Aniello Dellacroce

Jego oczy. Jego oczy były przerażające. Niebieskie do tego stopnia, że wydawały się być przezroczyste. W młodości lubił nimi spoglądać w oczy swoich ofiar. Nauki pobierał u szalonego kapelusznika, Alberta Anastasi. Później sam został mentorem, a jego podopieczny donem rodziny Gambino. Był jedną z najważniejszych postaci amerykańskiej mafii. Aniello Dellacroce zaczął wcześnie. Nie jest wiadome, ile ludzkich istnień ma na swoim koncie, jednak możemy zakładać, że jest ich sporo. Reputację wyrabiał sobie w Murder Inc., które było zbrojnym ramieniem narodowego sentykatu. Dotarł do pozycji underbossa, chociaż wielu lojalnych mu ludzi to w nim, a nie w polu Castellano widziało prawdziwego szefa rodziny. Zapraszam na mroczną historię Aniello Dellacroce. Nazywam się Klaudiu Mutka, a to jest podcast Nasza Sprawa – dzieje mafii, w którym oceniam postacie, które stały za sukcesem amerykańskiej mafii w minionym stuleciu.

Mały Aniello dość szybko skierował swoje oczy w kierunku drobnych kradzieży i innych pomniejszych przestępstw. Jako nastolatek, Aniello zatrudnia się do roli asystenta rzeźnika w jednym z lokalnych przedsiębiorstw. Ta próba zostania uczciwym człowiekiem okaże się być totalnym niewypałem. Dość szybko zrezygnuje z tej ścieżki i w całości poświęci się życiu przestępcy. W wieku 16 lat zostaje skazany na 2 do 3 lat w zakładzie dla nieletnich. Powodem były drobne kradzieże. W 1937 roku Dellacroce ponownie zostaje zatrzymany przez policję. Te wszystkie zatrzymania sprawiają, że reputacja Nilla zaczyna rosnąć. Robi się o nim głośno na ulicy. Na tyle głośno, że wpadł w oko jednemu z największych mafiozów tamtych czasów. Pod koniec lat 30-tych młody Dellacroce zbliżył się do Alberta Anastazji. Szalony kapelusznik miał stać się mentorem dla przyszłego underbossa rodziny Gambino, która w tamtym czasie nazywana była jeszcze rodziną Mangano.

Ralph Salerno, były detektyw nowojorskiej policji, miał powiedzieć, że Dellacroce miał oczy zabójcy i był jedynym członkiem mafii, którego szczerze się obawiał. Początek lat 50-tych. Władzę w rodzinie przejmuje Anastazja i niemal od razu awansuje Dellacroce do stopnia kapitana rodziny. Oprócz awansu Neela wyżej ruszył również Carlo Gambino, który w przyszłości usunie Anastazję i zajmie jego miejsce. Najpierw jednak Dellacroce poznaje pewnego czarno włosego młodzieńca. Chłopak ten jest niezwykle porywczy, niezwykle agresywny. Idealny materiał na mafijnego mięśniaka. Nastolatek pracuje dla niejakiego Carmina Fatico, capo rodziny Mangano. Tym chłopcem jest oczywiście John Gotti. Przyszły teflonowy Don. W 1954 roku Aniello bierze ślub z Lucille Riccardi. Rok później na świat przychodzi pierwsze dziecko państwa Dellacroce – Armand Aniello Dellacroce.

Zdarzenie to obiegło gazety w całych Stanach. Choć ostatecznie za ten atak obwiniono i skazano Johnego Dio, to w kręgu podejrzanych znalazł się również Neil Dellacroce. Policja zatrzymała Dellacroce w klubie Ravenite. To miejsce, które w niedługim czasie miało na dekady stać się główną siedzibą rodziny Gambino. Z kilku źródeł możemy dowiedzieć się, że to Dellacroce kupił ten klub. W rzeczywistości jednak to Carlo Gambino był tym, który nabył Ravenite, wtedy znany pod inną nazwą. Ravenite. Gambino wziął z powieści Edgara Alana Poe, który miał być ulubionym pisarzem gangstera. Co do Rizzela i roli Dellacroce w ataku na dziennikarza, Neilowi nigdy nic w tej sprawie nie udowodniono. W 1957 roku Na fotelu fryzjerskim zabity zostaje Albert Anastazja, mentor Dellacroce. Władzę obejmuje jego underboss i zleceniodawca zabójstwa, Carlo Gambino.

