MARCIN DUBIEL CHCE POSADZIĆ WARDĘGĘ

Pewnie będę. Dobrze, ale konceptualnie. Kiedy to się zaczęło? Mi koncept na tatuaż żył bardzo długo, ale zawsze miałem takie coś, że mi się strasznie nie podobały takie tatuaże takie jednorazowe, takie robisz sobie coś i masz wlepkę. Mega nie lubiłem tego konceptu w tatuażu. Strasznie mi się on nigdy nie podobał. Za to koncept tatuażu bardzo mi się podobał, ale zawsze miałem takie nierealne, gigantyczne marzenia z tym tatuażem. I koncept, który mi się zawsze bardzo podobał, ale to też było związane z tym, że bardzo bliska mi była zawsze kultura tej takiej samurajskiej Japonii, tej Sengoku Idai i tak dalej, czyli tej późno feudalnej Japonii i tak dalej. Ja bardzo lubiłem ten okres historyczny. On dziś mi się zaczął grając w RPGi, które były w takim ala, w miksie Chin i Japonii, dawien dawno temu. Bardzo lubiłem jakby w ogóle historycznie ten okres.

Dobry tatuaż, znaczy dobra nazwa. Dobra nazwa książka, właśnie dobra nazwa książka. I wysłał mi książkę, jakieś do niego się nazywałem, w zasadzie, słuchaj Andrzej, ty, jakbym chciał tak na poważnie podejść do tatuażu japońskiego, to co powinienem zrobić? Bo mi się mega zawsze podobał. On mówi, słuchaj, w Polsce jest facet, który jakby jest wyszkony przez jakby... Wschód może do niego pojechać i to jest jakby najlepsza metoda, Mateusz Kanów i jakby on i David Blows, a David akurat bardziej ma swój styl taki unikatowy, troszkę powiązany z Japonią. I oni są faktycznie wyszkoleni przez wschodnich rzemieślników, którzy akurat żyją na Tajwanie, ale no Tajwan przez jakiś czas miał bardzo silne więzi z Japonią, więc tam jakby chodzi o to, że... Możesz robić w stylu japońskim, ale możesz też być wyszkolony przez Japończyków albo przez kulturę japońską. Trzeba to już wziąć troszkę tak, że tamten system rzemieślniczy działa nieco inaczej niż u nas. Rzemieślnika, mistrza itd. plus wschód jest zajebiście rasistowski, więc oni mają coś takiego, że zasadniczo nie uczą białasów.

Otóż to. Więc jakby to na przykład bardzo powszechnym jest tatuaż japoński wśród strażaków japońskich. Ale też trzeba pamiętać, że dzisiaj wśród Japończyków zasadniczo ten tatuaż to jest troszkę, trzeba by przełożyć jak nasze... Bardzo roughly. Stroje kurpiowskie. Nadal są ludzie, którzy się tym jerają, ale to nie jest tak, że każdy o tym myśli, prawda? O stroju kurpiowskim czy tam innym stroju podhalańskim, prawda? Więc to już jest takie, że wśród młodych Japończyków to nie jest jakoś super hot. Rzeczywiście są te zasady ogólne w Japonii, jeżeli chodzi o to, żeby nie pokazywać się statuażem, nieważne jakim, więc odpowiadając na FAQ pytanie, a co będzie jak pojedziesz do Japonii? No nie wiem, będę zakryty na przykład, tak? To nie jest jakoś dla mnie problematyczne. Albo nie pojedziesz do Japonii. Albo nie pojadę do Japonii, kropka. A to bez sensu, bo gdybyś nie chciał jechać do Japonii, a robiłbyś japoński tatuaż. Ja nie mam takiego twardego, że muszę być jak PewDiePie i się wyprowadzić do Japonii w moim życiu.

Mały samochód byś kupił? Duży pewnie. Myślę, że duży samochód na pewno. Więc za cały to na pewno. W zależności od tego, co robisz. Możesz robić sobie samą rękę, to nikt nie każe. To też trwa pewnie parę lat. Zdecydowanie, więc to się przekłada. Kiedyś pracowałem na innych cenach, teraz są inne ceny, ale jeżeli kogoś to jara, to zapraszam, żeby się zainteresować samemu. Czy coś jeszcze? Czy żałuję? Nie, nie żałuję. Zdecydowanie nie żałuję. Czy są jeszcze jakieś reakcje? Ja mam dwa pytania. No dawaj. Pierwsze to może takie bardziej ogólne. W sensie skąd pomysł akurat na japońską, styl tatuażu skoro nie kręcą cię takie wschodnie tematy? Kręcą, kręcą. W sensie to opowiadałem, bo jak opowiadałem, że jakby mi się kultura w ogóle ta samurajska, ta japońska historycznie to mi jest ona bardzo... To znaczy, że wiesz, że nie masz na przykład, nie wiem, na bucket list odwiedzić Japonii, sprawdzić, wiesz, tu wejść, o takie rzeczy, w sensie, że to bardziej historycznie aniżeli tak społecznie.

Kocham klub Barcelona, ale nigdy bym nie pojechał na ich mecz. Okej. No jakby ja nie mam, mam takie coś, że niektóre rzeczy bardzo lubię, ale wcale nie muszę robić takich rzeczy, że muszę osobiście, nie wiem, pojechać i coś doświadczyć, zobaczyć. Właśnie o to mi chodziło, że... Nie, nie mam czegoś takiego, nie, nie mam, tak samo jak, nie wiem... Nie, nie, no to jest najbliżej, najbliższe porównanie, które mam. To znaczy, pewnie chętnie kiedyś pojadę sobie do Japonii, ale to nie jest tak, że ja muszę pojechać do Japonii i to zobaczyć. Podoba mi się ta kultura, podoba mi się koncept, bardziej mi się podoba aspekt chyba wizualny tego, mi się podoba jakby sztuki, tutaj mi się podoba koncept. Konkretnie tego tatuażu, te tatuaże w tym stylu mi się bardzo podobają. A jeszcze jedno, że zanim tylko odpowiesz, bardzo mi się też podoba, jakby ja bardzo lubię w tym i to jest powszechne w japońskiej sztuce i w ogóle w japońskim rzemieślnie,

Mam podrukowane je i tak dalej, ale no to jest takie... Nosisz żywe obrazy, nie? Twoje obrazy są takie bardzo stricte. Wiesz, ale za żywe. Życzę ci 60 lat, no to umierasz. No tak. No i co wtedy? No nic, umierasz. Ten tatuaż z tobą, tatuaż tu Kazmika, no. No właśnie. Jest obcykana, bo są np. wiesz, ujęcia jakichś tam starych osób. Wiesz w ogóle, kto jest jednym z pierwszych osób z obcykanym tatuażem japońskim? Oczywiście w dużo mniejszym skali. Nie mam pojęcia. Ostatni car Rosji. Dlaczego z japońskim tatuażem? Bo był w Rosji, miał w ogóle okres fascynacji Rosji w latach tam w 1900 roku, pojechał do, popłynął do Rosji na przygodę, do Japonii i zrobił sobie tam tatuaż. Więc jedną z najbardziej znanych osób z japońskim tatuażem jest Mikołaj czy Aleksander? Mikołaj był ostatni ten car rosyjski, nie pamiętam, ten co zabili bolszewicy, który przegrał I wojnę światową. No to jest, to jest właśnie, on miał japoński tatuaż.