę i nakazał jej, by ta przestała rzucać groźby pod adresem męża i tzw. ludzi honoru. Jednak Connie miała twardy charakter i nie przestraszyła się wysłannika mafii. Wkrótce potem udała się do agentów federalnych i zaczęła przekazywać informacje. Wszystko co wiedziała o interesach męża i handlu narkotykami. Problem w tym, że pani Rastelli zdecydowała się zeznawać w momencie, Gdy przeciwko Ormento i kilku innym ważnym mafiozom trwało dochodzenie w sprawie działalności narkotykowej, wreszcie decyzja mogła być tylko jedna.

Connie Rastelli musi zniknąć. Kobieta została zabita najprawdopodobniej w 1962 roku, a jej ciało nigdy nie zostało odnalezione. Zanim na dobre związał się z mafią i przyłożył rękę do zabicia żony, Philip Rastelli był już mocno zaangażowany w działalność przestępczą. Jego głównym zajęciem były klasyczna lichwa, wymuszenia i handel narkotykami. W powojennym Nowym Jorku biznesy te stanowiły jedne z głównych źródeł dochodu dla zorganizowanej przestępczości. Jednak Rastelli nie ograniczał się jedynie do nielegalnych biznesów, równocześnie prowadził legalne interesy. Był właścicielem działalności związanej z wózkiem gastronomicznym, tzw. lunch wagon, czyli coś na podobieństwo współczesnych food trucków.

Tego typu przedsięwzięcia służyły zwykle jako przykrywka do szemranych biznesów. Na pewnym etapie swojego życia, najprawdopodobniej jeszcze zanim stał się częścią rodziny Bonanno lub na początku mafijnej kariery, Rastelli przenosił się do dzielnicy Greenpoint na Brooklynie. To podobno mieszkając w małej Polsce, jak nazywany był Greenpoint, poznał śmietankę rodziny Bonanno. Dominica Napolitano alias Sonny Black, Carmina Galante, Josefa Bonanno i Joe Massino. Co ciekawe, prawie każdy z nich zostanie na pewnym etapie donem rodziny Bonanno. Jedynie Dominik Napolitano nie dojdzie na szczyt, choć wielu mu to wróżyło. Zostanie wyeliminowany za wprowadzenie do rodziny Doniego Brasco, czyli Josepha P. Stone, agenta FBI działającego pod przykrywką.

O każdej z wyżej wymienionych osób powstał oddzielny materiał, który znajdziecie na tym kanale. Jeżeli jeszcze nie widzieliście lub nie słuchaliście tych historii, to jest sporo do nadrobienia. Gorąco polecam. Znajomości z powyższymi pozwoliły Rastelliemu na wejście w struktury rodziny Bonanno, a w przyszłości napędziły jego karierę. W 1964 roku wybucha konflikt wewnątrz rodziny Bonanno, który przez media zostanie ochrzczony mianem Banana War. Bezpośrednią przyczyną wojny była próba przejęcia kontroli nad komisją przez Josepha Bonanno. Plan się nie powiódł, a Don Joe uciekł z Nowego Jorku w obawie o swoje życie. Carlo Gambino i Tommy Lucchese planowali odwet, do którego ostatecznie nie dojdzie.

Jednak cała sytuacja skomplikowała sytuację wewnątrz rodziny. Ucieczka Bonanno jeszcze bardziej pogłębiła problemy. Jego nieobecność wykorzystał Gaspar di Gregorio, wspierany przez komisję, i przejął władzę w rodzinie. To podzieliło ją. Część organizacji pozostała lojalna frakcji Bonanno, teraz skierowanej przez syna Josepha, Salvatore. W efekcie wybuchła kilkuletnia wojna wewnętrzna. W tym konflikcie istotną rolę odegrał również Philip Rastelli. W połowie lat 60. miał być już członkiem struktur rodziny Bonanno. W czasie wojny domowej związał się z obozem przeciwnym Josephowi Bonanno. Rastelli wykorzystał konflikt do umocnienia swojej pozycji w organizacji i awansowania w ramach jej struktur.

