Abner Zwillman – „Al Capone z New Jersey”. Imperium z czasów Prohibicji

Był człowiekiem, który potrafił rozmawiać zarówno z politykami, jak i z gangsterami, a pieniądze zarabiał w świecie, gdzie prawo było tylko przeszkodą do ominięcia. Jedni widzieli w nim bezwzględnego mafijnego bossa, inni filantropa i lokalnego króla Newark. Abner Zwillman wspiął się z ubogiej rodziny imigrantów na sam szczyt przestępczego świata czasów Prohibicji, a jego śmierć do dziś pozostaje jedną z największych tajemnic amerykańskiego półświatka. Abner Zwillman, a w zasadzie Abraham Zwillman, choć jego tożsamość w zależności od czasu i potrzeb będzie się zmieniać, urodził się w rodzinie litewskich Żydów.

Jego rodzicami byli Abraham Reuben, urodzony jako Abram Zwillman w zapisie przez T, i Anna Slawiński. Rodzice Abnera w Stanach Zjednoczonych mieli pojawić się w 1903 roku wraz z najstarszą córką. Choć tutaj źródła mogą się mylić, robiąc research do tego odcinka dotarłem do rejestrów nowo przybyłych na wyspę Elis imigrantów. W archiwach pojawia się nazwisko Abraham Royben, ale rok w którym zszedł na ląd to 1905. Nie udało mi się dotrzeć do listu przewozowego należącego do matki Abnera. W każdym razie. Przyszły czołowy żydowski gangster pojawił się na świecie 27 lipca 1904 roku już na amerykańskiej ziemi.

Konkretnie w New York, w stanie New Jersey. Po najstarszej Bessie i młodszym Abnerze państwo Zwillman doczekali się jeszcze pięciorga potomstwa. Co ciekawe, cała rodzina była dość blisko i większość życia wszyscy żyli w New York. Głowa rodu na amerykańskiej ziemi zajmowała się prowadzeniem warzywniaka. Interes kręcił się dobrze. Do czasu. Wesołe dzieciństwo Abnera w szkolnej ławie brutalnie przerwała śmierć ojca w 1915 roku. Wtedy też, jak możemy przeczytać w aktach FBI, Abner został zmuszony rzucić szkołę. Był w ósmej klasie, rodzina potrzebowała go bardziej. Do szkoły już nigdy nie wróci, a przynajmniej nie zachowały się żadne informacje na ten temat.

Bez ojca rodzinny interes upadł. Młody Abner rozpoczął pracę w kawiarni przy Prince Street, która należała do lokalnego radnego. Niestety potrzeby rodziny wykraczały znacznie ponad to, ile młody Zwillman dostawał za pracę w kawiarni. W związku z tym rzucił tę robotę i zaczął sprzedawać owoce i warzywa w okolicy, w której mieszkali. By ułatwić sobie pracę korzystał z wynajętego konia i wozu. Jednak Zwillman nie był w stanie konkurować z innymi sprzedawcami. Stąd też podjął decyzję o przeniesieniu swojej działalności do bogatszej dzielnicy, Clinton Hill. Tam przebranżowił się i zaczął sprzedawać losy na loterie, miejscowym gospodyniom domowym. Dość szybko zauważył, że na loteriach jest w stanie zarobić znacznie więcej niż na sprzedaży owoców czy warzyw.

Krótce też przy pomocy opłacanych mięśniaków zaczął kontrolować większość nielegalnych gier liczbowych w okolicy. Jednak prawdziwe pieniądze miały dopiero nadejść. Zwillman zrozumiał, że jeszcze więcej pieniędzy przyniesie mu Prohibicja. Złoty okres dla wszelkiej mafii i przestępczości. Prohibicja napędziła wiele mafijnych karier. Wykreowała osoby, które w późniejszym czasie trzęsły amerykańskim podziemiem, korumpowały policję i polityków. Do takich osób możemy śmiało zaliczyć Abnera Zwillmana. Na początku Prohibicji Abner rozpoczął przemyt whisky do New Jersey przez Kanadę.

