Przędza!

No i może się jakoś rozbudzimy w związku z tą książką, czy właściwie z opowieścią, jaką tu dzisiaj przechodzimy o Przędzy, czyli książki Natalii de Barbaro. W poszukiwaniu wewnętrznej wolności. Asia, poszukiwałaś czytając wewnętrznej wolności? Myślę, że wiele poszukiwałam, ale na razie ci opowiem anegdotę. Jak wczoraj siedzę na warsztacie i coś tam tłumaczę, jakiś proces i opowiadam o nitce, która się przenika. Używam takiej metafory tkackiej. I tak w połowie się orientuję i tak by tam słychać, że właśnie przeczytałam Przędzę, Talida, Barbara, a oni wszyscy tak... O, czyli dobrze, czyli już... Już jest... Już się dzieje, tak? Już jest czytane. No, już jest czytane. No bo jakbyśmy miały powiedzieć w jednym takim krótkim, żołnierskimi słowami warto, nie warto, to...

Oprócz takiej metafory, że to jest ta metafora krosna, tkania, jakiegoś tam różnego typu włókien w tym krośnie, no to gdzieś pod spodem jest jeszcze ta Canva, bo w Czułej Przewodniczce to był ten trójkąt dramatyczny z analizy transakcyjnej i tam przeobrażony w postaci kobiece, które tam właśnie trzy postaci kobiece, które potrafią trochę wbrew naszym intencjom działać, a w przypadku tej Przędzy to ja dostrzegłam, nie wiem czy to jest zamierzone, ale mam nadzieję, że jakoś tam dobrze interpretuję, że ona się zaczęła poruszać na tej dychotomii energii męskiej i kobiecej. Że ta energia męska to jest ta łucznicza, a ta kobieca to jest ta tkacka.

Dla mnie ona rzeczywiście chyba była o tym, o wewnętrznej pracy. O jakiejś takiej wewnętrznej podnoszeniu samoświadomości. W podtytule jest poszukiwanie wewnętrznej wolności. I myślę, że gdzieś w jakiś sposób tak. Natomiast ona, nawet w samej swojej naturze, związana z tą formą, w której i w takim cyklu, w którym jest napisana, pokazuje jednak, że zachęca do bardziej samoświadomościowej pracy ze sobą, niż robiła to czuła przewodniczka. Nie wiem, czy unikniemy porównań tutaj dzisiaj, ale że ta czuła przewodniczka to u mnie powodowała taki zachwyt, no tak, ja też tak mam, wiesz, oczywiście, on pisze dokładnie to, co opisuje to, co ja przeżywam, a tutaj ona mnie dzięki tej przędzy bardziej zatrzymała i zadała mi takie pytania, na które ja nie odpowiedziałam sobie, ja nie mam żadnych notatek w tej książce.

No tak, ona często mówi, że ona nie ma też odpowiedzi. Jakby zakresa do poszukiwania tej własnej, nie? Czyli jest w procesie jakimś, tak? Bardziej chodzi mi, że jest w procesie, tak? Tak. I jednocześnie też te tematy, które ona wybiera, Dotyczą jej, tak? Dotyczą jej i są trochę z różnych kategorii, bo jak sobie na poziomie takiego skąpego spisu treści przejrzymy, no to to tkanie i celowanie to jest to rozprawienie się z tą energią kobiecą i męską i też ona nie daje odpowiedzi, że ona jest tylko po kobiecej stronie, że jej jest ta męska potrzebna. Ona chyba wychodzi z takiego, na końcu mamy takie, że samo ucznictwo byłoby za dużo, Ale i Przędza też za dużo, nie? Ale na własnych zasadach, no bo ta proporta musi być własna. Ale ona chyba, mi się wydaje, że ona też powiedziała, że ona celowo wybiera, że w jej życiu więcej będzie tkactwa niż tego... Że chce, że zmierza jej tak, że mniej znaczy więcej, tam oddaje pewne rzeczy, tak, tak.

Przerobić, tak? Pewnie niektórzy będą mieli więcej do przerobienia, drudzy mniej. Pewnie ta książka też nie jest... To pewnie też trzeba mieć pewną gotowość. No, cały czas przerabiam, przerabiam, przepracowuję tak. Nieskończoność, nieskończoność. Przepracowuję, a to jeszcze mam do przepracowania, że to jest taki kult trochę tego, że każdy ma jakiegoś demona, z którego musi tam przepracowywać i czy już przepracowałaś, czy dopiero przepracowujesz. No i myślę, że to też jest tak, że w ogóle, żeby jakoś tak w skrajności nie popadać, nie? Że to trochę tak jak z ucznictwem. Tak. Nie tylko na cele, ale pewnie i samo tkanie też nie będzie takie super, jeżeli gdzieś tego celu się tam gdzieś nie dookreśli, bo to się rozchodzi. No ale jak to sobie w swoim życiu zorganizować, no to i Natalia i my, choć nie czujemy się ekspertkami, chociaż już w książce Przędza to trochę się czujemy, prawda?

Że dla niektórych to w ogóle tam... Znaczy nie widzą tego, co ja gdzieś tam widzę głębiej, nie? Bo to nie może na tym pierwszym planie, bardziej co tam w tej głowie tego bohatera, tak? Niż to, co widzimy. Wybiła godzina 4 minuty. No to finiszujemy. Tak, myślę, że to jest dobry czas, żeby... Myślę, że Przędza jest świetną książką na wiosnę. Fajną książką na wiosnę, w szczególności taką, kiedy jeszcze nie ma słońca i można się tak pozatapiać trochę w swojej głowie, a to słońce nie nawołuje, żeby uciekać z tego. Ale wiesz, tak myślę sobie, że na przykład ta przysłowiowa ławeczka, to nie wiem, czy mi by nie posłużyło wziąć psiury i pójść do lasu wtedy. Że jak się pojawia to pytanie, to możesz z nim sobie... Myślę w ogóle, że takie pytanie i takie myślenie to na pewno nie w domu.