Zyskał też reputację lojalnego i skutecznego organizatora. Sprawdził się na tyle, że po zakończeniu konfliktu i przejęciu kontroli przez Paula Schiaccia miał zostać jego konsilier. Miał też rzekomo zostać liderem frakcji złożonej z młodszych członków organizacji. Skjatscha nie rządził długo. Już w 1969 roku do władzy dochodzi Natale Joe Diamond z Evola, a Rastelli ponownie jest członkiem ciała zarządzającego rodziną. Na początku lat 70. kariera Rastelliego zaczyna nabierać jeszcze większego tempa, choć niestety dla niego coraz częściej znajdował się on w centrum zainteresowania – organów ścigania.

21 lipca 1971 roku zostaje oskarżony o udział w zorganizowanej działalności lichwiarskiej. Zainteresowani pożyczkami, choć tutaj lepszym słowem byłoby ofiary, zmuszane były do spłacania ich z oprocentowaniem sięgającym 250-300% rocznie. Cały proceder przynosił rodzinie Bonanno ponad milion dolarów rocznie. 28 grudnia 1972 roku Rastelli został uznany winnym siedmiu zarzutów lichwy. Wyrok czterech lat pozbawienia wolności rozpoczął w 1973 roku. Co ciekawe, w tym samym 1973 doszło do poważnych zmian w kierownictwie rodziny Bonanno. 28 sierpnia zmarł Natale Evola, dotychczasowy don rodziny.

Kilka miesięcy później, w lutym 1974, w hotelu Americana zebrała się mafijna komisja, która podjęła decyzję o mianowaniu nowym szefem rodziny Bonanno. Problem był jednak tego typu, że Philip wciąż przebywał za kratkami. Nie mógł więc bezpośrednio sprawować rządów, w związku z tym sprawami codziennymi zajmowali się jego zaufani ludzie. Przynajmniej do momentu, w którym z więzienia wyszedł Carmine Galante i dzięki swoim działaniom zyskiwał coraz większe wpływy. Wreszcie stał się actingbossem, a finalnie de facto donem rodziny. Zwłaszcza, że Rastelli wciąż był w więzieniu i nie miał możliwości, by zwalczyć Galantę. 6 marca 1975 roku został oskarżony o działalność obejmującą wymuszenia.

Sprawa dotyczyła systemu kontroli nad branżą mobilnych punktów gastronomicznych. 9 lat wcześniej Rastelli pomógł stworzyć Stowarzyszenie Operatorów tych wózków. które w rzeczywistości było narzędziem mafijnej kontroli nad całym sektorem. Właściciele byli zmuszani do przystępowania do organizacji i opłacania wysokich składek, a ci, którzy odmawiali, narażali się na akty wandalizmu, pobicia lub zniszczenie sprzętu. 23 kwietnia 1976 roku Rastelli został uznany za winnego wymuszeń przez Federalny Sąd Okręgowy. 27 sierpnia 1976 r. skazano go na 10 lat więzienia, który miał odbyć kolejno po wcześniejszym czteroletnim wyroku stanowym za spisek, obrazem sądu i lichwę.

Karę odbywał w federalnym więzieniu w Louisburgu w stanie Pensylwania. W czasie, gdy Rastelli przebywał w więzieniu, Carmine Galante znacząco zwiększył swoje wpływy, rozszerzając działalność narkotykową. To wzbudzało uzasadniony niepokój wśród Donów pozostałych nowojorskich rodzin. Ostatecznie zawiązał się spisek pod przywództwem Franka Thierry'ego z rodziny Genovese, mający na celu usunięcie Galante. Stało się to w 1979 roku. Choć Rastelli nadal przebywał w więzieniu, stał się niekwestionowanym bossem rodziny, kierując organizacją pośrednio poprzez tzw. bossów działających w terenie, takich jak Salvatore Ferruccia. W tym samym czasie w samej rodzinie narastały napięcia między frakcjami.

