Bernardo Provenzano - 40 lat w ukryciu

Pod jego panowaniem Kozanostra wycofała się i ponownie zaczęła funkcjonować w cieniu. Tak, jak to miało miejsce zanim klan Corleonezich rozpoczął walkę o wpływy. Urodził się w Corleone 31 stycznia 1933 roku w rolniczej rodzinie. Możecie to usłyszeć w każdym odcinku związanym z sycylijską mafią, ale i tak powiem, że Corleone rozsławione zostało nie tylko przez klan Corleonesich, ale być może przede wszystkim przez Maria Puzo i jego ojca chrzestnego. Główny bohater powieści nazywał się przecież Vito Corleone. Wracamy do Bernardo. Był trzecim z siedmiorga potomstwa państwa Provenzano. Rodzice Angelo Provenzano i Giovanna Rigogliozzo nie należeli do majętnych rodzin. Provenzano dorastał w czasach trudnych dla Włoch. Lata dzieciństwa przypadły na globalny konflikt, w którym Sycylia również odegrała pewną rolę.

Po II wojnie światowej kraj starał się odbudować, ale wyspę wciąż nękały bieda i przemoc. Będąc częścią dużej rodziny, Bernardo nie miał szans na odebranie porządnej edukacji. Do szkoły chodził zaledwie przez dwa lata. Zmuszony był dołączyć do ojca i rozpocząć pracę w polu. Nawet z pomocą Bernardo rodzinie ledwie wystarczało pieniędzy na przeżycie. W związku z tym młody Provenzano zaczął powolny marsz ku życiu przestępcy. Zaczynał od drobnych kradzieży, głównie jedzenia, które mógł położyć na rodzinnym stole. Często wymykał się na całe dnie i wspólnie z rówieśnikami grasował po okolicy. Jego matka Giovanna martwiła się tym, gdzie przebywa jej syn, choć ten zawsze pojawiał się w domu w porze kolacji. Jako młody chłopak poznaje niejakiego Luciano Liggio, w tamtym czasie pracującego dla Michele Navarro, donna z Corleone.

Nawarze ta buta podwładnych się nie spodobała. Postanowił ich zlikwidować. Jednak misja, którą powierzył swoim ludziom się nie powiodła. Młodzi wiedzieli, że teraz przyszedł czas na ich ruch. 2 sierpnia 1958 roku doszło do zasadzki, którą zaplanował Liggio i która zakończyła się sukcesem. Wyeliminowaniem Navarri. W zamachu miał brać udział Bernardo Provenzano i Toto Riina, czyli zaufani Liggio. Zabójstwo Dona rozpoczęło okres krwawych walk pomiędzy ludźmi Liggio i stronnikami Navarri. Ostatecznie jednak zwycięzcą i nowym szefem w Corleone Zostanie Luciano Liggio. Wraz z jego wzrostem rozpędu nabrała kariera Bernardo Iriiny. Provenzano był pierwszoplanową postacią klanu Scorleone.

Jako nastolatek, Bruska miał przynosić jedzenie dla dwóch zbiegów. 10 grudnia 1969 roku przeszedł do historii jako jeden z najkrwawszych dni w dziejach sycylijskiej mafii. Rosnąca w siłę organizacja Luciano Liggio natknęła się na przeszkodę w postaci Michele Cavatajo, znanego również pod pseudonimem Cobra. Cavatajo miał być odpowiedzialny za eliminację szefa swojego klanu i jego następcy. Jednocześnie jego pragnieniem było dołączyć do sycylijskiej komisji. Jednak szefowie pozostałych klanów domyślali się, że wybuch pierwszej wojny mafijnej, to dość szeroki wątek, który dzisiaj pominę, to jego sprawka. Postanowiono go usunąć i tym zadaniem zajął się klan Scorleone dowodzony przez Liggio. Tego dnia grupa napastników przebrana za pracowników Guardia di Finanza, czyli policji finansowej, weszła do biura Kobry przy Viale Lazio w Palermo.

