Królowie Harlemu: Bumpy Johnson, Frank Lucas i Nicky Barnes | CAŁA HISTORIA

Dzisiaj zabiorę Was w podróż do serca Harlemu lat 20. i 30. XX wieku. Okresu, kiedy muzyka jazzowa wypełniała ulice, a nadzieje i marzenia spotykały się z brutalną rzeczywistością, segregacji i przestępczości. Wśród dźwięków saksofonów i stukotu obcasów na brokowanych ulicach Pojawiła się postać, która na zawsze zmieniła oblicze Harlemu. Ellsworth Raymond Bumpy Johnson. Bumpy Johnson to człowiek, który na swoich barkach dźwigał całą sprzeczność swoich czasów. Był człowiekiem nie tylko o stalowym charakterze, Ale także o głęboko zakorzenionym poczuciu sprawiedliwości. Choć świat postrzegał go przede wszystkim jako gangstera, jego działalność sięgała znacznie głębiej.

Był protektorem, negocjatorem, a dla wielu lokalnym bohaterem, który dbał o dobro swojej społeczności. Jego historia to opowieść o przetrwaniu, ambicji i nieustępliwości w świecie pełnym wyzwań i niebezpieczeństw. Dziś zagłębimy się w historię tego wyjątkowego człowieka, Odkryjemy, jak chłopca z ubogiej rodziny w Karolinie Południowej stał się jednym z najbardziej wpływowych ludzi w Harlemie. Poznamy jego drogę do władzy, jego sojusze i konflikty, a także dziedzictwo, jakie pozostawił po sobie. Przygotujcie się na fascynującą historię o człowieku, który stał się ikoną świata przestępczego i jednocześnie filarem swojej społeczności. Zasiądźcie wygodnie, bo oto zaczyna się opowieść o życiu i spuściźnie Bumpy'ego Johnsona.

Przydomek Bumpy otrzymał przez wzgląd na guza, który wyrósł na jego głowie. W przyszłości ksywa nadana z powodu wady będzie przyprawiać jego rywali o dreszcze. Jak w późniejszym czasie wspominał, w Charleston życie upływało mu na bójkach z białymi chłopcami. Wszystko po to, by móc dotrzeć do szkoły, czy po prostu być na podwórku. Kiedy miał 10 lat, jego starszy brat Willie został oskarżony o zabicie białego mężczyzny. Rodzice Bumpy'ego, w obawie o syna, wysyłali go na północ do krewnych. Wraz z upływem lat i dorastaniem Bumpy'ego jego temperament dawał o sobie coraz bardziej znać. Wreszcie Margaret i William Johnson podjęli decyzję, by ich drugi syn również opuścił rodzinny dom.

W 1919 roku Ellsworth został wysłany do starszej siostry o imieniu Mabel. Ta mieszkała w Harlemie. Tam Bumpy miał unikać kłopotów i dokończyć edukację, która podobno nie sprawiała mu problemów. Według źródeł, do których udało mi się dotrzeć, Bumpy jeszcze w szkole podstawowej w Charleston przeskoczył dwie klasy. Aż tak uzdolnionym uczniem miał być. Inna wersja mówi o zamieszkaniu z ciotką i wujem, a nie ze starszą siostrą. Duże miasto, nowe możliwości, a przede wszystkim różnorodność kultur szybko pochłonęła Johnsona. W jego głowie zaczęła kiełkować myśl, że być może w tym miejscu będzie w stanie zostawić swój ślad.

W tamtym czasie Harlem stawał się prawdziwym hubem dla czarnej ludności. Czarnoskórzy mieszkańcy przeważali, ale mimo to Johnson nie zdołał uniknąć uprzedzeń czy po prostu rasizmu. Bumpy, drobny chłopaczek z południowym akcentem, niemal od razu stał się celem dla miejscowych. Jednak ten nie zamierzał być ofiarą i dość szybko nauczył się, Jak sobie radzić z agresorami? Bumpy postanowił rzucić szkołę. Obserwował lokalnych przedsiębiorców, którzy zajmowali się nielegalnymi loteriami. Wykonywał dorywcze prace. Pewnego dnia zwrócił uwagę Williama Baba-Huleta. Wszystko przez to, że Bumpy oprócz dorywczych prac zaczął kierować grupką czarnoskórych chłopaków.