By tego dokonać wykorzystywał opancerzone ciężarówki z czasów I wojny światowej. Warto pamiętać, że przemyt alkoholu nie był łatwym zajęciem, nie tylko ze względu na wymiar sprawiedliwości, Ale być może przede wszystkim na konkurencję, która nie cofała się przed brutalnymi środkami, byle tylko wygryźć rywala z interesu. Stąd też opancerzone ciężarówki wydają się być genialnym rozwiązaniem. Po jakimś czasie Zwillman dołącza do syndykatu kierowanego przez Josepha Rainfelda, który do przemytu alkoholu z Kanady wykorzystywał statki. Wspólnie mieli podobno kontrolować nawet 40% rynku. Co zrozumiałe, Abner wykorzystał rosnące dochody z przemytu do dywersyfikacji i rozszerzenia swojej działalności w zakresie nielegalnego hazardu, prostytucji i wymuszeń.

Do tego nabył kilka legalnych biznesów, kluby nocne i restauracje. Jak możemy przeczytać w aktach FBI, oczy podziemia po raz pierwszy zwróciły się w kierunku Zwillmana w 1923 roku. Wtedy to miał postrzelić w nogę niejakiego Leo Kapausa. Człowiek ten miał być zaangażowany w działalność przemytniczą w rejonie Uniwersytetu Stanowego New Jersey. W wyniku tego wydarzenia Zwillman, wciąż przecież młody, zaledwie 19-letni, przejął znaczną część terenu należącego do Kapausa. Już wtedy mówiono o Abnerze, że jest powiązany z kilkoma poważnymi i znanymi gangsterami. Wraz z Josephem Reinfeldem i Josephem Stahelem, znanym jako Doc Rosen, rozpoczęli przemyt alkoholu do Atlantic City.

Według raportów federalnych było to pierwsze duże przedsięwzięcie Abnera, na którym miał dorobić się kokosów. Partnerzy biznesowi mieli kupować łodzie motorowe i spotykać się z przemytnikami na otwartym morzu. Alkohol wyładowywany był w Port Newark, w stanie New Jersey. Stamtąd trafiał w określone rejony, między innymi do Atlantic City. Zwillman, Doc Rosen i Reinfeldt mieli obsługiwać nawet do 50 ciężarówek każdej nocy. W aktach nie ma żadnych informacji dotyczących tego, czy wymiar sprawiedliwości chociaż próbował im przeszkodzić. Najprawdopodobniej już wtedy siedział w ich kieszeni. Dzięki temu Zwillman i partnerzy zarobili grube pieniądze. Rozszerzyli też swoją działalność o operację destylacji alkoholu.

Jednym z ludzi, którzy brali czynny udział w tym procesie był były sierżant policji z Newark. Został on wcześniej zwolniony z policji między innymi za to, że korzystał z radiowozu do eskortowania ciężarówek należących do Zwillmana. W środku oczywiście był alkohol. Pewnym problemem było dla mnie ustalenie, kiedy dokładnie Zwillman dołączył do Reinfelda. Jednak w szerszej perspektywie wydaje mi się, że brak tej informacji nie zaburza dalszego przebiegu opowieści. W 1925 roku Zwillman nawiązuje współpracę z Louisem Bukalterem. Bukalter, zwany również Louisem Lepke, w przyszłości będzie jednym z szefów Murder Inc., czyli Zbrojnego Ramienia Mafijnego Syndykatu.

Współpraca z kimś takim, nawet na wczesnym etapie, musiała budzić szacunek. W tamtym czasie miała istnieć grupa nazywana Wielką Szóstką, czyli sojuszem złożonym z Bukhaltera, Baxiego Siegela, Mejera Lanskiego, Laciego Luciano, Jacoba Shapiro. Szóstym miał być sam Abner Zwillman. Tu jednak w aktach pojawia się wypowiedź informatora FBI, podobno wiarygodnego, że żadna grupa o nazwie Wielka Szóstka nigdy nie istniała, a sam termin oznaczał po prostu najbardziej znane osoby kontrolujące przemyt alkoholu na wschodnim wybrzeżu USA. W 1927 roku Zwillman angażuje się w nową działalność. Zakłada nielegalne browary.