Dopiero w 1993 roku pojawia się w Corleone jak gdyby nigdy nic. Policja nie aresztuje jej, ale zabezpiecza majątek do niej należący. Natknąłem się również na informację sprzed kilku lat, Mówiącą o tym, że jeden z synów Provenzano, Antonio, oprowadza wycieczki z Ameryki po Palermo, podczas których opowiada o swoim życiu, byciu synem poszukiwanego szefa mafii i czasie, kiedy to wraz z matką i bratem również musieli się ukrywać. W połowie lat 70. Bernardo Provenzano miał kierować do spółki z Riną interesami klanu Corleone. Stało się tak, ponieważ Don Luciano został aresztowany. Dwaj najważniejsi ludzie w jego talii doczekali się tego samego przydomka. Bestia. Obaj, równie brutalni i bezwzględni wobec swoich rywali, rządzili twardą ręką swoim mandamento, czyli obszarem wpływów.

W tamtym czasie Zubinu, czyli wujek Bernardo, Ukrywał się w okolicach Bagerii i stamtąd kierował operacjami. Zaangażował się np. w biznes mieszkaniowy. W latach 80 rozgorzała II wojna mafijna, choć jej początki można było zaobserwować już w poprzedniej dekadzie. Zaczęło się od wyrzucenia Badalementiego z komisji i zastąpienia go człowiekiem wiernym Totorijinie. Głównym zwolennikiem tej, nazwijmy to, podmianki był właśnie sam Riina, któremu nie podobała się aktywność Gaetano w tzw. Pizza Connection. Naprzeciw siebie stanęli klan Corleonesi dowodzony przez Rinę i Provenzano, a także koalicja złożona z klanu Incerillo, klanu Bontate i Badalamentiego. Wojna ta zakończyła się całkowitym zwycięstwem duetu z Corleone.

Cuffaro to był prezydent regionu Sycylii, który w 2008 roku został skazany za pomoc kozanostrze. Chyba jednym z najważniejszych polityków współpracujących z Provenzano był niejaki Vito Ciancimino. Vito był Sycyliczykiem urodzonym w Corleone, a więc w rodzinnym mieście Provenzano. W młodości uczył Bernardo matematyki. W późniejszym czasie zaangażował się w politykę i to podobno on był łącznikiem pomiędzy mafią i państwem włoskim w latach 90., kiedy ataki bombowe były niemal na porządku dziennym. Początkowo Ciancimino był łącznikiem pomiędzy Riiną, a pułkownikiem Mori i kapitanem de Donno. Jednak kiedy karabinieri stwierdzili, że żądania Riiny są absurdalne, wysłano za pośrednictwem Vito wiadomość do Provenzano. Podobno to Massimo Ciancimino, syn Vito, miał przekazać ojcu wiadomość od Provenzano z dokładnymi informacjami o tym, gdzie znajduje się Riina.

Dzięki informacjom zawartym w notatkach udało im się zidentyfikować miejsce pobytu Provenzano. Jak się okazało, jeden z najbardziej poszukiwanych członków mafii ukrywał się w kolebce mafijnej organizacji w Corleone. Przebywał na jednej z farm. Organy ścigania przez 10 dni obserwowały miejsce tak, by być absolutnie pewnym, że ich cel znajduje się na terenie farmy. Kiedy mieli taką pewność, podjęto działania. 11 kwietnia 2006 roku policja podjęła decyzję o rozpoczęciu obławy. Provenzano się nie bronił, był spokojny, jak gdyby wiedział, że to musiało w końcu nadejść. A może po 43 latach życia w ukryciu? Wreszcie odetchnął, że to wszystko się zakończyło. Poprosił funkcjonariuszy jedynie o zabranie zastrzyków, które musiał przyjmować po operacji prostaty.