Szybko zrozumieli, że najwięcej zarobią oferując płatną protekcję sklepikarzom. Tym samym weszli na terytorium Hewletha. Ten jednak nie zdecydował się wyeliminować zagrożenia, ale zatrudnił Johnsona i jego ludzi. Warto dodać, że Boba był w tamtym czasie jednym z poważniejszych graczy w Harlemie. W latach 20. ubiegłego wieku Bumpy Johnson rozpoczął swoją drogę na szczyt przestępczej drabinki. Zarabiał na ochronie sklepikarzy i innych wymuszeniach. Nieco później Bumpy przy udziale Hewleta rozszerzył swoją działalność. Już nie tylko sklepikarze, ale też właściciele restauracji czy nocnych klubów płacili mu haracz. Dzięki sprytowi i inteligencji reputacja Johnsona rosła w imponującym tempie.

Jednak jego porywczy charakter zwrócił uwagę nie tylko nowojorskiego podziemia, ale również organów ścigania. W wieku 16 lat wraz z gangiem młodocianych przestępców dokonywał napadów z bronią w ręku i wymuszeń. Już w wieku 17 lat Bumpy trafił do Elmira Reformatorii, czyli ośrodka dla niegrzecznej młodzieży. Nim skończy 30 lat, stanie się częstym rezydentem amerykańskich więzień. Do tego czasu spędzi blisko połowę swojego życia za kratkami. Kiedy był odizolowany od wolnego świata, oddawał się pisaniu poezji i nieustannemu czytaniu książek. Jego poetycki talent często był jednak przyćmywany przez tę bardziej mroczną część Johnsona. Przez liczne bójki ze współwięźniami i strażnikami Bumpy miał spędzić 3 z zasądzonych 10 lat pozbawienia wolności w izolatce.

W niektórych źródłach wyczytałem, że Johnsona i St. Clairy łączyło znacznie więcej niż jedynie relacja podwładny szefowa. To jednak pozostaje nadal w sferze domysłów i plotek. Talenty Bumpy'ego, a przede wszystkim jego agresja i skłonność do rozwiązań siłowych miała wkrótce się przydać. Oto na horyzoncie pojawił się konflikt z żydowsko-amerykańskim gangsterem powiązanym z samym Lucky'em Luciano. Dutch Schultz postanowił przejąć nielegalne interesy w całym Harlemie. Wojna pomiędzy królową a daczem dotyczyła ogromnych pieniędzy jakie wśród czarnej społeczności można było zarobić. Oczywiście na nielegalnych loteriach, czyli na tym co było głównym źródłem pieniędzy St. Clair.

W latach 30-tych gry liczbowe przynosiły olbrzymie pieniądze. Mówi się, że w skali roku miało to być nawet 50 milionów dolarów. Ciężko sobie wyobrazić nawet takie pieniądze. Dutch Schultz, w przeszłości przemytnik alkoholu działający na Bronxie, zapragnął części tego loteryjnego tortu. Nie zamierzał jednak prosić o pieniądze. Używając siły i zastraszania zmusił większość bossów z Harlemu do pracy dla niego. Ci w obawie o własne życie przyjęli marne 200 dolarów tygodniowo, odrzucając tysiące, które mogliby zarobić działając na własny rachunek. I tylko królowa St. Clair, jak ta galijska wioska, ostała się na polu bitwy i zdecydowała, że tak łatwo się nie podda. Bumpy Johnson miał być jej asem w rękawie.

Człowiekiem, który przeważy szalem zwycięstwa na jej korzyść. Podczas wojny z Schulzem, Johnson po raz kolejny wykazał się sprytem i inteligencją. Jako odpowiedzialny za ochronę punktów z loteriami, opracował własny plan likwidacji rywali. Bumpy zdecydował się utrzymać konflikt na terenie Harlemu. Za wszelką cenę nie chciał pozwolić, by sprawa rozlała się na pozostałe dzielnice Nowego Jorku. Powód? Banalnie prosty, ale jednocześnie sprytny. Na terenie Harlemu, gdzie większość mieszkańców stanowili czarni, Ludzie Johnsona z łatwością mogli wytropić wysłanników żydowskiego gangstera samymi, pozostając ukrytymi w tłumie. Łatwe, prawda? Jak podają niektóre źródła, Bumpy Johnson i jego dziewięcioosobowy oddział miał zlikwidować i porwać blisko 40 osób.