Jaka dokładnie była reakcja Dellacroce na śmierć Anastazji? Początkowo, mówiąc oględnie, nie był zadowolony. Mało tego, sprzeciwiał się przejęciu władzy przez Gambino. Według źródeł Dellacroce wspierał frakcję swojego przyjaciela, Tomiego Rawy. I to właśnie Rawa był faworytem Neela do zostania nowym Donem. Wreszcie jednak Neil Dellacroce zdecydował się zadziałać zgodnie z zasadami mafijnymi i okazał wsparcie Gambino. Lojalność wobec Dona rodziny to coś, co przez całą mafijną karierę cechowało Dellacroce. To również do poczucia lojalności będzie odwoływał się w rozmowach z Johnem Gothim, gdy rodziną Gambino kierować będzie Paul Castellano. Lojalności Gambino nie okazał Tommy Rawa, który czuł się wystarczająco silny, by rzucić rękawice nowemu Donowi. Przeliczył się. Rawa pewnego dnia zniknął. Raz na zawsze.

Pod okiem Carlo Gambino rodzina zaczęła rozkwitać. Podobnie zresztą jak Dellacroce, który zarządzał licznymi interesami rodziny. Gambino zaufał mu na tyle, że Dellacroce nazywano kapitanem kapitanów. To miał sygnalizować, że spośród wszystkich capo, Nil Dellacroce jest tym najważniejszym. Tak jak powiedziałem wcześniej, Dellacroce, zwłaszcza w młodzieńczych latach, gdy budował swoją reputację, był człowiekiem porywczym, lubującym się w przemocy i patrzeniu, jak jego ofiary cierpią. Okrucieństwa nie można mu odmówić. Jest jednak druga rzecz, która go cechowała. Inteligencja. Do legendy przeszły jego przebieranki za katolickiego księdza. Taki kamuflaż miał zmylić zarówno policję, jak i jego wrogów. Podobno Dellacroce w roli księdza miał pewnego razu pozbawić człowieka życia. Od tych przebieranek pochodził jego pseudonim,

Ojciec O'Neill Ojciec O'Neill miał również lubować się wręcz w dokuczaniu policjantom. Wielokrotnie z nich drwił. Kolejną miejską legendą jest sytuacja, w której Dellacroce zauważył dwóch policjantów, którzy mieli go nagrywać. Według relacji, stróże prawa skończyli na kolanach jedząc taśmę i znajdując się na muszce pistoletu Dellacroce. Gdyby tego było mało, Dellacroce okazjonalnie używał podstawionych ludzi przypominających wyglądem jego samego. Cel był zawsze ten sam. Zmylić rywali po jednej i drugiej stronie prawa. Aniello Dellacroce w roli capo regime rodziny Gambino był niezwykle wpływowym człowiekiem mafii. Jego siła i wpływy wzrosły jeszcze bardziej w momencie kolejnego awansu. W 1965 roku Carlo Gambino decyduje się na odsunięcie Josefa Biondo. Joe de Blond był underbossem Gambino od momentu, w którym ten ostatni

Przejął władzę w rodzinie. Niestety, czas mijał nieubłaganie i Biondo się zestarzał. Zastąpił go Aniello Dellacroce. To dla wielu miał być również sygnał, że Neil jest na najlepszej drodze do zostania donem rodziny Gambino w przyszłości. Jakież będzie zdziwienie, gdy Gambino na łożu śmierci odwali historyczny numer, ale nie uprzedzajmy faktów. Wpływy Dellacroce rozciągały się od doków na Brooklynie, które niegdyś zarządzane były przez jego mentora, Alberta Anastazję, aż po związki zawodowe w całych Stanach Zjednoczonych. 22 września 1966 roku w jednej z restauracji w Queens dochodzi do spotkania czołowych postaci amerykańskiego podziemia. Spotkanie to media nazwą Małym Apalakin. Podobnie jak w 1957 roku na mafijne obrady wpadnie policja i aresztuje uczestników. Wśród nich będzie Aniello Dellacroce, Carlo Gambino, Carlos Marcelo czy Santo Traficante.