W tym momencie na scenie pojawia się dwóch konkurentów. Max Hassel i Max Greenberg. Ten ostatni miał szerokie kontakty z amerykańskim podziemiem. Współpracował chociażby z Arnoldem Rothsteinem. Rywalizacja pomiędzy wspomnianą dwójką i Zwillmanem stawała się coraz bardziej zaciekła. W pewnym momencie duet planował wyeliminowanie Zwillmana, ale ten w jakiś sposób dowiedział się o ich planie. Wykonał ruch wyprzedzający. Ostatecznie Hassel i Greenberg zostali zlikwidowani w 1933 roku w hotelowym apartamencie. Frankie Carbo został oskarżony i skazany za to podwójne zabójstwo i w więzieniu spędził 2 lata. Natychmiast po śmierci Hassela i Greenberga, Zwillman i jego wspólnicy rzekomo przejęli kontrolę nad ich interesami alkoholowymi, uzyskując niemal całkowitą dominację nad dystrybucją w stanie New Jersey.

W 1929 roku, a więc w trakcie konfliktu, o którym przed chwilą opowiedziałem, Abner Zwillman trafia do więzienia na pół roku. Będzie to jego jedyna odsiadka w trakcie kariery przestępczej. Sprawa dotyczyła brutalnego pobicia przy użyciu pałki człowieka, który zajmował się loteriami liczbowymi. Abner Zwillman i jego wspólnicy kontynuowali działalność przemytniczą aż do uchylenia 18 poprawki w 1933 roku. Po zakończeniu Prohibicji Zwillman kupił browar o nazwie United Brewers Company. Firma jednak dość szybko zakończyła działalność z powodu braku zadowalających obrotów.

Życie rodzinne Zwillmana to osobny rozdział. W 1939 roku Abner poślubił Mary DeGroote Mendels Steinbach. Mary pochodziła z wyższych sfer. Jej dziadek, Emmanuel S. Mendels, był założycielem American Stock Exchange, która w tamtym czasie znana była pod nazwą Curb Exchange. Zwillmanowie doczekali się córki, Lynn Catherine. Abner był również ojczymem dla syna Mary z poprzedniego małżeństwa, Johna. Przez jakiś czas, jeszcze przed ślubem z Mary, Abner spotykał się z Jean Harlow. Być może dla miłośników kina to nazwisko jest znane. Jean była w latach trzydziestych jedną z gwiazd amerykańskiego kina. Znana z grania ról niegrzecznych dziewczynek, przez męską widownię nazywana była blond bombą .

Wystąpiła choćby w Saratodze u boku Clarka Gable'a, choć zdjęć nie dokończyła. Według źródeł Abner Zwillman miał pomóc kobiecie w otrzymaniu kontraktu na dwa filmy w wytwórni Columbia Pictures. By to osiągnąć udzielił pożyczki Haremu Conowi, prezesowi firmy. Zwillman miał rozpieszczać Harlow drogimi prezentami. Nawet kupił jej Cadillaca. Nie była to jednak szczęśliwa miłość. Źródła podają, że Abner został nagrany jak obrażał kobietę w rozmowach ze swoimi kumplami gangsterami. Ostatecznie życie symbolu seksu lat 30. Jean Harlow zakończyło się zdecydowanie przedwcześnie. Zmarła 7 czerwca 1937 roku, mając zaledwie 26 lat, a powodem była ostra niewydolność nerek.

Film Saratoga wyszedł dwa miesiące po śmierci Harlow. Brakujące sceny, w których aktorka miała wystąpić, zagrała dublerka. Jest 23 października 1935 roku, kiedy dochodzi do zamachu na dacza Schulza. Schulz był, podobnie jak Zwillman, jednym z najbardziej wpływowych gangsterów w New Jersey. Miał jedną wadę. Był porywczy i w pewnym momencie zamierzał zlikwidować prokuratora generalnego, który próbował go zamknąć. Na to Komisja Narodowego Syndykatu nie mogła się zgodzić. Luciano i reszta członków wiedział, co może dla nich oznaczać zabicie tak ważnego człowieka. Lepszym i znacznie łatwiejszym celem był Schulz.