Inne źródła twierdzą, że 40 to liczba zabitych lub rannych w całym konflikcie. Skuteczność Johnsona podstana faktem, że jego rywal był biały. Nie zdała się na wiele. Dutch był po prostu zbyt silny, a do tego miał za sobą wymiar sprawiedliwości. Schulz i jego ludzie zyskali przewagę i powoli zaczynali dominować branżą hazardową w Harlemie. Kwestią czasu miał być moment, w którym zarówno Bumpy, jak i Królowa znikną z biznesu. Ostatecznie jednak do niczego takiego nie doszło. Jak się okazało, Dutch Schultz znalazł się na celowniku swoich włoskich przyjaciół. Jego agresja, a także poważne ryzyko przeprowadzenia zamachu na życie prokuratora, Thomasa Edieweya, doprowadziła do fatalnych konsekwencji.

Lucky Luciano, najpotężniejszy z mafijnych bossów, zdecydował, że Schultz musi odejść. Polecenie likwidacji Dutcha otrzymał Louis Lepke-Buchalter, o którym materiał również znajdziecie już na tym kanale. 23 października Dutch Schulz zostaje postrzelony w tawernie w Newark i umiera kilka dni później w jednym z nowojorskich szpitali. Wojna królowej z żydowskim gangsterem dobiegła końca. Krótko po tym Stephanie St. Clair zdecydowała się oddać swoje biznesy w ręce Johnsona. Konflikt z Schulzem, a także naciski ze strony wymiaru sprawiedliwości sprawiły, że miała dość nielegalnych interesów i podjęła decyzję o wycofaniu się. Wreszcie Bumpy doszedł do momentu, o którym zawsze marzył.

To nie było idealne rozwiązanie i nie wszyscy byli zadowoleni. Ale jednocześnie mieszkańcy Harlemu zdali sobie sprawę, że Bumpy zakończył wojnę i zawarł honorowy pokój. Zdali sobie również sprawę, że po raz pierwszy czarny mężczyzna postawił się białemu zamiast się po prostu pokłonić. I jest w tym sporo prawdy. Bo do tamtego momentu sojusze pomiędzy białymi i czarnymi gangsterami nie występowały. Białe gangi, mafia, wysługiwały się czarnymi przestępcami. Johnson zawierający sojusz z Luciano wysłał sygnał, że czarne gangi również mogą się liczyć. Panowie mieli zbliżyć się ze sobą do tego stopnia, że widywano ich grających w szachy.

Podobno o Bumpy miał pewne powiedzonko. Jeśli opanujesz grę w szachy, Opanujesz grę w życie. Jako niekwestionowany król Harlemu, Johnson dbał o dwie rzeczy. O to, by się go bano, ale również postrzegano jako dobrego człowieka. Czy te dwie rzeczy się wykluczają? Być może, chociaż Bumpy robił wszystko, by tak się nie stało. Dla jednych był kryminalistą, który jest gotowy zabić w wymgnieniu oka, a dla drugich prawdziwym Robin Hoodem, rozdającym indyki na dzień święta dziękczynienia, Czy dostarczając ciepłe posiłki i prezenty. Podobno najuboższym opłacał czynsz. Kupował ubrania szkolne dla dzieci wychowujących się w biedzie. A nawet wysyłał je do koledżu.

Złoty człowiek. Z drugiej strony znane są relacje jego innych, tych gorszych zachowań. Przykładowo pewnego razu Bumpy gonił jakiegoś gościa. Doszło do pościgu samochodowego jak w hollywoodzkich produkcjach. Jednak samochód Johnsona się popsuł. Ten, nie zważając na nic, wyskoczył z niego i biegnąc, sięgnął po pistolet. Biegł ulicą ścigając rywala jednocześnie, strzelając z pistoletu. Innego razu wdał się w sprzeczkę z pewnym Alfonsem o imieniu Charlie. Pimp próbował zaatakować jedną z dziewczyn pod ochroną Johnsona. Kiedy Bumpy o tym usłyszał, po***ł ciowi twarz brzytwą. Po wszystkim zawiózł go do szpitala na izbę przyjęć, jak gdyby nigdy nic. Mogłoby się wydawać, że sprawa zakończona.

