1.15. Jestem z działu "Rozrywka". Łukasz Kadziewicz.

Jak rozmawiać z ludźmi, jak szukać, jak odnaleźć się w szatni nie znając języka, w innej kulturze, temperaturze, jedzeniu, obyczajach, relacji męsko-męskich i damsko-damskich. Wiecie, granie gdzieś daleko na Syberii, w krajach Europy Zachodniej czy na Półwyspie Arabskim, świat wygląda zupełnie inaczej. Nie w każdym miejscu jesteś w stanie się po treningu rozebrać w szatni nago i biegać tak jak biegasz w Europie, bo jest szok i awantura. To jest taki mały, dziwny przykład, ale sport to rozrywka. Takie prawdziwe życie zakończyło się w wieku trzydziestu, zaczęło się w wieku trzydziestu pięciu lat. Jak już wiedziałem, że... Wyszedłeś z tej bańki.

I później wychodzisz na świat i dopiero się uczysz. A jeszcze dochodzi chyba element, który nie wiem czy nie potwierdzisz, a przynajmniej ja sobie w którymś momencie zdałem sprawę. Kurde, spełniłem marzenia z dzieciństwa. Marzenia, cele, nieważne. Świat nie jest idealny, ale te marzenia. I teraz kurde, wiesz, wyszedłem, zamknąłem drzwi i tak stoję i okej. No dobra. I co dalej? Co dalej mi więcej wiedziałem, ale to już nie są marzenia. Wiesz co, ja byłem kompletnie inaczej, powiem wam szczerze. Wyszedłeś z pomysłem już na siebie? Tak, tak. Ja w wieku 28-29 lat miałem świadomość, że moje ciało się skończyło. Ja żyłem niesportowo, trenowałem za dużo, za ciężko, mało czasu poświęcałem na regenerację i byłem genetycznie nieprzygotowany do uprawiania sportu.