Mateusz Karbowy: o bujaniu w obłokach – dosłownie! | NM 116

Ja zobaczyłem nagranie, gdzie ludzie po takiej taśmie przechodzą właśnie między bolonami. I to dla mnie było takie mega ekstremalne, mega widowiskowe, to po prostu pięknie wyglądało. No i przyjaciel mi wysłał to nagranie i tak dla śmiechu tak, wiadomo, że sobie żartował z tym, nie? Ale to wziąłem na poważnie, bo zauważyłem, że faktycznie to może być fajne wyzwanie, żeby tak kiedyś zrobić na jednej ręce. Marzenia się nie spełniają, marzenia się spełnia. W podcaście Napędzanie marzeniami rozmawiam z ludźmi, którzy udowadniają to swoim przykładem. Nazywam się Joanna Borucka i jestem założycielką firmy Katalog Marzeń, oferującej prezenty w formie przeżyć. Cześć! Zapraszam Was dziś na spotkanie z Mateuszem Karbowym, strażakiem i sportowcem.

Będziemy rozmawiać o nieoczywistych rzeczach, takich jak bujanie w obłokach, dosłownie i w przenośni. Mateusz jest mistrzem świata w nieoczywistej dyscyplinie, czyli staniu na rękach na linie rozpiętej pomiędzy dwoma balonami. Jak do tego doszło i co ukształtowało Mateusza? Na te pytania Mateusz odpowie w rozmowie. Zapraszam! Cześć Mateusz. Dzień dobry. Fajnie, że usiadłeś na naszej niebieskiej kanapie. Bardzo ładna, wygodna. Słuchaj, ty jesteś człowiekiem, którego mogłabym określić jako po prostu ekstremista. Człowiek od sportów ekstremalnych. I mam pytanie, czy ty zawsze taki byłeś?

Ja byłem tym dziesiątym, już tam pamiętam, że w szatni siedziałem w padce do wody i taki załamany byłem, no bo też byli kibice moi, rodzina, która liczyła, że... Znaczy wiadomo, że oni byli tylko, żeby mnie kibicować, a ja liczyłem, że się dostanę dalej, że będą dumni ze mnie, a tutaj do wody wpadłem i znowu kolejny rok, gdzie odpadłem i taki byłem zawiedziony, a nagle przychodzi sędzia z listą i mówi, Mateusz, jesteś w półfinale. Ja mówię, naprawdę? Taki byłem w szoku, w ogóle nie dowierzałem, ale całkowicie inne emocje, z takiej skrajnej po prostu, no z takich... takiego żalu, nagle przeskoczyłem w radość, w zachwyt, że znowu mogę na tym torze wystartować, znowu się mogę tym bawić. No i w tym półfinale nie miałem w ogóle takiego nastawienia, że teraz muszę do finału się dostać, tylko okej, jest półfinał, już mi tyle wystarczy.

tym towarzyszą, nie? I sobie cały czas odtwarzałem w głowie krzyki komentatorów, Mateusz Karbowy, że on dostaje się do finału, nie? Ja sobie to odtwarzałem i potem pamiętam, jak z rodziną oglądaliśmy ten półfinał, no to te krzyki faktycznie były i ci komentatorzy powtarzali, Mateusz Karbowy, wielki w finale, nie? I był ten bazar. I faktycznie to, co sobie wyobrażałem, to się potem stało, więc też trochę ta taka wiara mi się wydaje takie... takie podświadome trochę wierzenie w to, że się uda, no jest bardzo ważne, ale w momencie, kiedy już na torze jesteśmy, torze takim przysłowiowym albo na torze Ninja Warrior, a też może to być coś innego, jakaś po prostu konkurencja sportowa, czy jakieś nasze wyzwanie takie zawodowe, no to już trzeba wtedy odpuścić, mi się wydaje, i się bardziej bawić tym, co robimy, żeby być takim flow.

Piękne. Myślę, idealne podsumowanie. Nie mówię nic więcej, bo teraz mam nadzieję, że właśnie wszyscy robicie to, o czym powiedział Mateusz. Także dzięki wielkie. Trzymam kciuki za Twoje kolejne obłoki, za kolejne marzenia. No i do zobaczenia. Do zobaczenia. Dziękuję. Już wielokrotnie mówiłam, że jestem zachwycona moimi gośćmi. Tak jest też i tym razem. Nie będę mówić długo, bo mam nadzieję, że w tej chwili macie w rękach coś do pisania, a przed sobą kartkę. I na tej kartce powstają wspaniałe pomysły i wizje waszych marzeń. Także trzymam za nie mega kciuki. Jak ktoś z was będzie miał ochotę podzielić się nimi, to zapraszam serdecznie do mediów społecznościowych napędzani marzeniami.