No nie do końca. W szpitalu Charlie miał stwierdzić, pokazując na Bumpy'ego, że to ten czarno kto zrobił. Król Harlemu słysząc to dopadł do Charlie'ego i zaczął okładać go pięściami. Dopiero kiedy została zawiadomiona policja, Bumpy został spacyfikowany i aresztowany. Jednak dość szybko Alphonse Charlie wycofał oskarżenie, twierdząc, że nie wie o co policji chodziło. W ten sposób Bumpy Johnson uniknął odsiadki. Jeden z zastępców prokuratora generalnego, nie wymieniony z nazwiska, miał powiedzieć, że Bumpy jest najbardziej okrutnym i niebezpiecznym przestępcą Harlemu. Ten dobrze zapracował na swoją reputację. Blisko dwie dekady trwało panowanie Bumpy'ego Johnsona. Ale jak wiemy, w tym życiu są najczęściej dwa zakończenia.

Więzienie albo śmierć od kuli rywala. W 1951 roku Król Harlemu usłyszał wyrok więzienia w wysokości 15 lat. Była to kara za udział w konspiracji mającej na celu sprzedaż heroiny na terenie Nowego Jorku. Miejsce odsiadki? Wyspa Alcatraz. Tego więzienia nikomu przedstawiać raczej nie trzeba. Można powiedzieć, że jest to legendarne miejsce odosobnienia dla najtwardszych graczy amerykańskiego podziemia. Przebywając na wyspie, Bumpy poznał wielu ciekawych gangsterów czy kryminalistów. Zyskał szacunek u Jamesa Whiteya Bulgera czy Micaiah Cohena. Jak wspominał niejaki Charles Hopkins, były bokser z Jacksonville, który trafił do Alcatraz na 17 lat w 1952 roku,

Jedno było pewne. Wszyscy, zarówno więźniowie, jak i strażnicy, szanowali tego człowieka. Ze wspomnień Bulgara możemy się dowiedzieć, tu cytat. Przez lata uważnie obserwowałem Johnsona i Cohena. Obaj odznaczali się uczciwością wśród skazanych. Nikogo nie dziwiło, kiedy śmiali się ze strażnikiem. Innym nie uszłoby to na sucho. Ale Bumpy i Cohen byli solidni. Myślę, że nauczyłem się tego od nich obu. Pamiętam, że Coen nazywał Johnsona Bumps, a ten nazywał Coena Mike. Nauczyłem się, że szacunek kupuje lojalność. Nauczyłem się tego od obu mężczyzn. Krążą pogłoski, że pomógł zaaranżować ucieczkę trzech więźniów w 1962 roku, organizując łódź, która zabrała całą trójkę.

Choć osobiście uważam, że jest to jedynie plotka wzmacniająca legendę króla Harlemu. Powszechnie szanowany przez więzienną brać, Bumpy Johnson opuszcza Alcatraz w 1963 roku. Odsiedział 12 z 15 lat zasądzonych przez wymiar sprawiedliwości. Mając za sobą ponad 40 aresztowań, Bumpy znalazł się pod czujną obserwacją wymiaru sprawiedliwości. Bynajmniej jednak nie zamierzał być uczciwym obywatelem. W końcu na czym znał się najlepiej? Jednak to nie był taki sam Harlem jak 12 lat temu, kiedy to Johnson rządził dzielnicą. Jego dawni włoscy sojusznicy wygryźli go, przejmując wszystkie interesy. To zmusiło go do zawarcia nowych sojuszy.

W ten sposób zbliżył się do Malcolma X. Malcolm Little, bo tak naprawdę brzmiało nazwisko mężczyzny, w późniejszym czasie przekonwertuje się na El-Hajj Malik El-Shabazz, był aktywistą walczącym o prawa czarnej społeczności. Niewiele wiadomo o ich współpracy, natomiast dla Bumpy'ego miała ona stanowić punkt odbicia. Do tego stopnia, że w późniejszym czasie, kiedy Malcolm X opuści naród Islamu, czyli ruch religijno-separatystyczny Afro-Amerykanów, Johnson zaoferuje mu ochronę przed ewentualną wendettą. Malcolm X miał jednak podziękować za ofertę. Nie chciał eskalować konfliktu. Bumpy miał założyć firmę Palmetto Chemical, która zajmowała się eksterminacją robactwa.