Wszystkim 13 uczestnikom postawiono zarzuty. Cel spotkania do dzisiaj nie jest jasny. Jedna z plotek mówiła, że chodziło o wybranie zastępcy dla schorowanego szefa rodziny Lucchese, Tomiego Lucchese. Na początku lat 70. Neil Dellacroce po raz kolejny zostaje aresztowany. W 1971 roku zostaje skazany na rok pozbawienia wolności za odmowę złożenia zeznań. Sprawa miała dotyczyć nielegalnego przejęcia kasyna na Dominikanie. Po wyjściu Dellacroce z więzienia doszło do wydarzeń, które nieomal pozbawiły go życia. A wszystko to miało miejsce w jego siedzibie. Ravenite. Posłuchajcie. 1 sierpnia 1972 roku do Ravenite wszedł niejaki Carl Lombardi. Uzbrojony był w krótki pistolet. Wszedł i wypalił w kierunku jednego z ludzi Dellacroce. Carmina Consalvo. Niestety dla siebie. Spudłował. Zebrani w klubie żołnierze rodziny Gambino rozbroili Lombardiego i stłukli na kwaśne jabłko.

Wielkie dzięki i do zobaczenia! Dwa dni później Carlo Lombardi zostaje zastrzelony. Sprawcy nigdy nie odnaleziono, chociaż każdy wiedział kto stał za zleceniem. Ojciec O'Neill. 17 października 1972 roku zabity zostaje Joseph Fusillo, który podczas ataków Lombardiego na Ravenite miał być jego kierowcą. Obaj zadarli z niewłaściwymi ludźmi. 1972 rok był rokiem, w którym wydarzyło się kilka innych ciekawych rzeczy. Przykładowo John Gotti opuścił więzienie i poznał niejakiego Salvatore de Bulgravanu, żołnierza rodziny Colombo, którego przeniesiono do Gambino dla jego własnego bezpieczeństwa.

W tym samym roku Dellacroce zostaje oskarżony o uchylanie się od płacenia podatków. Sprawa dotyczyła firmy Yankee Plastics Company z Nowego Jorku. Według źródeł firma miała przekazać Underbossowi rodziny Gambino, 22,5 tysiąca akcji o łącznej wartości 112 tysięcy 500 dolarów. To miała być cena za spokój ze związkami zawodowymi Teamsters, w których wpływy miał Neil. Również w 1972 roku na zdrowiu podupada Carlo Gambino, a Dellacroce staje się niejako actingbossem. To przez niego przechodzą wszystkie codzienne sprawy rodziny. To on zaczyna wydawać polecenia. Jest na najlepszej drodze, by zastąpić Donna Carlo. Neil Dellacroce zachowywał się jak prawdziwy ojciec chrzestny swojej ulicy, Melbury Street. Tym, którzy przechodzili trudny czas, oferował pieniądze i dobre słowo.

W zamian nie oczekiwał wiele. Chciał jedynie, by informowano go o podejrzanych ludziach kręcących się po dzielnicy, czy nie pasujących do otoczenia autach. Jednak nic nie trwa wiecznie i nawet wsparcie lokalnej społeczności nie jest w stanie uratować dzieciom przed systemem. Zwłaszcza, Przed IRS. W 1973 roku Dellacroce staje przed obliczem wysokiego sądu, oskarżony o unikanie płacenia podatku. Jak możemy przeczytać w New York Times z 11 lutego 1973 roku, policjanci przez blisko 10 lat obserwowali Neala chcąc dowiedzieć się, Na co wydaje swoje pieniądze? Siedzili go podczas wypadów do restauracji, na zakupy, czy nawet gdy ten tankował samochód. Dellacroce został skazany na 5 lat, a jak możemy przeczytać w tym samym wydaniu New York Timesa, nawet opinia publiczna i dziennikarze uważali, że to on jest następcą Carlo Gambino.

W 1974 roku, będąc wciąż w więzieniu, Dellacroce wydaje rozkaz pozbycia się Charlesa Kalizę. Charles był współpracownikiem niejakiego Tonego Plaita, żołnierza rodziny Gambino i członka jednej z ekip Dellacroce. Plait podejrzewał Kalizę o współpracę z FBI. Pewnego dnia znaleziono ciało Kalizę. Nosił ślady po kulach. Dwóch w uszach, dwóch w oczach i jednej w ustach. To była mafijna wiadomość. Kalizę za dużo słyszał, za dużo widział i za dużo mówił. Co ciekawe, ten sam Tony Pleit w 1979 zniknie bez śladu, a plotki głoszą, że stać będzie za tym Dellacroce, który obawiał się zeznań Tony'ego w sądzie. Od Bractwo Honoru. W 1976 roku, 15 października, we własnym domu umiera Carlo Gambino. Tuż przed śmiercią na następcę wybiera Pola Castellano.