Po ataku trafił do szpitala, a 24 października zmarł. Rola Zwillmana w tej śmierci jest znaczna. To on zyskał najwięcej na śmierci Schulza. No on i prokurator generalny Thomas E. Dewey, choć ten ostatni niekoniecznie musiał być tego świadom. Do tego Abner miał być postrzegany jako człowiek bardziej stabilny, godny zaufania. I to do tego stopnia, że nawet zaufany człowiek Schulza przychodził do niego po poradę. Dług zeznań informatora, tuż po zamachu na Schulza, Abner Zwillman wszedł w posiadanie dokumentów, które miał przy sobie Dutch. Jak twierdzi kampuś, Abner miał skazać te, które powinny zostać zniszczone. Krótko po zabójstwie Dacza Schulza, Zwillman został zatrzymany i osadzony w Departamencie Policji Newark w celu przesłuchania.

Podczas pobytu tam był pytany o poszukiwanych zbiegów, o których, jak sądzono, mógł posiadać informacje. Oświadczył jednak agentom, że nie zna miejsca pobytu żadnej z tych osób i dodał, że gdyby wiedział, nie poinformowałby o tym nikogo. Stwierdził, że nie łamie prawa oraz, że jeśli FBI kiedykolwiek będzie chciało go przysłuchać, zawsze można go znaleźć za pośrednictwem Policji Newark. Zwillman, co zrozumiałe, przejął interesy należące przedtem do Schulza. Tym samym w niedługim czasie zyskał sporą reputację, a także zasłużył na przydomek Al Capone New Jersey. Trzeba również przyznać, że Abner mocno pracował na ten przydomek wśród opinii publicznej. Oferował nagrodę za zwrot dziecka, a także wspierał organizacje charytatywne, choćby przekazując 250 tys. dolarów na projekt oczyszczania slumsów w Newark.

Podobnie jak gangster z Chicago, Zwillman był zaangażowany w lokalną politykę i to do tego stopnia, że miał kontrolować większość lokalnych polityków w Newark. Tuż przed wybuchem II wojny światowej i w trakcie jej trwania, Abner Zwillman był już jedną z najpotężniejszych postaci przestępczego podziemia w stanie New Jersey. Jego wpływy obejmowały hazard, nielegalne zakłady liczbowe oraz liczne przedsięwzięcia działające na pograniczu legalności. W Newark, szczególnie w Third Ward nazwisko Zwillman budziło respekt wśród lokalnych polityków, ale także wśród gangsterów.

Zanim jeszcze wybuchła globalna wojna, Abner zaangażował się w walkę z nazistowskimi bojówkami. Jednym z najbardziej niezwykłych epizodów w jego życiu było finansowanie antynazistowskiej organizacji New Jersey Minutemen. Grupa powstała w latach 30., gdy w USA zaczęły pojawiać się ruchy sympatyzujące z nazizmem, takie jak German-American Bund. Zwillman, który jak doskonale wiemy był żydowskiego pochodzenia, opłacał i wspierał działalność Minutemenów. Grupy składające się głównie z bokserów, robotników portowych i ludzi z półświatka Newark. Spora część grupy to byli ludzie bezpośrednio związani z Zwillmanem. Zadaniem grupy było rozbijanie zebrań organizacji pronazistowskich, zastraszanie ich członków oraz fizyczne uniemożliwianie im prowadzenia działalności.

Członkowie New Jersey Minutemen często pojawiali się na spotkaniach sympatyków nazizmu, gdzie doprowadzali do bujek, demolowali sale zebrań i zmuszali organizatorów do odwoływania wydarzeń. Choć działania te miały charakter brutalny i pozaprawny. Dla wielu mieszkańców Newark stanowiły nieformalną linią obrony przed rosnącą aktywnością ruchów pronazistowskich w latach poprzedzających przystąpienie Stanów Zjednoczonych do wojny. Równocześnie w czasie wojny Zwillman utrzymywał swoją dominującą pozycję w świecie przestępczym, północnego New Jersey. Jego organizacja kontrolowała znaczną część nielegalnego hazardu oraz innych dochodowych interesów. Raporty informatorów wskazywały także, że jego środowisko mogło być powiązane z czarnym rynkiem i dystrybucją nielegalnych papierosów, choć informacje te nigdy nie zostały jednoznacznie potwierdzone.