W rzeczywistości jednak służyła jako przykrywka. Podobno ludzie Johnsona rozprowadzali heroinę w pojemnikach ze sprejem. Według bliskich Bumpy'ego mężczyzna miał czerpać zyski właśnie ze sprzedaży tego narkotyku na terenie Harlemu. Przyjaciele i krewni utrzymywali, że Bumpy czerpał zyski ze sprzedaży heroiny w Harlemie, ale osobiście nie miał do czynienia z narkotykami. Niejasne są jego późniejsze relacje z Cosa Nostrą. Z jednej strony odebrali mu znaczną część wpływów, z drugiej mniej lub bardziej chętnie pozwolili mu rozprowadzać nielegalne substancje na terenie Harlemu. Przykładowo w serialu Ojciec Chrzestny Harlemu Ukazany jest jego domniemany konflikt z Vincentem de Chin Gigante. Czy rzeczywiście obaj mężczyźni się ze sobą starli?

Tego w oficjalnych źródłach nie znalazłem. Czy zachodzi taka możliwość? Zważywszy na to, że Gigante był w rodzinie Genovese, czyli tworu, w który zmieniła się rodzina Luciano, jest to całkiem prawdopodobne. Tuż przed śmiercią Johnson wdał się w kolejny już konflikt z prawem. Doszło nawet do pościgu samochodowego. Wszystko zaczęło się w domu Bumpy'ego w Harlemie, a zakończyło na drodze ekspresowej w Queens. Został oskarżony o dystrybucję narkotyków. Podejrzewano również, że planuje wylot na Karaiby. Nie znaleziono przy nim żadnych narkotyków i po wpłaceniu kaucji w wysokości 50 tysięcy dolarów opuścił areszt. Sprawa miała trafić na wokandę, jednak Bumpy Johnson wcześniej umrze. Jest noc 7 lipca 1968 roku.

Król Harlemu właśnie szykuje się do zjedzenia podanego przez kelnerkę posiłku. Utko z kurczaka i kasza. Do picia kawa. Jednak tego Johnson nie zdąży już posmakować. Nagle chwyta się za klatkę piersiową i upada na restauracyjną podłogę. Chwilę później już nie żyje. Do dzisiaj pojawiają się debaty nad tym, czy Ellsworth Bumpy Johnson rzeczywiście był Robin Hoodem, czy jednak po prostu złym człowiekiem. I na siłę próbuje mu się przypiąć łatkę dobrodusznego. Mimo to faktem wydaje się być, że jest jakaś nutka filantropa w tych największych gangsterach. Tak jakby opłacaniem komuś koledżu albo wybudowaniem boiska jak choćby Pablo Escobar w Kolumbii chcieli odpokutować te wszystkie złe rzeczy.

Po jakimś czasie kradł wszystko, co nie było na stałe przytwierdzone i co zdołał unieść. Wreszcie jego wyczyny dotarły do jednej z najważniejszych osób w Harlemie. Frank Lucas wpadł w oko niejakiemu Ellsworthowi Johnsonowi, którego nazywano Bumpy'im. Johnson był handlarzem heroiną, jednym z największych, o ile nie największym w dzielnicy. Wszystko za sprawą licencji na handel otrzymanej od włoskich rodzin mafijnych. Młody chłopak zaczął pracować dla Bumpy'ego i według jego wspomnień dla króla Harlemu działał przez blisko 15 lat. Miał być jego szoferem i jednym z zaufanych ludzi. Ta wersja była podważana przez wiele źródeł, ale przede wszystkim przez żonę Johnsona. Jak twierdziła Mime Hatcher, wdowa po Bumpim, Frank Lucas przypisywał sobie historię Zacka Walkera.

To podobno Walker był kierowcą Johnsona, nie Lucas. Walker miał mieszkać u swojego szefa, a ostatecznie go zdradzić. W rzeczywistości Lucas nigdy nie był kluczową postacią w organizacji Johnsona, a raczej chłopcem na posyłki i ochroniarzem. Wykorzystał on jednak czas spędzony z Bumpym, by w późniejszym czasie stworzyć własne narkotykowe imperium. 7 lipca 1968 roku umiera król Harlemu, Bumpy Johnson. Zapanowało bezkrólewie na lokalnym rynku heroiny. Na przejęcie heroinowego biznesu chrapkę miał nie kto inny jak Frank Lucas. Jednak Lucas myślał szerzej. Z wieloletniej obserwacji mechanizmów kierujących handlem narkotykami zrozumiał, że musi zlikwidować rolę pośredników.