Joseph Massino oraz Dominic Napolitano rywalizowali o wpływy, jednocześnie mierząc się z grupą kapitanów, którzy chcieli obalić nieobecnego bossa. Na czele tej frakcji stali Alphonse Indelicato, Dominic Trinkera oraz Philip Giacone. Kiedy Massino dowiedział się, że planują oni zamach na lojalistów Rastelliego, podjęto decyzję o uprzedzającym ataku. 5 maja 1981 roku wszyscy trzej kapitanowie zostali zamordowani. Philip Rastelli wyszedł z więzienia 21 kwietnia 1983 roku. Niedługo po zwolnieniu on i Massino zlecili zabójstwo kapitana rodziny Bonanno, Cesare Bonventre. W tym okresie choć Rastelli pozostawał oficjalnym bossem rodziny, wielu członków mafii postrzegało już Josepha Massino jako faktycznego streetbossa.

czyli osobę kierującą codziennymi operacjami organizacji oraz potencjalnego następcę Rastelliego. 16 sierpnia 1984 roku Rastelli zostaje aresztowany za naruszenie warunkowego zwolnienia, ponieważ utrzymywał kontakty z osobami zaangażowanymi w działalność przestępczą. W kolejnym roku Philip Rastelli został oskarżony w ramach procesu komisji mafijnej. Jednak wcześniejsze problemy rodziny Bonanno związane z infiltracją jej szeregów przez agenta FBI, do niego Brasco, doprowadziły do utraty miejsca przy stole komisji, co zmniejszyło jej ekspozycję na zarzuty w czasie tego procesu. O do nim Brasco powstał oddzielny materiał, w którym opowiedziałem o tym, jaką rolę w rozbiciu rodziny Bonanno odegrał ten przykrywkowiec.

Rastelli został wyłączony z głównego procesu dotyczącego mafijnej komisji, ale jego kłopoty się nie skończyły. Przeciwko niemu toczył się oddzielny proces w związku z wymuszeniami w branży związkowej. 14 października 1986 roku Rastelli został uznany winnym popełnienia 24 zarzutów raketeringu w branży związkowej. W wyniku wyroku 16 stycznia 1987 roku Sąd Federalny skazał go na 12 lat więzienia. W tym samym procesie skazany został brat Philippa, Carmine. Stan zdrowia Philippa Rastelliego pogorszył się znacząco w późnych latach 80., głównie przez postępujący nowotwór, który zaatakował wątrobę.

To i odsiadka sprawiły, że nie był w stanie kontrolować codziennych działań rodziny Bonanno. Dla wielu było jasne, że praktyczną władzę od dłuższego czasu posiada Joe Massino. A Rastelli jest jedynie swego rodzaju symbolem. Zwłaszcza, że nie było już głównego rywala Massino do władzy. Napolitano został zlikwidowany w 1981 roku. 4 czerwca 1991 roku Rastelli został zwolniony z więzienia federalnego w Springfield w Missouri ze względów humanitarnych. Decyzja ta była wynikiem jego ciężkiego stanu zdrowia i wskazywała, że władze federalne uznały dalsze przytrzymywanie go w więzieniu. Za właśnie niehumanitarny. Niemal trzy tygodnie później, 24 czerwca 1991 roku, Rastelli zmarł w szpitalu Booth Memorial, obecnie New York Presbyterian Queens, w dzielnicy Flushing w Nowym Jorku.

Miał 73 lata. Jego śmierć zamknęła jedną z najdłuższych i najbardziej niekonwencjonalnych karier w historii nowojorskiej mafii. Rastelli był bossem, który przez większość swojego przywództwa sprawował władzę zza więziennych murów, dowodząc rodziną zdalnie i utrzymując jej spójność w czasach napięć i wewnętrznych walk o władzę. Po jego śmierci formalne przywództwo przejął Joseph Massino. Śmierć Rastellego była symbolicznym końcem pewnej ery. Ery bossa, który pomimo częstych aresztowań i wyroków potrafił utrzymać pozycję i stabilność rodziny Bonanno, pozostając do końca postacią kluczową w strukturach mafii. Na dzisiaj to wszystko. Serdeczne podziękowania za każdy komentarz, polubienie i subskrypcję. Osobne podziękowania należą się moim patronom, Pawłowi i Patrykowi.