Jeszcze w latach czterdziestych wspólnie z wieloletnim współpracownikiem i znaną postacią w kręgach przestępczych, William Morettim, zdominował branżę hazardową w New Jersey, zwłaszcza w Marine Room, gdzie mieścił się klub nocny o nazwie The Palisades. Okres powojenny dla Abnera Zwillmana to wzmacnianie swojej pozycji, ale jednocześnie walka z wymiarem sprawiedliwości. To po II wojnie światowej amerykański rząd postanowił przyjrzeć się znacznie bliżej działalności mafijnej. Najpierw w 1951 roku miała miejsce komisja Kefauvera, gdzie po raz pierwszy opinia publiczna mogła usłyszeć czy dowiedzieć się o skali przestępczości zorganizowanej w Stanach Zjednoczonych.

Jednym z przesłuchiwanych w ramach tej komisji był oczywiście Zwillman. Mężczyzna miał być wzywany przed oblicze komisji kilkakrotnie, ponieważ jej członkowie nie byli w pełni zadowoleni ze złożonych przez niego zeznań. Według raportów Zwillman miał przyznać się do działalności przemytniczej w czasach Prohibicji, ale zaprzeczał, żeby w latach 50. zarabiał na nielegalnym biznesie. Jak twierdził, wszystko co robił, w jaki sposób zarabiał pieniądze, było w pełni legalne. Członkowie komisji porównywali wpływy Abnera Zwillmana w New Jersey do tych, które posiadał Frank Costello w Nowym Jorku. W aktach napisano, że żydowski gangster ma tak rozległą władzę, że jest to niemal niemożliwe. Również w trakcie działania komisji jej członkowie zbadali transakcje zawarte przez Zwillmana w przeszłości.

W efekcie dochodzenia ustalono, że Zwillman ma nieuregulowany stosunek z Urzędem Skarbowym. Niemal natychmiast złożył kilka zaległych deklaracji podatkowych. Na pytanie dlaczego to zrobił, Abner odpowiedział Widziałem co stało się z Alem Capone i pomyślałem sobie kim ja jestem, skoro ci faceci mogą wsadzić Ala Capone do więzienia, to mogą wsadzić też mnie. Jednak w 1956 roku Abner ponownie spróbował oszukać amerykańskie państwo, unikając zapłacenia podatku. Został oskarżony i rozpoczął się proces, podczas którego zarzuty jednak oddalono. Pod koniec lat 50. Zwillman ponownie znalazł się w centrum zainteresowania władz federalnych.

Tym razem chodziło o śledztwo prowadzone przez komisję McLilana. Komisja badała powiązania między zorganizowaną przestępczością, biznesem i związkami zawodowymi. W ramach tego dochodzenia Zwillman otrzymał wezwanie do złożenia zeznań przed komisją w 1959 roku. Zanim jednak doszło do przesłuchania, wydarzyła się tragedia. 26 lutego 1959 roku Zwillman został znaleziony martwy w swoim domu w West Orange. Według oficjalnego raportu policji było to samobójstwo przez powieszenie. Władze tłumaczyły samobójstwo kilkoma czynnikami. Poważnymi problemami zdrowotnymi, sporami podatkowymi z rządem federalnym oraz presją wynikającą z kolejnych dochodzeń senackich.

Jego pasierb John Steinbach twierdził również, że Zwillman był psychicznie wyczerpany przez śledztwo dotyczące rakieteringu związanego z automatami muzycznymi i dochodzenie w sprawie manipulowania ławą przysięgłych w poprzedniej sprawie karnej. Śmierć Abnera Zwillmana od początku budziła liczne kontrowersje i do dziś pozostaje przedmiotem spekulacji historyków oraz badaczy zorganizowanej przestępczości. Choć oficjalnie uznano ją za samobójstwo przez powieszenie, niektóre szczegóły z miejsca zdarzenia wzbudziły wątpliwości śledczych. Policja odnotowała m.in. siniaki na nadgarstkach Zwillmana, co doprowadziło do przypuszczeni, że mógł zostać związany przed śmiercią. W związku z tym pojawiła się teoria, że jego śmierć mogła być w rzeczywistości zabójstwem upozorowanym na samobójstwo.