NWP #221 - Wolverine i Lalka, co jest gorszą adaptacją? Ale Ślepnąc Od Świateł wyszło policjantom

I ma wybujałe ego. I jeszcze też była scena, jak ona nie szanuje swojej pokojówki. W sensie tak zachowuje się wobec niej słabo. Więc ja mam takie, no super, świetnie, na pewno. Może mi się coś ujebało, może ja mam jakieś zwidy, może ja coś źle zapamiętałem, może to jest efekt Mandeli, no nie? No. Czy Lalka nie była z perspektywy Wokulskiego? Z tego, co pamiętam, to chyba tak. Ale nie jestem pewien, wiesz, to już nie mam pojęcia. To czemu oni tak o tej Łeckiej tak cały czas? Wiesz co, bo... Jakby...

A, oczywiście, też mnie to strasznie wkurwiło. Strasznie mnie to wkurwiło. Pierwszy, słuchaj, odcinek. Pierwszy z sześciu. Już była scena ruchania. Już tłumaczę, o co chodzi. Klasyk. Scena ruchania wyglądała w ten sposób, że Wokulskiemu się śniło, że się ruchał z Łęcką. To jest ważne, to musi być nagrane. Tarantino tłumaczący, czemu scena, jak pije taki... Salmy Hayek jest kluczowa dla fabuły, no. Ja tak sobie myślę, jak mnie wkurwia ten Netflix, wiesz? Jeszcze z tego starego Łęckiego zrobili największego jebanego patałacha. Bo było tak, a w co pan zainwestował? A, zainwestowałem.

Ja nawet nie wiem, ale zainwestowałem. I spalili jego inwestycje już w pierwszym odcinku, pod sam koniec. A, okej. Czyli, okej, dobra, ale nie, ale to polskie kino bingo jest już odhaczone. Są przekleństwa, jest ruchanie, to teraz jeszcze niech ktoś komuś posypie mefedron. Będzie scena z koksem. O, no i mamy to. Bingo. I to będzie robił Rzecki z Wokulskim. Ale gówno jebane, ja pierdolę. Rzecki z Wokulskim? Tak. Bra. Będą wciągali biały proszek. Bra. Bra. Bra.

Sześć, siedem i pół. Chcę zobaczyć oceny krytyków. Sześć, sześć, siedem i pół, o. No. Ależ miłe zaskoczenie, ta lalka jest świetna. Paweł Dymirski pokazał, co to znaczy dobrze napisany scenariusz, odważny w podejściu do oryginału, rozczarzający go dyzon wulturą i talentem tak widocznym, że gdyby Wolesław Prus z martwych stał, to by go zaprosił na kawę, że... Żeby porozmawiać jak równym i równym powypytywać, jak go przez półtora wieku zmienił się świat. Standard Rzymalska tak gra Izabelę Łęcką, że można się uzależnić od jej rozpaczliwych starań, by iść duchem czasu, a Tomasz Strutkar jako wokulskim wręcz idealny. Udał się Netflixowi, to pewnie, a wyrazista i nowoczesna reżyseria Pawła Maślony zasługuje na nagrodę.

Kurwa, nie wiem, karpaszczurem? Jakoś wysoko mega postawiony, że ktoś jest bogaty. O, oligarcha, tak? No, no, no, no, no. Oligarchą, czy też bogatą, że nie wiem, Łęcka ma Instagrama, coś tam. Jakieś takie totalne rzeczy, które faktycznie by dzisiaj mogły wydarzyć. No to Łęcka musiałaby być chyba jakimś takim Nepo Baby, Wokulskim musiałby być jakimś takim skromnym inwestorem, który ma pomysł, ale trochę coś tam był w głowie nie trybił. W krypto dorobił, a nie na wojnie. No, coś w ten dese, nie? Nie, nie, nie, coś takiego. I to mogłoby zadziałać, jakby wtedy na przykład, nie wiem, przeklinali i coś tam się zachowywali, jakieś sceny. No. Ale jak ja nienawidzę, kurwa, scen seksu w pierdolonym kinie. Co to daje? Co to zmienia w historii? Czemu musieliście pokazać, że ona się z nim rucha?