Gambino liczył na ucywilizowanie mafijnej rodziny. Szerzej opowiedziałem o tym w odcinku o Big Polim. Jeżeli jeszcze nie widzieliście tamtego materiału, to serdecznie zapraszam. Nil Dellacroce w tamtym czasie nadal przebywa w więzieniu. Wybór Castellano sprawił, że rodzina Gambino stanęła na granicy wojny domowej. Gambino podzielili się na dwie frakcje, wiernej Carlo i Castellano, a także tej lojalnej Dellacroce, który dla wielu był nowym donem rodziny. Po raz kolejny jednak lojalność wygrała. Dellacroce przejął z pokorą decyzję Gambino i zdecydował się jej poddać. Pozostał na pozycji underbossa rodziny. Castellano oddał mu wszystkie nielegalne interesy we władanie, wymuszenia, kradzieże, hazard. W 1977 roku John Gotti po wyjściu z więzienia zostaje made manem, a niedługo po tym Capo odpowiada bezpośrednio przed Dellacroce.

O nim również odcinek jest już na kanale. Wreszcie komisja miała dość i zdecydowała się pozbyć Galantę. Za opracowaniem planu miał stać się nie kto inny jak Dellacroce. Jeden z zabójców, Bruno Indelicato, miał być widziany tuż przed zamachem w Ravenite, w otoczeniu ludzi rodziny Gambino i samego Neela Dellacroce. W 1980 roku Neel Dellacroce i siedmiu innych członków mafii, w tym jego syn Armand, zostają aresztowani. Sprawa dotyczy zabójstwa Galante i próby przekupienia ławy przysięgłych. Armand został skazany na rok pozbawienia wolności. W tym samym roku informator FBI dał wyraz relacjom i opowiedział o podziale sił w strukturach rodziny Gambino, Castellano nie wydaje rozkazów, które się liczą. Człowiek, który to robi, to Dellacroce. On ma siłę, armię ludzi, którzy trzymają rodzinę w ryzach.

Po raz kolejny potwierdza się to, co mówiono o Big Polim. Był oderwany od rzeczywistości i nie wiedział, co się dzieje z jego ludźmi na ulicach. Wolał siedzieć w swojej willi z kochanką. W roku 1984 Nil Dellacroce, nadal wierny swojemu Donowi, zostaje po raz kolejny oskarżony o nierozliczenie podatku. Rok później federalni atakują i zatrzymują praktycznie całą mafijną komisję z polem Castellano na czele. Dellacroce również jest pośród zatrzymanych jako człowiek numer dwa w rodzinie Gambino. W tym samym roku Dellacroce zostają postawione zarzuty w oparciu o ustawę RICO, spisek, wymuszenia i działanie w zorganizowanej grupie przestępczej. W połowie lat 80-tych John Gotti wielokrotnie prosił Dellacroce o pozwolenie na zlikwidowanie pola Castellano. Big Polly zwiększył procent, który jego żołnierze mieli mu oddawać z 10% do 15%.

Jednak Dellacroce kategorycznie zabronił Gottiemu podejmować jakiekolwiek kroki. Neil był lojalny nie tylko wobec Castellano, ale przede wszystkim wobec mafijnych zasad, a jedna z nich mówiła, że nie wolno zabijać Donna bez zgody komisji. Rozmowa Dellacroce z Gottim, podczas której ten pierwszy tłumaczy swojemu podwładnemu zasadę mafii, została nawet nagrana na podłożony przez federalnych podsłuch. Jednak stan zdrowia Dellacroce pogarszał się z dnia na dzień. Ostatecznie ojciec O'Neill uniknie więzienia. 2 kwietnia 1985 roku Dellacroce umrze w szpitalu w wieku 71 lat. Umrze pod fałszywym nazwiskiem. Timothy O'Neill przegrał walkę z rakiem. Co się stało po śmierci Dellacroce z rodziną Gambino? To temat na inny film.